In de Standaard geeft BB (Bart Brinckman) aan BB (Bartje Babbel) van de NVA een aantal welgemeende adviezen en levert hij commentaar op het politieke bestaan van de NVA. Dit alles naar aanleiding van fractiedagen die de NVA in Genval inrichtte.
.
De media voeren dezer dagen onvermoeibaar en bijna dagelijks Bart de Wever op, het is soms gênant en daarom hopen wij, dat het nog een hele tijd moge doorgaan met programma's en artikels over en met Bartje Babbel. Wij weten dat we door dit te stellen, verdacht zullen worden van afgunst. Er zijn soms lezers die ons in onverkapt Vlaams verklappen, dat het VB jammer genoeg geen BB heeft. En dat is natuurlijk, boenk, juist. Gelukkig maar, want mannen als BB denken dat zij iedereen rond hun vinger kunnen draaien met gladde praatjes, handige one-liners en droge grapjes. En Bartje Babbel is vooral een solo-speler. Naast hem is er weinig ruimte voor anderen die ook wat willen. Wat hem de das omdoet, is zijn lichaamstaal, zijn oogopslag en zijn niet te stuiten woordenvloed die hem soms bedenkelijke uitspraken ontlokt. Voorbeelden liggen links en rechts bij de vleet. U raapt ze maar op.
.
.
Bartje Babbel en Rik Torfs : de intellectuele Gaston & Leo van de VRT, waar best mee te lachen valt. De ambitieuze politicus-historicus en de advocaat van god, een merkwaardig stel. De Overbodige Onvlaamse Openbare Omroep heeft de politieke waarde van BB heel vlug herkend en in hem het wapen gezien dat het vervelende en verderfelijke Vlaams Belang zou kunnen vellen. De politiek-correcte verzamelde meute is nooit opgewassen geweest tegen de waarheden van Vlaams Belang, laten we daarom aan een ambitieuze Vlaams-nationalist de opruiming toevertrouwen. Later zien we verder. De krantenredacties, die voor 99% bestaan uit politiek-correcte volgelingen van het regime, zijn direct meegestapt. Het eerste scenario om Jan-Maria Dedecker de rol van Judas te laten vertolken, heeft de naiëve Oostendenaar door zijn ijdelheid en grootsprakerigheid zelf verknald : hij ging zelfs zover, the simple mind, zijn geheime opdracht te onthullen "Ik zal het Belang uitroken" pochte hij.
IJdelheid bedreigt elke sterveling die uit het niets opduikend, geconfronteerd wordt met de aandacht van Jan en alleman. Het zijn sterke benen die de verpletterende nieuwsgierigheid en bemoeizucht kunnen dragen van media en groot publiek. Ook Bartje Babbel maakt dit mee. In zijn partij heerst hij als een Caesar en volgens wat wij er van opvangen, is tegenspraak niet enkel ongewenst maar ook bijna onbestaand. Elke discussie wordt besloten door het woord en de beslissing van de Leider. Misschien is dat niet slecht.
.
Wij staan, ook als dit ongeloofwaardig klinkt, buiten elke partijstructuur. Na decennia in de Volksuniekar gezeten te hebben, is het nu de beurt aan anderen en jongeren : vanuit onze behaaglijke zetel kijken wij toe. Brommend en aaiend zoals het ons uitkomt. Wat ons opvalt bij het electorale succes van de NVA : dit is enkel het gevolg van radde uitspraken en tegenstrijdige signalen die gecamoufleerd worden door opnieuw handige woorden. "Parole, parole, parole", helaas is er niets meer. Precies dàt wat de NVA, VB verwijt.
Brinckman maakt de vergelijking tussen Hugo Schiltz, die per se zelf minister wilde zijn en daardoor veel tegenwind ving en Bartje Babbel die zijn orkest dirigeert en aanduidt wie een solistische partij mag spelen. Tactisch is dit inderdaad beter. De VU werd zowel in de federale als in de Vlaamse regering door de kiezers afgestraft : niet verwonderlijk, want welk was de impact van de partij ? Kent u nog namen (buiten deze van Hugo) van VU-ministers en hun betekenis voor de Vlaamse politiek ? Hector de Bruyne, Rik Van de Kerckhove, André Geens, deze schieten ons zo te binnen, misschien zien we er eentje over het hoofd. Anciaux en van Grembergen maar die kampeerden al in verhuiswagens.
