Zet drugshonden in de gevangenis van Hasselt en laat ze iedereen controleren, ook de cipiers.” Dat zegde Bert Schoofs (VB) dinsdag in de Kamer.

Schoofs ondervroeg daar justitieminister Stefaan De Clerck (CD&V) over drugs in de bajes van Hasselt naar aanleiding van het overlijden van een gedetineerde op 1 oktober jl. aan een hartstilstand na gebruik van methadon. Schoofs vindt dat de directie en de rechtbanken te weinig straffen voor drugsbezit.

“Er zijn in de gevangenis van Hasselt niet meer drugs dan in andere gevangenissen”, repliceerde De Clerck. Hij zegde dat de penitentiair beambten in Hasselt regelmatig controleren of er drugs in de bajes circuleren. Daarnaast controleert de lokale politie van Hasselt bezoekers en gedetineerden.

Merkwaardig vonnis

De minister verwees ook naar een merkwaardig vonnis van de rechtbank van Hasselt. Die had op 13 november 2008 een gedetineerde vrijgesproken van drugsbezit omdat hij al een tuchtstraf daarvoor had gekregen en omdat die tuchtstraf “meer leed berokkende dan de politiestraf die de rechter kon opleggen ooit zou doen”.

Schoofs vond dat De Clerck “de situatie in de gevangenis van Hasselt niet kent” en pleitte voor inschakeling van drugshonden om iedereen te controleren die de bajes binnenkomt, ook de cipiers. Volgens Schoofs zijn nogal wat penitentiaire beambten het daarmee eens.

@ Het Belang van Limburg

.

 poesjes

de kater van de rijkswacht
heeft de kat van Ali verkracht
ge weet wel hoe dat gaat
voorwaar een racistische daad

dat die kat er om vroeg
is praat voor in de kroeg
want een rijkswachtkater is een racist
en een rosse , dus zeker een fascist

"niet elke dag",zei de kat, en zij bekent:
"wordt een moslimpoes
door een gendarm verwend"

Johan Bangels

Deze 5 lachende en vriendelijke jongeren werden gefilmd in het metrostation Beekkant in Molenbeek, u weet wel, waar Pater Leman het multicultureel evangelie verspreidt en de socialistische fascist Philippe Moureaux 5 x 's daags zijn gebed tot Mekka en Moskou richt.

Wat is er gebeurd ?  Cédric, een 32-jarige rustige blanke man zit op een bank in het station te wachten tot hij aangemaand wordt door een moslim om zijn plaats af te staan.  Cédric, die de buurt kent, doet wat hem gevraagd wordt en gaat wat verderop zitten.  Daar wordt hij door dezelfde man, inmiddels bijgestaan door 4 gelijkaardige  prachtfiguren, opnieuw aangemaand zijn plaats af te staan, maar vooraleer Cédric ditmaal kan rechtstaan, wordt hij door de 5 smeerlappen in mekaar geslagen en gestampt. Hij kan eenvoudig niet rechtkomen, want telkens opnieuw, wordt hij tegen de grond geklopt.  Tot opeens de leider van de islamitische gestapobende   Cédric over de grond sleurt en hem op de sporen van de metro zwiert.  De vijf gaan vervolgens op de loop.

Cédric is gelukkig door twee omstaanders, die getuige waren van deze zoveelste schanddaad door moslims, van de sporen gehaald.  Nodeloos te zeggen, dat hij ook beroofd was van zijn portefeuille.

La DernièRe Heure heeft dit bericht uitgebracht.  De andere kranten zwijgen en zullen hun schade inhalen van zodra 5 blanke jongeren een moslim aanpakken.

(met dank aan Dirk voor de tip)

.

.

.

Gezelle wordt geboren in een boerenfamilie in Wingene. In 1854 wordt hij priester en leraar aan het Klein Seminarie van Roeselare. Van meet af aan is Gezelle actief in de journalistiek, in letterkundige genootschappen en als gelegenheidsdichter. Hij maakt naam als literator vooral met zijn Vlaemsche dichtoefeningen (1858). Hij spoort de katholieke jeugd aan om mee te werken aan de restauratie van het christelijk geloof, de oude vaderlandse taal en de eigenheid van het Vlaamse volk. De Vlaming kan zijn eigenheid slechts bewaren door vast te houden aan de volkstaal en het protestantse ‘Hollands’ en het ‘goddeloze’ Frans te verwerpen.

