Superflik Glenn Audenaert (hoofd van de federale gerechtelijke politie) verkondigt  dat een splitsing van het gerechtelijk arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde de veiligheid van de bevolking in de Vlaamse Rand en in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest in gevaar brengt.

Op het vlak van de misdaad vormt Brussel-Halle-Vilvoorde namelijk één geheel. Criminelen houden zich doorgaans op in Brussel, maar plegen hun feiten - gijzelingen, overvallen, diefstallen in de Vlaamse Rand! "Misdaadfenomenen overschrijden de gewestgrenzen", aldus Audenaert, die benadrukt dat Brussel de uitvalsbasis bij uitstek is voor criminelen allerhande.

Bij een splitsing van het gerechtelijk arrondissement zouden in de Rand gevatte criminelen voor Nederlandstalige rechtbanken verschijnen. "Dat zal de rechtsbedeling danig bemoeilijken", waarschuwt Audenaert. "De doorgaans Franstalige of anderstalige daders moeten dan in het Nederlands berecht worden. Dat leidt binnen de kortste keren tot procedures bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens". Ook professor Brice De Ruyver noemde de splitsing van het gerechtelijk arrondissement B-H-V "een idiotie en een cadeau aan het misdaadmilieu". Om dit zogezegd te verhinderen gaan beide intellectuelen BHV niet splitsen. Belgische chantage, gangsters gebruiken om BHV toch niet te moeten splitsen. Zouden die twee dat zelf verzonnen hebben? 

Wat is de situatie vandaag? België telt 27 gerechtelijke arrondissementen (met een eigen parket, een rechtbank van eerste aanleg, een rechtbank van koophandel en een arbeidsrechtbank). Het gerechtelijk arrondissement B-H-V bevat nu de 19 gemeenten van Brussel-Hoofdstad (992.000 inwoners) + de 35 gemeenten van het arrondissement Halle-Vilvoorde (556.000 inwoners). Het gerechtelijk arrondissement BHV is nu vier keer zo groot als een gemiddeld arrondissement, werkt met twee taalregimes (eentalig Nederlands in Halle-Vilvoorde, tweetalig in Brussel), en ligt verspreid over twee provincies en over twee gewesten met hun eigen reglementering en beleid. De tweetaligheid in Brussel betekent in praktijk dat de Vlamingen tweetalig moeten werken. De Franstaligen,  vaak in hogere posities, blijven vasthouden aan hun eentaligheid en hoeven dus minder dossiers te verwerken. De Vlamingen krijgen daarentegen Vlaamse en Franstalige dossiers.

Het argument van superflik Audenaert en professor De Ruyver houdt geen steek en is pure demagogie. Eén voorbeeld, een Brusselse misdadiger pleegt vandaag een misdaad in Tervuren en wordt er gevat op de Moorselsesteenweg, Tervuren is een gemeente uit de Vlaamse Rand.  De Franstalig crimineel zal voor een Nederlandstalige rechtbank verschijnen want Tervuren behoort tot het gerechtelijk arrondissement Leuven en is eentalig Nederlands. Volgens de bewering van de beide intellectuelen zou de Franstalige misdadiger een procedure kunnen starten bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens.
Kunnen beide heren mij ook eens uitleggen wat na een splitsing van het gerechtelijk arrondissement B-H-V het verschil  zou zijn tussen een misdadiger die in diezelfde Moorselsesteenweg gevat wordt, maar nu op grondgebied Zaventem, gerechtelijk arrondissement Halle –Vilvoorde. En wat met een Vlaamse misdadiger uit Brussel die gevat wordt in het gerechtelijk arrondissement Nijvel? Alles in het Nederlands zo niet naar het  Europees Hof?

Een eigen rechtbank voor Halle-Vilvoorde garandeert een specifiek vervolgingsbeleid, afgestemd op de noden van Halle-Vilvoorde die merkelijk verschillen van die van de Brusselse agglomeratie. In oktober 2008, toen Jo Vandeurzen minister van Justitie was had hij een nota klaar over de hervorming van het gerechtelijke arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde door de oprichting van twee rechtbanken. Een Franstalige rechtbank zou bevoegd zijn voor de 19 gemeenten van het Brussels gewest. De andere, Nederlandstalige rechtbank, zou hetzelfde territorium bestrijken plus Halle-Vilvoorde. Het scenario zou het einde betekenen van de mogelijkheid van Franstaligen uit de rand om hun rechten te laten gelden in het Frans. Het bleef bij een nota!

