Dit fraaie heerschap weigerde de eed af te leggen in de parlementaire onderzoekscommissie maar bazuinde wel aan de pers uit, wat hij van heel de mik-mak vond.  Beschikt een personage dat in opspraak is gekomen met twijfelachtige uitgaven langs zijn Visa-kaart in zijn hoedanigheid van curator, over moreel gezag om de belgische staat te vertegenwoordigen als advocaat ? 

Gerard Walschap, overbuurman van Elsschot in de Lemméstraat

Willem Elsschot stond er niet bepaald om bekend een mededeelzaam man te zijn. Zelfs in zijn naaste kennissenkring was hij eerder de koele observator dan de spontane prater. Het baart dan ook geen verbazing dat het tussen het gezin De Ridder en het gezin Walschap, die tientallen jaren in de Lemméstraat buren geweest waren, zelden of nooit tot een contact die naam waardig kwam. Als Elsschot en Gerard Walschap elkaar tegenkwamen vergenoegden zij er zich mee de hand op te steken en elkaar bij de voornaam te noemen, meer ook niet. Het was in de eerste plaats Elsschot die zich weigerachtig opstelde tegenover een diepere toenadering. Hij zag in Walschap een enge, benepen katholiek die deel uitmaakte van het viertal dat bij de publicatie van Tjip in "Forum" een ironische passage over de maagdelijkheid van Maria wilde doen schrappen. En dat lag hem blijkbaar zwaar op de maag.

Een andere literaire grootheid, Marnix Gijsen, vond dit tekort aan communicatie tussen de twee grote Vlaamse schrijvers maar niets en regelde een ontmoeting die vlot verliep, maar tot een verlengstuk kwam het niet.

Elsschot is ook altijd weggebleven uit het literaire wereldje. Hij was zich wel bewust van zijn waarde als auteur, doch door katholiek Vlaanderen voelde hij zich niet erkend. Dat verklaart ook dat hij nooit lid was geworden van de Academie en toen het eindelijk zo ver was dat hij voorgedragen werd, was hij van mening dat het te laat was. Veel vroeger was hij evenwel  lid geworden van de Leidse Maatschappij voor Taal- en Letterkunde.  Toen gaven ze daar nog een diploma voor en dat hing, keurig ingelijst, tegen de muur in zijn werkkamer. Het mooiste bewijs dat hij wel belang hechtte aan erkenning. Wat ook niet meer dan logisch was.

Maar hoe afstandelijk Willem Elsschot zich ook opstelde tegenover het gezin Walschap, des te meer stelde hij zich open voor Lieven, de zoon van Gerard. Vooral de laatste twee jaar voor zijn dood stond hij er op dat Lieven hem dagelijks een bezoek bracht tijdens hetwelk dan de dagelijkse gebeurtenissen besproken werden.

Uit een interview van Lieven Walschap (vermoedelijk) verschenen in Humo onder de titel "De laatste dagen van Willem Elsschot" valt te noteren:

Elsschot was totaal anders dan de mensen met wie ik tot dan toe te maken had.  Hij was zo ondogmatisch.  Niet tegen het geloof, maar gewoon ongelovig.  Hij was totaal vrij, die man. En ook zijn maatstaven van goed en kwaad waren bij hem heel anders. Hij vertrok van een geheel ander standpunt.  Ik vertelde hem altijd alles en hij reageerde dan wel, maar gaf nooit een oordeel. Dat hij heel Vlaamsgezind was kon hij niet wegsteken, maar het ging hem vooral over het sociale aspect van de taalstrijd, de algemene politiek van uitbuiting terwijl het geld in handen was van de Franstalige baronnen. Hij was heel maatschappijkritisch ingesteld en trok altijd partij voor de verliezer, de verdrukte, de underdog, de sukkelaar.