In 1860 wordt Gezelle overgeplaatst naar Brugge. Hij ontplooit er een intense journalistieke bedrijvigheid als ultramontaan. Met de oprichting in 1865 van het weekblad Rond den Heerd verruilt hij het onderwijs voorgoed voor de journalistiek en de culturele en pastorale vorming. In 1872 wordt hij naar Kortrijk overgeplaatst. Daar manifesteert hij zich weer als taalkundige en als dichter met het lexicografische tijdschrift Loquela (1881-1895) en enkele bundels waaronder Tijdkrans (1893). In maart 1899 wordt Gezelle weer in Brugge benoemd, maar hij sterft in november. Een bundel Laatste verzen wordt in 1901 postuum uitgegeven.

Gezelle hoopte een "zuivere gesproken volkstaal" uit het West-Vlaams op te bouwen als basis voor een algemene Nederlandse cultuurtaal. Dit ‘particularistische’ standpunt leidt in de jaren 1870 tot felle polemieken met de ‘integrationisten’, die zich taalkundig op het Noorden richten. Gezelle veroordeelt elke vorm van politieke en sociale strijd ten voordele van het 'Vlaams'. Het volstaat de Vlaams-katholieke eigenheid na te streven. De enkele expliciet nationale verzen van Gezelle hebben echter een grote invloed uitgeoefend op de jongeren in de West-Vlaamse colleges en de latere generaties katholieke intellectuelen in Vlaanderen.

@ Nieuwe Encyclopedie Vlamse Beweging

.

Volksraadpleging door de Raad van Vlaanderen in 1918 in de Brusselse Schouwburg

22 december 1917

De Raad van Vlaanderen roept de politieke zelfstandigheid van Vlaanderen uit.

August Borms overrompelt de Raad door plotseling, zonder voorafgaand overleg, een motie voor Vlaamse onafhankelijkheid in te dienen. Zijn voorstel wordt in chaotische omstandigheden goedgekeurd. De bedoeling is om naar het voorbeeld van Polen de Duitse regering tot erkenning te dwingen. Dit opzet mislukt echter volledig, de samenwerking met de bezetter evolueert zelfs ongunstig. Mede op bevel van de Duitsers beslist de Raad zich te ontbinden en volksraadplegingen uit te schrijven. Deze zogenaamde verkiezingen vinden plaats van januari tot begin maart 1918 en verlopen niet democratisch. Er wordt een tweede Raad van Vlaanderen opgericht, maar de debatten over de staatkundige structuur van Vlaanderen getuigen opnieuw van weinig realiteitszin.

18 januari - 12 september 1918

Tien frontsoldaten worden vanwege hun Vlaamsgezind optreden aan het front overgeplaatst naar het Peloton spécial forestier in het departement Orne (Frankrijk).

Samen met dienstweigeraars, afstammelingen van Duitsers en Joden moeten zij er onder toezicht van bejaarde gendarmes bomen vellen voor rekening van zowel plaatselijke bosontginners als leveranciers van het Belgische leger. De militaire overheid beschouwt deze straf als een administratieve maatregel waartegen geen verhaal mogelijk is. De tien frontsoldaten, die de geschiedenis ingaan als ‘de houthakkers aan de Orne’, worden na de oorlog de symbolische slachtoffers van de Belgische kwade trouw.

1 mei 1918

De Frontbeweging, maar ook kapelaan Cyriel Verschaeve, zenden overlopers, de zgn. ‘sublieme deserteurs’, naar de Duitse linies om contact op te nemen met de activisten.

Hiermee willen ze het Belgische leger behoeden voor het gevreesde en vernietigende Duitse lenteoffensief. De boodschap van de deserteurs luidt dat de Frontbeweging te gelegener tijd in opstand zal komen tegen de Belgische regering en de activistische verwezenlijkingen zal beschermen.

