Zij leeft enkel voor de kunst en de liefde

Dag Tom,

Blij je nog even te lezen, Tom.  Oewist met jou ? En met madame ?  Mag ze nog steeds niet weten dat je bij de mestkevers komt lezen ?

Zeg, wat heb je nu ontdekt : ik vind dit magnifiek, wat een talent.  Geen idee wie dit is. Ik probeer even een literaire kennis in te schakelen.

Hou je.

Ray

Tot mijn groot plezier kwam ik laatst terecht op de stek van de voor mij compleet onbekende J.A. Fernand (http://inballingschap.web-log.nl/). Geen rechts (noch links) profiel, maar hij schrijft volgens mij zalig. Hieronder een aantal stukjes ter kennismaking, als het mij toegelaten is. Kent iemand deze man?

(Enkele dagen geleden.)

In de tricolore euforie die dwaze kloten en boosaardige wijven onderscheidt van hulpbehoevenden of mensen die echt doodgaan, huppelden de koninklijken al van ’s morgens vroeg door de vele en kilometerslange gangen van hun geboende en gedoemde paleizen, de vrouwtjes werden versierd met pluimen van een ander en de koningen in spe kregen pleisters gekleefd op toekomstige wonden, gewapende lakeien voerden giftige geschenken aan en ongewapende kruisboogschutters af. “Wad een veest! Wad een veest!” riep de immer slissende, alles beslissende, want zin voor humor is haar inderdaad niet vreemd, al de rest aan haar is dat wel. “Laat de kleinsten tot mij komen,” gorgelde de godsgezant door de vuile mond van de grote prinsendoper, en hij spaarde roede noch riem, “maar wel een appeltje voor de dorst,” spotte zij die het Spaans zijn niet kon afleren, en ze toonde het hare.

(Zwarte zaterdag.2)

11 juli 2009: Met aan de voordeur van het bidhuis een schare nagemaakte Romeinse krijgers en in de wandelgang droedelzakmuzak trad de vetste der wevers na tien jaar onzedelijkheid op uiterst katholische wijze in het huwelijk, - zoals men in die kringen van anderen dan het eigen volk zegt: het wijf waar hij bij zat had haar drie jongeren laten maken, het moet zijn dat ze zelf ook niet deugt.

SPREKENDE PAARDEN

1954. Mijn ene neef sprak een taaltje dat in geen enkel woordenboek stond, want een woordenboek, ga weg, dat was ver beneden onze stand, - hoe hebben mijn moeder en ikzelf niet gelachen toen mijn vader ons vertelde dat een zoon van een collega op school vierkantswortels had leren trekken, vierkantswortels …, je moest er maar op komen. ‘s Anderendaags hebben we er een op z’n bord gelegd, maar wat heb ik me achteraf diep geschaamd toen ik twaalf jaar oud eerste middelbaar de vierkantswortel van 97 moest berekenen. Mijn neef droeg meestal een kort nylon schortje met roze ruitjes en kon fietsen als geen ander, maar ik droeg hem vooral hoog in aanzien omdat hij konijnen hield die ik overeenkomstig een strikt geheime overeenkomst wanneer hij afwezig was eten mocht geven, zoveel als de buikjes lustten: wortels, paardenbloemen en gras, maar daar waren ze niet erg happig op, en hoera hoera telkens wij op bezoek kwamen was neef Patrick weg de wildernis in. Zijn zuster Martha droeg blauwe ruitjes, maar had een spraakgebrek, een rechtstreeks gevolg van haar aangeboren doofheid. (Goed, goed, ik overdrijf hier een beetje, kleine Martha, want veel meer dan een dwerg was het niet, is pas doof geworden als ze drie was, ten gevolge van een verschrikkelijk accident waarover sindsdien niet meer mag gesproken worden.) Later zijn we haar nog eens gaan bezoeken in een tsjevenspel ergens in Huldenberg of zo, dat was overigens de laatste keer dat ook uit de monden van de rest van de familie nog verstaanbare klanken waren gekomen in onze aanwezigheid. Mijn andere neef, een schrijnend geval van aangeboren obeisitas, voorbestemd om kermisattractie te zijn, deed toen al een beetje raar, hij droeg geen schortjes, viste geen dikkopjes uit de sloot, leerde niet schrijven, niet rekenen, kon niet zingen, had geen zuster, fietsen interesseerde hem niet, kleine katjes sloeg hij dood met een schop, duiven rukte hij de kop uit het lijf, en dan keer op keer die vette lach, mij doet hij denken aan de bijna slimste mens van Vlaanderen, kortom: hij was een etter, sprekend zijn moeder, zwijgend de mijne. Op hem werd door zijn beide ouders met de zweep geslagen, zelf gezien, - mijn vader, mijn moeder en ik hebben nog geprobeerd om tussenbeide te komen, tevergeefs, het heeft zelfs geen haar gescheeld, maar mijn vader was toen even groot als ik nu en ook niet echt een slapjanus. Tja, iemand moet de onbenulligheden uit het verleden registreren ook al heeft dat niet de minste zin en ware het beter van niet, maar waarom moet ik dat zijn?

Neven en nichten woonden twee stappen, niet eens een boogscheut van elkaar, drie kilometer van bij ons, in een stuk potpolder waar men in moest springen en achteraf niet zonder kleerscheuren terug uit geraakte. Niet ver daarvandaan, aardappelen, wiegende velden, dijende gewassen, weiden vol boterbloemen, een drassige drinkhoek voor koeien die van de stok kregen als ze de beest uithingen, een op invallen staand schuilhok, een vos die betere tijden had gekend en zich voor niets meer schaamde, dreven met bomen hoger dan huizen, zandwegels en nergens een wegwijzer, twee of drie visvijvers, - Grembergen. Zaterdag, even na vier uur, ik wilde plassen, vanachter de boom zag ik hoe boeren een paard mishandelden, ik herhaal: hoe boeren een paard mishandelden, plassen ging niet meer. Ik maak geen melding van de naam der beulen. Later werd de oudste zoon burgemeester van de meest nabijgelegen stad, een vanzelfsprekendheid in dagen die zich nog volop wentelden in katholisch welbehagen en zich strekten en rekten tot ongeveer het jaar tweeduizend. Weggejaagd, oneervol ontslagen, zakken gevuld, en veel erger, - nu zetelt zijn dochter als vertegenwoordigster des volks, ze ziet er goed uit en gedraagt zich navenant. Mochten paarden kunnen spreken.