Over de verkiezing van Eisenhower zei hij dat hij had horen zeggen, maar ik geloof dat hij dat zelf uitgevonden had: "I like Ike zijn laik in het slaik." En in de koude oorlog was hij sterk pro de Russen, zodanig anti-Amerikaans was hij, hij heeft de Amerikanen nooit vertrouwd

Tevens was hij voorstander van de revolutie tegen de op kapitalisme geschoeide samenleving, die was de vijand, de grote boeman.  Maar vandaar tot beweren dat hij een partijman was, een partijsocialist, was duidelijk een brug te ver; in dat opzicht voelde hij geen enkele affiniteit.

Hij hield ervan over kunst te praten en sprak altijd heel enthousiast over dingen die hij mooi vond. Tegenover abstracte kunst stond hij eerder sceptisch, hij hield echter wel veel van Permeke, Jespers, Ensor en de Brakeleer.

Bovendien had hij ook een goed gestoffeerde discotheek, veel platen van Bach, Vivaldi en liederen van Schubert.  Soms zong hij wel mee, na een goed glas wijn, met hese stem en dan gebeurde het niet zelden dat de tranen hem van de kaken rolden. Hij was heel emotioneel, wat niet belette dat hij ook verschrikkelijk nuchter kon zijn.  Op die ogenblikken onderging hij precies een gedaanteverwisseling. Je stond altijd voor verrassingen door zijn gezegdes, een totale non-conformist.  Voor 95 percent vond ik hem Laarmans, er zat ook wel Boorman in, maar ik heb hem gekend als een buitengewoon, lieve romantische man.

Hij had een groot begrip voor de kleinheid van de mensen, het zielige, het onvolmaakte. En hij kon niet dulden dat iemand in gezelschap uitgelachen of gekwetst werd. Zelf was hij heel licht geraakt, wat niet belette dat hij het zeker en vast nooit liet merken.

De bijbel vond hij een prachtig boek. Dat verhaal van Job, de verplettering op zijn mesthoop,  greep hem geweldig aan. Hij heeft het heel dikwijls aangehaald.  De dingen die hem getroffen hadden, daar leefde hij mee, die kende hij van buiten. En als de tong wat los kwam na het nuttigen van een alcoholisch drankje, droeg hij hele brokken voor uit Reinaart de Vos. Hij legde verbanden tussen de woorden in het oude Vlaams en het hedendaagse Vlaamse dialect. Hij muntte daarin uit en hij beweerde dat dit hem geholpen had. De gedichten van Villon kende hij helemaal uit het hoofd. Hele stukken citeerde hij en bracht ze dikwijls in de conversatie te pas. "De onzichtbare man" van Wells, "The portrait of Dorian Gray" van Oscar Wilde waren boeken die hij dikwijls aanhaalde. Over zijn eigen werk sprak hij alleen als ik erover begon.

Ik heb nooit zo iemand ontmoet.

Het klopt dat Elsschot het Vlaams gedachtegoed zeer genegen was.  Het bracht hem er zelfs toe een huldebetoon aan Cyriel Verschaeve te schrijven zulks op vraag van Karel Dillen. Al moeten we daar volledigheidshalve aan toevoegen dat hij op dit ogenblik niet kon bevroeden dat Karel Dillen in een later stadium het Vlaams Blok zou oprichten. En hij zag wel iets in een oude, eigenwijze dichter als Verschaeve, die dwars door alles heen de Vlaamse zaak diende. Hij vond van zichzelf dat hij dat te weinig gedaan had.

Elsschot was een humanist pur sang, hij respecteerde ieders geloofsovertuiging. Iemand die katholiek dacht en daar oprecht voor uitkwam was prima, zoals ook een communistische vrijdenker zijn gang mocht gaan, zoals zelfs notoir foute mensen recht hadden op hun opvatting. Hij respecteerde gewoon ieders overtuiging, gesteld dat die niet leidde tot bloed aan de vingers.

Meer over deze boeiende persoonlijkheid in een volgend artikel.