Hoewel het hun opdracht is contact op te nemen met de gematigde activisten vinden de overlopers onmiddellijk aansluiting bij de radicalen. Een aantal van hen laat zich betaald inschakelen in de activistische propaganda en stelt pamfletten op die naar de Belgische troepen worden verzonden om verdere deserties aan te moedigen. Zij moeten de publiek opinie inlichten over de taaltoestanden aan het front en over het ‘criminele’ beleid van de legerleiding die bewust Vlaamse troepen laat decimeren.

Over de opdracht van de Frontbeweging en de interpretatie ervan door de afgezanten zijn na 1918 heel wat polemieken gevoerd. In de ogen van de leiders van de Frontbeweging hebben de afgezanten te veel toegevingen aan de Duitsers gedaan.

11 november 1918

Vanaf 11 uur treedt de wapenstilstand in voege.

Het door de Frontbeweging zo gevreesde Duitse offensief is vastgelopen op een geallieerd tegenoffensief. De Belgische troepen staan aan de vooravond van de wapenstilstand voor de poorten van Gent.

 SLOT, MAAR NIET VAN DE GESCHIEDENIS VAN DE

VLAAMSE BEWEGING

 Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging

Engelstalige documentaire (BBC)

‘Je moet weten dat ik bijna nooit lees’, schrijft De Ridder op 10 maart 1933 aan vriend Jan Greshoff. ‘Ik heb geen enkelen regel van Streuvels, Buysse of Timmermans gelezen, evenmin van Querido, Boudier enz. En het word (sic) tijd dat ik kennis maak met het waarlijk goede dat de laatste jaren in ’t Nederlands geschreven werd.’ Dezelfde dag vertelt hij aan Menno ter Braak haast hetzelfde verhaal: ‘Ik heb zoo goed als niets gelezen. Geen enkel boek, geen regel van Streuvels, Buysse, Timmermans enz. Alleen De Witte van Claes, zo bij toeval.’

Het is hoogst onwaarschijnlijk dat Elsschot niet belezen was, hoewel hij met het gebrek aan boekenwijsheid koketteerde. De jonge De Ridder zat in een leesclub en had op zijn zestiende al een eigen bibliotheekje. In een niet-gedateerde brief uit ongeveer 1898 klaagt hij bij zijn schoolmaatje Ary Delen dat hij ‘ongelukkiglijk maar 37 boeken’ bezit. Hoe dan ook klinkt hij op zijn zestiende al behoorlijk belezen en kent Vondel, Da Costa en Vosmaer als vertalers.

Volgens Elsschots Nederlandse trouwe fan Jan Villerius ‘had Elsschot meer gelezen dan menigeen tot op de dag van vandaag vermoedt.’ Albert Westerlinck, criticus en huisvriend, ging hem voor: ‘Vele mensen die vrij geregeld met hem omgingen, hebben nooit vermoed dat hij iets van letterkunde afwist. Met mij is het zo niet vergaan en ik draag een zeer duidelijk en scherp herinneringsbeeld in mij mee van wat Elsschot over het literaire leven dacht en van zijn menselijke verhouding tot de literaire schoonheid, al zij het dan slechts op grond van toevallige uitlatingen of even toevallige intermezzi in onze gesprekken.’ Volgens Westerlinck stonden Vondel, Multatuli, Gezelle, Buysse, Van Nijlen, Minne, Boon, Greshoff, Carmiggelt, Villon, De la Fontaine, Stendahl, Flaubert, Alain Fournier, Verlaine, Daudet, Goethe, Cervantes, Shakespeare, Poe, Rilke en de bijbel op Elsschots literatuurlijst. In interviews zal Elsschot steeds respect tonen voor Multatuli, Gezelle of Cervantes. Vaak noemt hij Franse schrijvers.

De schrijver was een erg gewetensvolle lezer. Hij kende zelfs hele brokken literatuur uit het hoofd. Lees Elsschots boeken en zoek de verwijzingen naar Buffon, Faust of Othello. Lees zijn brieven, luister naar Ivo Michiels, die van Gerard Walsschap letterlijk heeft gehoord; “Elsschot zegt dat hij geen boeken leest. Je moet eens komen!” Wat betekent:  larie en apekool!’