De nieuwe CD&V-minister Stefaan De Clerck heeft onlangs een uitgebreid plan neergelegd om een reeks sterk verouderde gevangenissen te vervangen door nieuwe. Wat de minister van CD&V wel vergeten is, is een gevangenis te voorzien in Halle-Vilvoorde. De gevangenissen van Vorst, Sint-Gillis en Berkendael verdwijnen en zouden vervangen worden door drie projecten (Brussel I, II en III) niets in Halle-Vilvoorde. Bij een aanhouding is het zo dat de voorlopige hechtenis dient uitgezeten te worden in een huis van arrest van het gerechtelijk arrondissement. Een gesplitst gerechtelijk arrondissement vereist dus ook een gevangenis.  Was het niet één van de verkiezingsbeloften van zowel CD&V en open-VLD om het gerechtelijk arrondissement volwaardig te splitsen?  Het is onverantwoord en een zoveelste toegeving aan de Franstaligen om dan ook geen gevangenis te bouwen in Halle-Vilvoorde. Een zoveelste gebroken verkiezingsbelofte!

Een toemaatje voor de vrouwelijke lezers: Superflik Audenaert vindt de vervrouwelijking van het magistratenambt een slechte zaak. Vrouwelijke magistraten zijn, vanwege de combinatie met het moederschap, veel minder beschikbaar voor het werk dan hun mannelijke collega's. “Dat schept acute problemen bij het parket en voor het onderzoek”, aldus Audenaert. Misschien iets voor het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding van chef De Witte ?

Johan Slembrouck

http://www.johanslembrouck.be:80/

Uit La Giaconda van Amilcare Ponchielli (1834-1886 ) "De Dans der Uren", een ballet-intermezzo. Ook als u Ponchielli niet kent, zal deze melodie u bekend in de oren klinken.  De nu practisch vergeten componist was leraar aan het Conservatorium te Milaan waar hij les gaf aan ondermeer Mascagni en Puccini

Het kan niet ontkend worden: hoe uithuizig Willem Elsschot soms ook was, toch  hechtte hij heel veel belang aan zijn gezin. Centraal daarin stond de figuur van Fine, zijn vrouw Als hij niet met haar getrouwd was geweest, zou hij (nog) veel minder geschreven hebben. Hij kwam er zelf herhaaldelijk voor uit: "Ik heb geen fantasie, ik schrijf gewoon op wat ik zie, en wat onze Fine vertelt".

Fine was heel levendig, heel spraakzaam en kon vinnig vertellen en zou zich door niemand uit haar lood laten slaan. Ze was heel vatbaar voor humor en ze zag de zaken nuchter. Ze heeft een groot aandeel in zijn werk gehad. Elsschot luisterde steeds oplettend naar haar. En waren er mensen die ze niet goed kon uitstaan, dan liet ze hem duidelijk verstaan dat hij ze niet in huis moest halen.  Dan gaf hij toe, het was haar domein.  Als zij haar veto stelde, was het gedaan. Ze kwam uit een heel gewoon milieu, had geen studies gedaan, maar ze was een vrouw met een feilloze geraffineerde smaak. Wat dat betreft heeft Fine waarschijnlijk meer gegeven aan hem dan dat ze van hem gekregen heeft

Ze had de allures van de meesteres des huizes met een haast dierlijke liefde voor de kinderen, die "jong" van haar, die trouwens voor haar door het vuur zouden gegaan zijn.

Haar schoonzoon Kelner, een Waal, heeft dat met een prachtige uitdrukking getypeerd: "La Reine-Mère".

Toch wordt in het Elsschot-oeuvre de relatie tussen Fine en Fons romantischer voorgesteld  dan ze in werkelijkheid was, al was ze alles wel beschouwd zeker de moeite. Dat Fons thuis maar al te graag een goed glas wijn of een stevige borrel jenever lustte zinde haar niet, maar kon nog net door de beugel. Het lag evenwel voor de hand dat deze twee sterke karakters wel eens moesten botsen. Het ging er dan aan toe zoals in de meeste huwelijken: hoe dikwijls ze ook van mening verschilden of kibbelden, elkaar missen konden ze niet. Wel was er tegelijkertijd een sfeer van onderhuidse spanning aanwezig. Fine bevond zich meestal in de keuken of boven in de naaikamer, haar twee domeinen  In de naaikamer hield ze zich dan bezig  met kranten lezen, muziek beluisteren of naaien. Terwijl hij soms beneden langs de borrelkast ijsbeerde en haar cassante toespelingen op zijn hang naar die kast in koop moest nemen.

Met het ijsberen was er zijn bromberen, het in zichzelf spreken.  Dat was zijn manier van nadenken: niet neuriën, maar mompelen. Naar buiten toe bleef hij de totaal ongenaakbare man, die ook in het feestgewoel in zichzelf gesloten bleef. Nooit werd hij uitbundig, hij bleef integendeel meestal heel gereserveerd.  Te midden van het vrolijkste tumult handhaafde hij een vorm van afwezigheid, hield hij hen die hem fysiek bijna aanraakten op een gereserveerde wijze op afstand.