Raymond.

Het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding van Joseph De Witte heeft een studie laten uitvoeren ‘Tolerantie van Belgen t.o.v. etnische minderheden’.

Om de zoveel tijd komt dit compleet overbodige centrum op de proppen met een of andere studie om ons de oren te wassen : we zijn  racistisch, onvriendelijk, intolerant, ongastvrij, verzuurd en negatief ingesteld tegenover de vreemdelingen en de muticulturele maatschappij.  En Mijnheer De Witte komt met zijn uitgestreken gezicht vertellen, hoe verontrustend dit allemaal is.  De opgezweepte leiders van de linkse kerk hebben weer dagen inspiratie om de bevolking te beschimpen en maatregelen te eisen om de hersenen te spoelen.

In werkelijkheid mag het Spionnencentrum blij zijn met de resultaten van de duurbetaalde en dubieuze studies : stel dat wij met zijn allen gelukkig en tevreden zouden zijn met de geweldige wijzigingen in onze beschaving, dan zou het centrum de deuren kunnen sluiten. 

Een halfjaar geleden waren er resultaten van een gelijkaardige studie met weinig flatterende resultaten en vandaag moet de bevolking opnieuw geculpabiliseerd worden. Zou het geen tijd worden een studie te maken over "de invloed van studies naar het racistisch gedrag op het werkelijke racistische gedrag van de intolerante bevolking ?"

En we worden verwittigd, dames en heren, lezers van het rapport  : binnenkort verschijnt er een volgende editie over de manier waarop de vreemdelingen zélf ervaren hoe zij opgevangen worden in het land B. 

Wie zich wil verdiepen in de antwoorden van de ondervragingen kan terecht op de webstek van het CGKR.  Wij beperken ons tot enkele algemene opmerkingen over vooral de methodiek :

- de eigenlijke "studie" is het product van een samenwerking tussen de Katholieke Universiteit van Leuven en de Université Libre de Bruxelles. Een ogenschijnlijk politieke en filosofische dosering die in de werkelijkheid al lang voorbijgestreefd is. Het ophouden van deze schijn, bevestigt de hypocrisie van de opdrachtgevers.

- 1392 volledig ingevulde formulieren werden ingestuurd door het bedrijf IPSOS, dat in persoonlijke gesprekken de geselecteerden ondervroeg bij hen thuis (face to face, zoals ze dat omschrijven).  De ondervragingstijd bedraagt circa 45 minuten.

- de selectiemodaliteiten bevatten de klassieke ingrediënten van geslacht, leeftijd, gewest en opleiding. Daarnaast wordt een nieuwe variabele ingevoerd en wij copiëren de tekst uit de studie, die ons  bevreemdend en onduidelijk overkomt :

Op basis van het stemgedrag en met akkoord van de mutualiteit werd een nieuwe variabele opgesteld : de politieke strekking. Deze is als volgt :

Christelijk 46,6%

Socialistisch 36%

Liberaal 16,7%

Populistisch 7,4%

Groen 4,6%

Overige 0,8%

- Het werd in het verleden al meermaals aangehaald : deze studies genieten een "wetenschappelijk" karakter, omdat ze uitgaan van universiteiten. Deze worden hiervoor betaald, zoals Delhaize zijn producten bestelt en betaalt bij Unilever. 

- Ondervragingen bij de mensen thuis, zijn zeker geen garanties voor een eerlijke of spontane beantwoording ; integendeel : vele geselecteerden zullen proberen een goede indruk te maken en leveren de antwoorden die hen niet in een slecht daglicht plaatsen.

- Wat is de bedoeling van de introductie van de parameter "politieke strekking" zoals omschreven hierboven ?

Voor de rest zijn wij van mening dat al deze onderzoeken pure geldverkwisting zijn en dat het CGKR met zijn dommige opdrachten vooral  zichzelf en een aantal professoren onmisbaar wil maken binnen het regime. Het CGKR in zijn huidge verpolitiekte vorm, is een uitvinding van Verhofstadt, de man zonder identiteit, de schrik van Vlaanderen.