De grote verdienste van de Volksunie is, dat zij na WO II de politieke heropstanding van het Vlaams-nationalisme heeft verwezenlijkt. De bestuurlijke ervaringen van de partij hebben echter nauwelijks bijgedragen tot het verder aanscherpen van de Vlaamse identiteit bij de burgers. De partij werd beoordeeld als een klassieke politieke partij, want daar spande zij zich voor in en tegelijk verschrompelde haar rebelse en Vlaamse imago. Of je dit graag hoort of niet, het is een loutere vaststelling en niemand moet het er mee eens zijn : zo heb ik het ervaren. Dat de realisatie van een eigen Vlaams Parlement uitsluitend te danken zou zijn aan de druk van de Volksunie is een zware overschatting, trouwens wat werd er in ruil afgestaan ? Uiteindelijk eindig je met je militanten en leden voor te houden, dat ze maar stilletjes en kalmpjes moeten vermijden te spreken over Vlaams- nationalisme, zelfstandigheid en het symbolisch opblazen van de belgische natie, want dat zijn besmette begrippen. "Leve belgië" roepen als vertegenwoordigend minister van de natie in het buitenland, was een ontluisterend alternatief in de oren van zelfs niet-Vlaams-nationale kiezers.
Het is verwonderlijk dat een historicus deze strategische vergissingen uit het recente verleden niet ter lering neemt. Historici zijn niet per se goede strategen of bestuurlijke talenten. De toekomst zal uitwijzen in hoever het verleden zich herhaalt en of Vlaanderen baat heeft bij deze strategie van aanklamping en woordenkramerij.
En dan komt natuurlijk ook het verschil tussen Vlaams Belang en NVA ter sprake. Daar zijn beide BB's het roerend over eens : VB is "the dark side" van het Vlaams-nationalisme. Het moet zelfs als bewijs van afstandelijkheid, in het Engels gezegd worden. En laat Geert Bourgeois het ook gehoord hebben, want zijn recente negatieve uitspraken over Clouseau's liedje "Leve belgië" worden met een scheef oog bekeken. Geert mag zich nog 1000 maal belogen en bedrogen voelen en zich superieur aanstellen als "navolger van het humanistisch nationalisme van Frans Van der Elst" : één kwaad woord over het land B en de banbliksems verschijnen. Bartje Babbel heeft het trouwens bij Luc Vander Kelen van Het laatste Nieuws in het oor gefluisterd tijdens een RTBF-uitzending "Maar neen, ik wil niet dat belgië verdwijnt ..." Die Vander Kelen is ook een flapuit op wie je niet kan rekenen en de lichaamstaal van onze BB was een knarsend staaltje van amateurtoneel waar zelfs Joke Schauvlieghe niet zou voor applaudisseren.
Voor de rest is de stelling : "wij vangen geen vliegen met azijn en wij zweren bij een civiel nationalisme." The dark side belijdt een etnisch nationalisme. Ziet u het verschil ? Civiel is deftig en burgerlijk, etnisch klinkt beladen, terwijl het enkel een versterking aangeeft van de term nationalisme, namelijk "volkenkundig". Maar BB is niet vies om van gewone uitdrukkingen, vieze woordjes te maken. Het zit in het spraakgebruik van de man : een geschaafde arm, is bij hem "een arm als charcuterie". Vaak viezig doen en stoer de nek opzetten, dat zijn vermoedelijk de kenmerken van het civiele nationalisme.
Net zoals de finaliteit van de Vlaamse Beweging volgens de NVA schuilt in het bekomen van een eigen kinderbijslag of hospitalisatieverzekering : dat zijn de lokmiddelen om de burgers te wenken, de potten honing om de vliegen en zwart-gele wespen te vangen. Intussen is deze NVA wél medeverantwoordelijk voor de totaliteit van het beleid en voor àl de beslissingen en mislukkingen van de Vlaamse regering.
Na de ervaringen met de VU (die wij niet verloochenen, want dat heeft geen zin) is het vreemd dat een nieuwe groep opstaat die zich op een bijna identieke strategie beroept. Voorlopig nog niet gehinderd door de grote links/rechts tegenstellingen. Wel reeds geplaagd door strategische vraagtekens bij de basis, en wacht maar als de federale loyauteiten aan bod komen. Dan zal het civiele nationalisme niet kunnen volstaan met grappige babbeltjes en verwijzingen naar The dark Side.
Je kan als civiele nationalist uiteraard blijven oefenen op een pijnlijke spagaat : een beentje in de kliek van de meerderheid en een beentje bij de joelende oppositie. Je moet dat wel lang volhouden en als het niet lukt, dan eindigt je spagaat bij een nieuwsoortige charcuterie die wij fatsoenlijkheidshalve niet zullen beschrijven.
.
Ray (from the desk at the dark side)
Napoleon in het zadel
1 reactie op dit bericht
Betreffende de europese tent van 'onfatsoen'.
"ademloos toekijken en juichen" is er echt teveel aan.
'Continue walgen en braken' is meer van toepassing.
Het huis van 'corruptie en bedrog' kan niet snel genoeg gevuld worden met --zand -- en hopen dat er nergens een gaatje is zodat het nog zou kunnen leeglopen gelijk een zandloper.
Als wij Europeanen dit kotsmisselijk gedrocht zouden opdoeken dan heeft Europa MILJARDEN EURO'S ter beschikking voor zijn eigen economie, euro's die nu verdwijnen in verkeerde zakken en rekeningen, You Now?