Oeps, een procedurefoutje ? Da's vreemd, dat gebeurt nu nooit

In de Oost-Vlaamse provincieraad zal Tanguy Veys een motie neerleggen uit naam van zijn fractie om de provincies af te schaffen en dit besluit te overhandigen aan de Vlaams regeringsformateur.  Een wijze en consequente houding.

Motivatie

Op dit moment overlegt Vlaams formateur Kris Peeters met sp.a en N-VA over de vorming van een nieuwe Vlaamse regering en hierbij zal ook een regeerakkoord worden opgemaakt.  Het is belangrijk dat in dit regeerakkoord de nodige afspraken worden gemaakt inzake een verdere staatshervorming. 

Uit de onderhandelingsnota van Kris Peeters die op 17 juni '09 werd verspreid, blijkt dat bij het luik "Minder bestuurlijke verrommeling door een interne staatshervorming" echter enkel werk zou gemaakt worden van de afschaffing van koppelsubsidies, nog maximum 2 niveaus houden zich met materie bezig en het inkrimpen provincieraad in het kader van hertekening kantons.  Van de afschaffing van de provincies is evenwel geen sprake.

De provincies zijn nochtans het bestuursniveau waar op dit moment de grootste stijging aan nieuwe belastingen en aantal ambtenaren is vast te stellen. De provincies geven samen ongeveer 900 miljoen euro uit, waarvan 60% naar werkings- en personeelskosten gaan. De provincies moeten dan ook afgeschaft worden. De provincies hebben immers geen bevoegdheden die niet overgenomen kunnen worden door de andere niveaus. Door het verspreiden van de huidige bevoegdheden over de Vlaamse overheid enerzijds en de gemeenten anderzijds kan de efficiëntie dan ook verhogen en de kostprijs dalen.

Motie gericht aan Vlaams formateur Kris Peeters

De provincies zijn het bestuursniveau waar op dit moment de grootste stijging aan nieuwe belastingen en aantal ambtenaren is vast te stellen. De provincies geven samen ongeveer 900 miljoen euro uit, waarvan 60% naar werkings- en personeelskosten gaan. De provincies moeten afgeschaft worden. De provincies hebben geen bevoegdheden die niet overgenomen kunnen worden door de andere niveaus. Door het verspreiden van de huidige bevoegdheden over de Vlaamse overheid enerzijds en de gemeenten anderzijds kan de efficiëntie verhogen en de kostprijs dalen. 

De provincieraad van Oost-Vlaanderen vraagt dan ook dat naar aanleiding van de vorming van een nieuwe Vlaamse regering en bij de opmaak van een regeerakkoord ook beslist wordt om de nodige stappen te nemen om de provincies af te schaffen.

Namens de Vlaams-Belangfractie,

Tanguy Veys

Provincieraadslid - Fractievoorzitter

Ik stel me ook in de plaats van Simon Wijffels zelf, die twee jaar na de feiten nog altijd het gebeuren aan het verwerken is. Om nog niet te spreken van de ouders. Ook zij hebben alle recht tot klagen en voelen zich terecht door de belgische staat voor schut gezet.

Ik begin hoe langer hoe meer te applaudisseren voor de Antwerpse rechter die zeer recentelijk de euvele moed opbracht een dief vrij te laten als teken van protest tegen het feit dat de straffen die hij uitsprak niet werden uitgevoerd. Niet helemaal volgens de regels, maar wel een kaakslag van jewelste als blijk voor een falend beleid.

Gaan ze het ooit wel leren…?

Pion Liber

Vijf toplui en voormalige toplui van Dexia bank moeten na een klacht van een Franse professor, Robert Casanovas, en diens echtgenote, voor de rechter verschijnen in Parijs. Onder de toplui bevindt zich ook voormalig Belgisch premier en huidig Europarlementslid Jean-Luc Dehaene, voor wie ook de opheffing van zijn parlementaire onschendbaarheid gevraagd wordt.

Tijdens een partijbijeenkomst in Utrecht stelde Rouvoet dinsdagavond „niet naïef” te zijn over de toename van de islam in Nederland. „En al helemaal niet over de bedreigingen van de radicale islam.” Desondanks benadrukte hij dat Nederlanders niet paranoia moeten worden. „Niet elke moskeebezoeker is een radicale moslimterrorist.”

Volgens Rouvoet is de scheiding tussen kerk en staat de islam vreemd. Hierdoor is er volgens hem onder veel islamitische regimes geen ruimte voor andersgelovigen om hun godsdienst openlijk te beleven.

De ChristenUnie-leider bepleitte in Utrecht „onze democratische rechtsstaat in te zetten als wapen tegen islamisering”. Dat betekent volgens hem blijvend ruimte voor godsdienstige beleving voor iedereen en een onverbiddelijk nee tegen het streven naar de islamitische wetgeving sharia in ons land. „Rechtspluralisme, waarbij voor de ene groep een andere wet geldt dan voor de andere is uitgesloten”, aldus Rouvoet.