Ray

John Eeckeleers uit  Mechelen is zaterdagavond winnaar geworden van het NCRV-programma Una Voce Particolare. De omroep heeft dat laten weten. De 43-jarige Eeckeleers versloeg in de finale vijf andere kandidaten met zijn versie van de aria "E lucevan le stelle" uit de opera Tosca van Giacomo Puccini.

De jury vond Eeckeleers unaniem de beste. Jurylid Hans van Willigenburg: “Je hebt me zo geraakt. Je hebt niet alleen de aria gezongen, maar ook de emotie overgebracht.” De jury werd verder gevormd door zangeres/directeur Internationaal Vocalisten Concours ’s Hertogenbosch (IVC) Annett Andriesen en zanger Marco Bakker.

Het was de tiende reeks van het programma waarin presentator/zanger Ernst Daniël Smid op zoek gaat naar een bijzondere stem.

Bron : de Telegraaf

.

FAIRFIELD - Een lokale politieke partij in de Amerikaanse staat Connecticut heeft zaterdag een bustour georganiseerd langs enkele huizen van AIG-topmedewerkers. In Connecticut staat het hoofdkwartier van de verzekeraar, die miljoenen aan bonusgeld uitkeerde aan topmedewerkers. Dat meldden Amerikaanse media.

In de VS heerst grote verontwaardiging over de uitgekeerde bonussen, omdat het concern met staatssteun overeind wordt gehouden. Ruim 400 mensen kregen gezamenlijk 218 miljoen dollar (ongeveer 160,5 miljoen euro).

De namen van de meeste bonusontvangers zijn niet bekend. Voor degenen wiens naam wel bekend is, is het leven niet meer hetzelfde. Sommigen hebben doodsbedreigingen ontvangen en velen hebben veiligheidsmaatregelen getroffen.

Een van de organisatoren van de Partij van Werkende Gezinnen noemde de rondrit ,,Levensstijlen van rijke en beruchte personen''. De partij wilde laten zien dat ,,niet iedereen de recessie op dezelfde manier meemaakt''. Circa veertig mensen waren op de rit van 2,5 uur afgekomen.

Bron : ANP

De Nederlandse politica Rita Verdonk, kamerlid en gewezen ministerin voor vreemdelingenzaken, werd in 2007 uit de liberale partij, de VVD, gezet. Talrijke meningsverschillen, ideologische scherpslijperijen, openlijke ruzies, contestatie van het bestuur, tot de partij besliste dat het welletjes was geweest.  Zelfs de interventie van de Grote Liberale Achtergrondman, Hans Wiegel,  mocht niet baten. 

Brussel - De Deense premier Rasmussen lijkt de belangrijkste kandidaat om Jaap de Hoop Scheffer op te volgen als secretaris-generaal van de NAVO. Volgens diplomaten in Brussel steunen de Verenigde Staten zijn kandidatuur. Washington wil dat nog niet officieel bevestigen.

Rasmussen ligt zowel in de Verenigde Staten als in Europa goed. Hij heeft Washington voor zich ingenomen door Deense militairen naar Irak te sturen, en hij is tot blijdschap van veel Europese landen voorstander van nauwere samenwerking tussen de NAVO en de EU. Alleen NAVO-lidstaat Turkije heeft mogelijk bezwaar tegen Rasmussen, onder meer vanwege de affaire rond de Deense Mohammed-cartoons begin 2006.

Jaap de Hoop Scheffer vertrekt eind juli na bijna zes jaar bij de NAVO.

De Heer Yves Leterme heeft aan de redactie van Angeltjes laten weten over betere kwalificaties te beschikken dan de Deense premier. "Ik heb in het verleden bewezen goed te kunnen vechten voor de mensen, ook bij de Navo zal ik een goed generaal zijn". 