We zijn midden de jaren 1950, de kinderen zijn al lang het huis uit, de wilde jaren zijn voorbij, en toch viel er altijd wel iets te beleven ten huize Elsschot. Maar dat wordt stof voor een van mijn volgende bijdragen.

Raymond.

De cijfers

Gents sp.a-gemeenteraadslid Anne Schiettekatte dient haar ontslag in. Ze was bevriend met de geschorste Peter De Wolf en hielp hem door een valse verklaring af te leggen. "Ik dacht te handelen zoals ik moet handelen naar echte vrienden toe. Het was niet de bedoeling om zo'n heisa te veroorzaken", aldus Schiettekatte.  Het gemeenteraadslid legde in verband met een ongeval, waarbij korpschef Peter De Wolf in februari betrokken was, een valse getuigenis af en had ook de burgemeester verkeerd geïnformeerd. Tegen De Wolf en twee anderen van de Gentse politietop loopt momenteel een opsporingsonderzoek naar vervalsen van het pv dat na het ongeval werd opgesteld.

De Wolf had verklaard dat hij iemand anders met zijn dienstvoertuig had laten rijden en dat hij zelf niet in de wagen zat op het moment van het ongeval. Nu blijkt dat hij wel degelijk aan het stuur zat.
Schiettekatte wil "in het belang van het verdere onderzoek" geen verdere verklaringen afleggen. "Ik ben ook maar een mens", besluit ze.

***

"Ik ben ook maar een mens" zegt mevrouw Schiettekatte en laat ze de hemel danken dat ze lid is van de SP-a : als ze Vlaams Belanger was, kwam ze vanavond op televisie in een extra-nieuwsuitzending.

Ouverture uit Donna Diana van Reznicek

In Het Belang van Limburg vraagt de ex-VRT journalist Dirk Tieleman (69) zich af waarom hij kritiek kreeg van zijn politiek-correcte meelopers tijdens zijn deelname aan een VTM-show, waarin de stuntel elegant probeerde te ijsdansen.

De snerende opmerkingen die hij destijds ontving van de linkse halve gare kerk waartoe hij zijn leven lang behoord heeft, zitten Tieleman dwars en zijn chagrijnig karakter komt nog eens om de hoek piepen ook.  "Waarom werd ik negatief beoordeeld en bijvoorbeeld niet de VTM-journaliste Catherine Moerkerke, die aan een dansprogramma deelnam, of Freek Braeckman, mijn opvolger bij de 0000, die heel wat sympathie verwierf met zijn optreden in de Slimste Mens ter Wereld ?"

We zullen het even uitleggen, Dirk : Catherine Moerkerke is een mooi blond meisje, dat ongetwijfeld ook lid is van de politiek-correcte kerk, maar haar overtuiging laat zij nauwelijks doorwegen in haar werk. Zij is geen verzuurde Trien, die de kijkers behandelt als delinquenten in het opvoedingsgesticht.

Freek Braeckman behoort tot de nieuwe generatie 0000-journalisten die niet met het mes tussen de tanden het nieuws presenteert en de kijkers trakteert op een mime- show van smoelentrekkerijen en zenuwtics à la Martine Tanghe.  Precies zoals ook Dirk Tieleman de kijkers en luisteraars gedurende jaren van het scherm heeft verjaagd met zijn bittere vooringenomen eigen grote gelijk en zijn uiterlijk van een Spaanse Inquisiteur. 

IJdeltuiten zoals Tieleman zullen nooit begrijpen, dat zij bij de man in de straat niet kunnen bogen op goedgunstige populariteit, omdat zij zich gedragen als azijnzeikerds en betweters.

Daarom krijgt Freek Braeckman geen kritiek en Dirk Inquisiteur wel.

Savat 

Gentse politiebaas geschorst na leugens over ongeval

Peter De Wolf en twee anderen van politietop slepen 'modelkorps' mee in doofpotoperatie

De Gentse politiechef Peter De Wolf is geschorst: De Wolf zou hebben gelogen over een ongeval dat hij in dronken toestand had veroorzaakt. Zijn bewering dat er een vrouw aan het stuur had gezeten, blijkt niet te kloppen.

.

Klik hier voor de details 

.

Wij copiëren  hieronder een artikel uit het Algemeen Dagblad, naar aanleiding van de ramp met het neergestorte vliegtuig van Turkish Airlines.  Het onderzoek naar de oorzaak is afgerond en het bleek dat de piloten gefaald hebben in hun opdracht, door niet alert te reageren op de noodsituatie. Dit valt in bijzonder slechte aarde in Turkije, want de piloten zijn daar begraven als nationale helden.  Nu echter blijkt dat niet de Nederlandse verkeersleiders van Schiphol in fout zijn, is de Turkse nationale trots diep geraakt. Dit rapport kan niet.  Dat mag niet.