„Het slechtst wat je kunt doen is de rechtsstaat om zeep helpen om daarmee te voorkomen dat een ander dat doet. Wie echt van de vrijheid houdt, is nooit bereid haar zelf op te offeren”, stelde Rouvoet. Zonder zijn naam te noemen, verwees Rouvoet hiermee naar pleidooien van PVV-leider Geert Wilders voor aanpassing van de vrijheid van godsdienst in ons land.

@ de Telegraaf

Pst : de heer Rouvoet is minister voor de Christen-Unie in de regering Balkenende, verantwoordelijk voor jeugd en gezin.  We zijn blij te horen dat hij vooraf aankondigt niet naief te zijn om vervolgens de verworvenheden van onze West-Europese rechtsstaat in te zetten tegen de islam. Die bijbelprotestanten mogen vermoedelijk geen voet in het casino binnenzetten, daarom gokken zij met "de rechtsstaat" als inzet. 

Op zijn webstek heeft Gerolf Annemans een korte maar  boeiende analyse gemaakt van het huidige Vlaams- nationalisme. Over ondermeer de lokeendenrol die gespeeld wordt door de NVA, het idealisme en het respect op humanistisch geïnspireerde gronden van Vlaams Belang voor waarden en normen, de partijpolitieke hypocrisie omtrent het cordon sanitaire, kortom : verplichte lectuur voor velen onder ons.  Wij copiëren twee lange fragmenten.  Het eerste stuk moet u zelf gaan lezen bij Annemans en dan kan u kennisnemen van zijn verwondering, waarom Patrick Janssens en Bart de Wever mekaar geen dikke kus op de wang gaven na een gesprek op ATV.

De smekkerige gretigheid waarmee dus nu ook Patrick Janssens vlijtig over de zogenaamde wedergeboorte van het "democratische" Vlaams-nationalisme kwam staan meehuilen, plaatst hem in de snel lang geworden rij van politieke analisten die dat thema verder willen versterken.

Het verhaal is bekend: Bourgeois en De Wever lanceerden aan de hand van begrippen als "marginaal" en "humanitair" hun versie van het Vlaams-nationalisme als het grote alternatief voor het Vlaams Belang. Zij weten dat het dat is wat de media en vooral de "opgeluchte" machtspolitici willen horen. De klassieke politici denken dat ze na de woelige rivier van een radicaal en onomkoopbaar nationalisme nu kunnen verder dobberen in een rustig watertje. Een kwade droom lijkt voorbij. Dank u N-VA. Vaarwel Vlaams Belang.

Mag ik deze analisten echter kortstondig wijzen op een denkfout? Dat de N-VA haar project nu definieert in polemische termen, als een anti-partij, een anti-Vlaams Belang-partij, wijst op een grote schraalheid en gaat voorbij aan de kern zelf van Vlaams-nationale partijvorming. Dat gezwets over "humanitair" of "niet-humanitair" doet helemaal niet ter zake want het Vlaams Belang is ideologisch helemaal niet in conflict met humanisme in de brede culturele betekenis waarin het begrip wordt gebruikt. Integendeel: humanisme en zelfs humanitair denken is een belangrijk element van de normen en waarden die wij verdedigen in bijvoorbeeld het debat met de islam. Ook dat wij marginaal en nutteloos zouden zijn kan De Wever alleen maar zeggen omdat hij zelf daarbij de voorwaarden en de werking van het cordon sanitaire aanvaardt en zelfs ten eigen bate misbruikt. Essentieel slaat dat gezwets allemaal nergens op.

Wel relevant lijkt mij de links-rechts indeling maar om tactische redenen waagt De Wever zich daaraan niet. Hij gebruikt wel het begrip "centrum" als hij solliciteert naar een kartel-lijst bij de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen, maar riskeren dat hij "rechts" genoemd wordt kan hij niet. Durft hij niet. Mag hij niet. Zeker nu hij een regering met socialisten -volledig onder auspiciën van ACV en ABVV- moet gaan ondersteunen, wordt dat soort accenten best vermeden en zit hij in dezelfde schuit als waarin zijn vroegere moederpartij de Volksunie zich bevond, namelijk in alle hevigheid ontkennen dat de links-rechts tegenstelling zelfs nog maar relevant zou kunnen zijn.

Als De Wever nog een stapje verder gaat en schijnt te menen -zoals vanmorgen bij ATV- dat Vlaams-nationalisme zelfs niet mag (kan) gekoppeld worden aan het aansnijden van het vreemdelingenthema, dan komt hij in een Vlaams-nationalisme terecht dat zich wel èrg -laat ik het beleefd houden- pragmatisch opstelt.