Fats

Fini en Berlusconi

Op het laatste congres van de Alleanza Nazionale noemde minister van Defensie Ignazio La Russa de AN en Berlusconi's Forza Italia "tweelingen voor het leven".

Voortaan zullen beide partijen dus opgaan in de nieuwe partij "Il Popolo della Libertà" (Het volk van de vrijheid). Samen zijn de twee partijen goed voor veertig procent van de stemmen. 

De leider van de Alleanza Nazionale, Gianfranco Fini, gaat de nieuwe partij leiden samen met Silvio Berlusconi. Vandaag zal Fini het congres toespreken.

De Alleanza Nazionale werd in 1995 gevormd uit de  neo-fascistische MSI en conservatieve christendemocraten door MSI-leider Gianfranco Fini.

Die heeft sindsdien hard gewerkt om het imago van de erfgenamen van dictator Benito Mussolini op te poetsen. Hij noemde het fascisme een absoluut kwaad, veroordeelde tijdens een bezoek aan Israël de rassenwetten van Mussolini en volgde een moderne, rechts-conservatieve koers.

foto : Spitsnieuws.nl

Het Centrum voor Gelijke Kansen en Racisme noemt deze vaststelling verontrustend. Wij zouden wat graag deze man (foto) als onze premier begroeten : ارادة الله يجب عمله

"Ja, ik ben een echte tjeef" 

Klik op het schuine hoofdje van de Tjeef en u leest zijn ganse verhaal.

 “Op de VRT had ik al de reputatie een supertjeef te zijn. En ja, ik geef het toe: ik bén een tjeef. Ik zie het woord zelfs als een koosnaampje. Want een tjeef is iemand die niet halsstarrig aan zijn principes vasthoudt maar altijd compromissen zoekt. Net dat is waar wij Belgen in Europa om bekendstaan”, zegt Ivo Belet (49). De voormalige VRT-journalist die in 2004 de overstap maakte naar de CD&V en sindsdien in het Europees parlement zetelt, kijkt tevreden terug op zijn eerste vijf jaren in de politiek.

Enkele LDD-leden hebben vandaag aangekondigd actie te zullen voeren bij de aanvang van de programmadag van Lijst Dedecker voor de komende Vlaamse en Europese verkiezingen.Zo blijkt uit een mededeling van Jo Claus, de Oost-Vlaamse secretaris van de partij tegen wie een procedure bij de Raad van het Gezond Verstand loopt nadat hij kritiek had op de strategie van voorzitter Jean-Marie Dedecker.

Volgens de mededeling zou ook een delegatie van Jong Gezond Verstand (JGV) aan de actie deelnemen. JGV-voorzitster Isabelle Van Laethem erkende dat er onvrede is bij "twee of drie" jongeren, maar wilde daar niets over kwijt aangezien er vanavond nog overleg gepleegd wordt. De actievoerders willen de deelnemers aan de programmadag opwachten met dichtgeplakte monden tegen het "gebrek aan interne inspraak en aan freedom of speech naar buiten toe. Jean-Marie Dedecker zou vooraleer hij uitspraken doet eerst moeten nadenken en zwijgen". (belga)

De Fortiscommissie heeft mij overtuigd, dat

de democratie in dit land goed functioneert	1 % (2)
het gerecht zich niet laat beïnvloeden door de politiek	0 % (0)
dat Leterme, Van Deurzen en hun kabinetschefs toffe peren zijn	1 % (3)
dat het parlement een schijnvertoning heeft opgevoerd	41 % (83)
de politiek een zootje is	56 % (114)
Totaal aantal stemmen: 202

Inmiddels raakt er wat meer bekend over het zoveelste politieke schandaal dat losbarst boven het hoofd van de Open-VLD- superschepen Ludo van Campenhout (stadsinrichting, sport en diamant).  In december 2008 werd een klacht neergelegd bij het Antwerpse parket dat een opsporingsonderzoek startte. De zaak draait om een VZW De Trotter en om het Steuncomité Vriendenkring Ludo van Campenhout. En wellicht meer, dat wij momenteel niet weten.