En hoe reageren de Nederlanders ? Zoals van slaphangende theeslurpers verwacht mag worden : laat maar overwaaien.  Binnenkort zit half Turkije in Europa, nemen zij met hun grote smoelen het bewind over, wat zouden wij die mensen in de weg leggen ?

Het beloofde stukje lafheid :

Rustig blijven bij verwijten van Turkse heethoofden

In Turkije is vrijheid van meningsuiting ondergeschikt aan de plicht om je land lief te hebben. Immers, bij wet is geregeld dat het uitoefenen van kritiek op Turkije kan leiden tot gevangenisstraf.

 

 

In een land waar dat acceptabel is, kun je verwachten dat de uitkomsten van het Van Vollenhoven-onderzoek naar de vliegramp van vorige week tot grote ophef leidt. De vakbond van piloten in Turkije wist bij voorbaat al dat de oorzaak niet bij de piloten ligt, maar bij de verkeerstoren van Schiphol.

De uitkomsten van het onderzoek worden dan ook niet aanvaard: Nederland wil zijn straatje schoonvegen, luidt het oordeel over de integriteit van deze overheid en de onderzoekscommissie. Wat te doen? Het is heel simpel dit conflict op de spits te drijven.

Als Nederland in opperste verontwaardiging, hoe terecht misschien ook, met verwijten gaat strooien, hebben we voor jaren poppen aan het dansen. Nee, laten wij nuchter en met zelfbeheersing proberen deze kwestie te benaderen. Een door minister Verhagen diplomatiek geformuleerde observatie over de verschillen tussen beide landen is voldoende.

Een waardig antwoord op een vaak wat heetgebakerde kennis.

***

Glenn Audenaert, de opgedirkte directeur van de gerechtelijke politie, die voor enkele weken in Gent samen op galant restaurantbezoek was met Geert Versnick, de Gentse schepen en fat, gooit zich met zijn volle liberale gewicht in het politieke BHV-dossier. Na de lullige ruzie van Versnick met de hoofdredacteur van Story over het roken van een sigaret, sloop Glenn als een dief in de nacht het restaurant uit : zo'n rommelig incident kon hij zich niet veroorloven.  Hij wil zijn reputatie ongeschonden houden, want hij wordt nu ingeschakeld door de partij om BHV een verdere doodssteek toe te dienen.

In dit land is alles mogelijk. Het is als een wandeling in de woestijn : na elke duinkam, komt er een nieuwe.

De christen-democraten lanceren na hun desastreuze, opeenvolgende blunders en nederlagen op zowat alle niveaus van het staatsbeleid, een wanhopige poging om aan "de menschen" te tonen hoe goed ze hun best doen, door opnieuw het dossier BHV ter tafel te leggen. Niemand trapt in die doorzichtige poging maar de electorale angst bant redelijkheid en fatsoen. Dan zijn dan de figuren die zoals Marianne Thyssen en de Brugse senatoriale grap Vandendriessche  eisen dat er respect komt in de politiek. Jazeker.  

Als reactie op de CD&V-wanhoopspogingen,  sturen de liberalen ditmaal hun geheime belgische onderzeeërs op : Glenn Audenaert, hoofd van de gerechtelijke politie en Brice De Ruyver, gewezen veiligheidsadviseur van ex-premier Guynokkio.  Deze twee onduidelijke figuren, dienaars van het regime met een hoog Baas Ganzendonkgehalte, verkondigen dat de splitsing van BHV een cadeau is voor de criminelen. Het is een rechtstreekse bedreiging voor de veiligheid van de burgers.

Hoe luidt de redenering van de twee liberale flikken ?  Een Brusselse Franstalige gangster pleegt een misdrijf in de Rand, wordt opgepakt en verschijnt voor een Nederlandstalige rechtbank. Wordt veroordeeld en trekt naar het Europees Hof van de Rechten van de Mens. Om dit te verhinderen gaan we BHV niet splitsen.  Voilà.

De Franstalige partijen zullen wat blij zijn met deze vaststellingen.

Wij noemen dit ongepermitteerde, schaamteloze belgische chantage : als de tegenstanders de splitsing van BHV politiek niet kunnen stoppen, beroepen ze zich op gangsters en criminelen om hun gelijk te halen.

Bijna komen we in de verleiding om te zeggen, de Franstaligen bij wie vele politici regelmatig in contact komen met politie en justitie, roepen de hulp in van het criminele milieu waarin ze regelmatig vertoeven.  En ze worden gesteund door de directeur van de gerechtelijke politie.

 Bron : Knack

RAY

Affiche van de BNP

Leest u eens wat aangenaam nieuws uit Anti-Geert-Wilders-Country 

Klikken op de rode tekst hierboven

Waar hebben we dit nog gezien ?