Maar dan nog is er een tegenstelling die wellicht naar de wortels gaat van de Vlaams-nationale partijvorming. Veel ouder dan het vreemdelingenthema, veel ouder ook dan het cordon sanitaire of dan Woestijnvis is het debat in Vlaams-nationale kringen over participatie, deelname aan de macht. De methode om het doel te bereiken, de weg naar het realiseren van de doelstelling, is altijd een hevige strijd geweest en is zelfs de oorsprong geweest van de diepe tweedeling die na de stichting van het Vlaams Blok is ontstaan. Zelfs na het uiteenvallen van de Volksunie werd de N-VA geconcipieerd niet als "een humanitaire" versie van het rechtse Vlaams Blok, maar als een Vlaams-nationale partij die uit het cordon sanitaire wou blijven want die wou mee regeren en dan ook in de Vlaamse regering van Leterme stapte zelfs al had ze beloofd dat niet te zullen doen zonder een splitsing van B-H-V. De neiging tot machtsdeelname zit er heel diep in en het mag dan ook niet verwonderen dat Bourgeois zegt altijd een bewonderaar van Schiltz te zijn geweest (en gebleven ondanks alles). Bourgeois en konsoorten achten zich superieur. "Ze vinden ons maar de morsige broertjes", zei Karel Dillen mij reeds in 1985...

De peetvader van die Vlaams-nationale machtsdeelname, Hugo Schiltz, zou ooit hebben gezegd: "Wegen op de politieke agenda is niet voldoende, op de cruciale momenten moet je deelnemen aan het machtspel. En dan, dan wordt het pas echt gevaarlijk" (cit. Knack 17 juni 2009 p.20)

Nog afgezien van het feit dat "wegen op de politieke agenda" zeker wèl voldoende kan zijn (al is een dosis idealisme daarvoor wel van doen) is het volkomen waar dat het machtspel een gevaarlijk spel is en Schiltz heeft het aan den lijve mogen ondervinden: de Volksunie verschrompelde helemaal. Maar het is enkel gevaarlijk omdat er een alternatief is waarmee Vlaams-nationale kiezers de rekening kunnen aanbieden wanneer de belangen van Vlaanderen genegeerd of erger nog verkwanseld worden. Dat alternatief was het Vlaams Blok en is vandaag het Vlaams Belang. Een waakhond is nodig in het Belgische machtspel.

***

De N-VA heeft dus een eigenaardige rit gereden. Zij heeft "meegegeten aan de ruiven van de macht" maar is als maagd herboren. In de Vlaamse regering sinds 2004, in CD&V-zetels in 2007, met zetels en al uit het kartel gestapt een jaar later toen het onhoudbaar werd en dus net op tijd uit de Vlaamse regering gegooid om nog met succes een oppositie-kleed aan te trekken en zelfs het label "consequent" op te eisen. Een zwalpende rit met name en volgens mij is het nog erg vroeg om -zoals Patrick Janssens- te doen alsof er al definitieve conclusies moeten of zelfs nog maar kunnen getrokken worden.

Wie de uitslag van LDD mee in rekening neemt kan moeilijk beweren dat de daling van het Vlaams Belang niet complex is en dat die volledig in de richting van de N-VA is gegaan. Wie de CD&V-score nuchter analyseert kan moeilijk ontkennen dat de N-VA ook vanuit de CD&V is "gevoed", een afrekening van de flamingantenvleugel met de CD&V-moederpartij. Het is niet omdat de CD&V de grootste is gebleven of omdat Marianne Thyssen vroeg op de verkiezingsavond luid schreeuwde dat ze de verkiezingen had gewonnen, dat de cijfers tot diezelfde conclusie hoeven te leiden. De CD&V zit historisch laag, zeker in vergelijking met de tijden van Leterme en vandaar dat het dom zou zijn te beweren dat de N-VA het Vlaams Belang heeft "geveld". Nog veel dommer is te beweren dat het Vlaams Belang ontdaan is van Vlaams-radicale stemmen of invloed.

Het participeren aan de macht is een sterke impuls gebleven bij de N-VA. De kaarten liggen momenteel op tafel. De nota Peeters wordt door N-VA aanvaard. Een staatshervorming hoeft niet meer zo nodig. Ze zal er ook niet komen want ze wordt zonder engagementen verwezen naar het communautaire vriesvak bij uitstek: het overlegcomité.

Van "curatele" of "usurpatie" is al lang geen sprake meer. In de nota Peeters staat er (ten behoeve van Jambon) duidelijk dat de bevoegdheden van Vlaanderen zullen moeten uitgeoefend worden binnen niet alleen het grondwettelijk maar zelfs binnen het "wettelijk" kader van de Belgische afspraken. Er staat zelfs in dat Vlaanderen zal participeren aan de federale schuldafbouw... Dat de N-VA haar keelgat maar al open zet. Ze zal namelijk moeten leren slikken. Want ACV en ABVV kijken toe. En zij zagen dat het goed was....

Gerolf Annemans