De Trotter : een idealistisch gestart initiatief

De Trotter is een heuse VZW, opgericht in 1998 door Wim van Dun met het oogmerk een oude klipper, de Trotter, te laten renoveren door jongeren die schoolmoe zijn, ex-gedetineerden en langdurig werklozen. De Trotter is een Fries zeilend vrachtschip van 25 meter lang uit 1916. De VZW maakt deel uit van het Contactforum voor Erfgoedverenigingen waar Piet Jaspaert (ex-Kredietbank en behoorlijk christen-democratisch gezind) voorzitter van is.

Dergelijke goedbedoelende maar enigszins onduidelijke VZW's, zoals die van Van Dun zijn voortdurend op zoek naar politieke bescherming , subsidies en steun. En de politiek kan best dergelijke idealistisch bedoelde VZW's aan zich binden, ten bewijze van maatschappelijke inzet en als het even kan als electorale stut en financieel schuilhuisje. Zo kwam Van Campenhout in beeld, die toen nog kabinetschef was bij voormalig havenschepen Leo Delwaide, (de zoon, niet de legendarische vader).  Van Campenhout zorgde direct voor de nodige erkenning en bracht sponsors bij uit de liberaal getinte maritieme wereld.

Van Campenhout in het schepencollege, de chaos op het stadhuis

In 2003 stapte Van Campenhout, na de onverkwikkelijke Visa-affaire het schepencollege binnen, nadat zijn partijgenote, de verzuurde advocate Ann Coolsaet met veel tegenspartelen,  moest opstappen. Bij de socialisten had Janssens de zwakke Leona Detiège aan de deur gezet.  De Visa-affaire was een uitvloeisel van de graaicultuur bij politici en hoge ambtenaren in de stad Antwerpen, maar het was tegelijk een staatsgreep of een stadsgreep zo u wil, van Janssens en Van Campenhout om zelf het beleid over te nemen.

Van Campenhout nam direct Van Dun mee op in zijn schepenkabinet en gaf hem naast zijn wedde een vaste bijdrage, gelijk aan 15 overuren per week.  De nieuwe politieke cultuur had zich geïnstalleerd :  de oude graaiers waren vervangen door nieuwe poenpakkers.

Kosten voor de Trotter, inkomsten voor onbekenden

De nieuwe schepen heeft in de loop van de jaren een bestuurlijke en financiële chaos georganiseerd door de Trotter te laten optreden voor zaken die totaal buiten de doelstellingen vielen. Van Dun zegt hierover het volgende in Gazet van Antwerpen : "Van Campenhout vermengde zijn politieke activiteiten met de belangen van de Trotter.  De zakelijke leider van de VZW voerde rechtstreeks de vaak onrealistische en persoonlijke wensen van de voorzitter uit.  Omdat ik mij steeds kritischer opstelde, werd ik uit het dagelijks bestuur gezet."

In 2006 werd tijdens de wielerwedstrijd, de Schaal Sels in Merksem, de factuur van de brouwer betaald door de Trotter maar de inkomsten waren verdwenen. Evenmin kwamen gelden, die verschuldigd waren aan de VZW, ingevolge sponsoringsactiviteiten, in de kassa terecht.

500 kaarten voor Clouseau

Soms sprongen de vrienden uit de bedrijfswereld Van Campenhout bij, om grotere fiasco's te vermijden.  De tickets voor het benefietconcert met Clouseau in 2005 raakten maar niet verkocht.  Tot een bedrijfsleider op het kabinet binnenstapte en 500 kaarten cash betaalde met 17.500 euro.

Uiteindelijk heeft Van Dun ontslag genomen als kabinetsmedewerker, omdat de situatie niet meer leefbaar was.  De Raad van Bestuur van VZW De Trotter zou gedurende twee jaar niet meer vergaderd hebben, evenmin als de algemene vergadering.  Er zou een tekort zijn van 200.000 euro. De wetgeving op de VZW's zou hiermede totaal met de voeten zijn getreden.  Nog even onderstrepen, dat Ludo van Campenhout ook nog eens  federaal volksvertegenwoordiger is, uitgerekend iemand die meer dan om het even wie de wetten moet respecteren. In Gent zit er ook zo'n liberaal sujet dat lak heeft aan de wetgeving en het rookverbod in restaurants aan zijn hielen lapt.

.

Tjalken De Gerlache en Ortelius

Waarom worden Antwerpse schooltjalken beheerd door een dubieuze VZW ?

Een opmerkelijke wending in deze zaak is onzes inziens, dat in 2006 de VZW De Trotter van de Stad Antwerpen het beheer toegewezen heeft gekregen van de twee schooltjalken, de Gerlache en Ortelius.  De vraag mag gesteld worden, om welke reden Antwerpen deze overdracht liet gebeuren naar een VZW die toen reeds een chaotisch bordeel was.  Zag Van Campenhout hierin de mogelijkheid om stedelijke gelden af te wenden naar zijn wankele en financieel onbetrouwbare VZW ?  

Hebben er transacties plaatsgevonden tussen de VZW de Trotter en het "Steuncomité Vrienden van Ludo Van Campenhout" ?  Welke figuren maken deel uit van beide verenigingen ?

Een ziek man

Van Campenhout schreeuwt zijn onschuld uit en beweert dat hij zelfs elke euro van zijn eigen bal overmaakte aan de VZW.  Hij beschuldigt op zijn beurt Van Dun, die op rekening van De Trotter een tweedehandsmotor zou gekocht hebben, die dubbel zo duur was als een nieuwe ...

Voor enkele maanden ontstond er in Antwerpen heel wat ophef over een kabinetsmedewerker bij Van Campenhout, die zich bezig houdt met bouwvergunningen e.d. en die gratis een appartement bewoont op de Meir, hem geschonken voor een lange periode door een bouwpromotor.

De levenswandel van Van Campenhout is ver van onbesproken in de stad.  Wij respecteren meestal de privacy van politici, in zover hun persoonlijke handel en wandel hun publieke functioneren niet beïnvloedt.  In het geval Van Campenhout is het vaak kantje-boordje.  De man kampt met problemen, zoveel is duidelijk.  Wie hem bezig zag en hoorde tijdens de Zevende Dag in maart 2008 tegen Filip Dewinter, weet wat wij bedoelen. There's something rotten in the state of Denmark, zei Hamlet.

Met de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 werd Open-VLD in Antwerpen gehalveerd : een schandelijke nederlaag, die nochtans niet verhinderde dat de cafépartij van de liberalen opnieuw voor zes jaar het socialistisch beleid van Janssens mag uivoeren, in ruil voor gescharrel en gesjoemel.

Gemeenteraadslid en senator Hugo Coveliers van het kartel Vlaams Belang-Vlott heeft het college verzocht een onderzoek in te stellen naar de activiteiten van de VZW De Trotter.

Savat

Voor de eerste lentedag heb ik voor de vele lezers en luisteraars de lieveling van Angeltjes meegebracht, de onovertroffen Anna Netrebko.  En wat zingt onze zoete nachtegaal ?  Uit de komische eenakter "Gianni Schicchi" de smeekbede van Lauretta tot haar pappa : "O mio babbino caro", o mijn liefste vadertje ... Er zijn Engelse ondertitels maar laat die u niet afleiden : er is op het scherm veel te zien en uw oren worden gestreeld door de sterke sopraanstem van Anna.  Op het bijhuis van Angeltjes is er wat anders te beluisteren.