Vriendin des huizes Lena De Groodt herinnert zich hoe Ida De Ridder en zij als schoolkinderen aan tafel Kloos of Boutens of titels als Beatrijs en Saïdjah en Alinda lieten vallen en hoe de vader van Ida daar op inhaakte.’ Zijn belezenheid was overduidelijk.’

Toch sprak Elsschot niet vaak over boeken, niet over die van anderen en nog minder over die van zichzelf. Simon Vinkenoog vertelt in de Haagse Post van 27 april 1957 hoe Elsschot geen enkel boek in huis had, op enkele exemplaren van het net verschenen Verzameld Werk na.

Ida De Ridder: ‘Hij herlas zijn boeken niet. Waarom zou je ze dan bezitten? Pa kende zijn boeken van buiten en was bovendien heel vrijgevig. Hij deed vele boeken cadeau. Hij kocht ze in grote hoeveelheden met 40 procent korting.’

Volgens haar bevond Elsschots bibliotheek zich bij hem om de hoek. Boeken uit de Lemméstraat verhuisden al gauw naar de Van Peltstraat, het huis van De Ridders oudste zoon Walter, die zich behalve als archivaris als bibliothecaris ontpopte. Zo had Elsschot zijn boeken toch binnen handbereik. Niet zelden schreef hij zijn zoon een kaartje omdat hij een boek nodig had.

Voor de buitenwereld huldigde Elsschot het principe van Prediker: ‘Veel lezen is vermoeiing des vlezes.’ Prediker was overigens met Job zijn favoriete bijbelboek.

Elsschot las omdat hij een boek cadeau of te leen kreeg, of omdat een titel hem werd aangeraden. Hij las de werken in de originele taal, behalve Dostojevski en andere Russen, had een grondige hekel aan dikke turven, getuige een brief aan Boon waarin hij het heeft over ‘brontosaurussen’. En hij las traag: ‘Omdat ik goede boeken luidop, althans mompelend lees en ik vermoed dat er nog mensen zijn die dit doen.’

Thuis werd hij nauwelijks met een boek in de hand betrapt. Maar waar las hij dan? Hij was vaak onderweg. "Mirliton" van Greshoff las hij volledig in de trein naar Parijs. Elsschot gaf zijn kinderen geen leestips en praatte nauwelijks met hen over de letteren. Alleen met zijn zoon Willem en met zijn neef John, de oudste zoon van zijn zus Marie, had hij het over titels en schrijvers.

Vanaf Kaas kregen zijn kinderen een exemplaar van zijn nieuwe boeken. Het werd hun haast achteloos toegestopt. Maar wanneer de voorraad op bleek, kwam vader de exemplaren weer terughalen bij zijn kinderen.

De krant is de enige vaderlijke lectuur die zijn kinderen zich herinneren. Hij spelde Het Handelsblad en later De Volksgazet, alsook Le Soir. Het weekblad Le Monde bracht hij geregeld mee. Speurde hij naar interessante advertenties, of was de krant werkelijk een scherm, een attribuut om zich een houding te geven?

Lezen is de pauze om zijn zwijgen niet verkillend te laten werken op zijn huisgenoten. Een kleine bevraging onder Elsschot-kenners  geeft als een van de meest voorkomende associaties: de pijprokende De Ridder die in zijn fauteuil zit en de krant leest. Het zal een raadsel blijven waarom die krant nooit werd ingeruild voor een boek. Misschien was het formaat niet groot genoeg om zich achter te verschuilen.

Raymond

                                       (Bron: “Man van Woorden” door Martine Cuyt)

Mashu bevindt zich in het Merendistrict Tesikaga Kawakami op Hokaido.  Het is een van de meest heldere meren in Japan en behoort tot het Japanse Erfgoed.

Nieuwe artikels : onder deze aankondiging die tot 11.11.09 bovenaan de blog blijft staan.

.

Wij reorganiseren, wij verhuizen, neen wij verlaten de stad van Allah niet, maar wij zijn druk in de weer met een nieuwe vestiging die we op 11 november definitief zullen openen.  Burgemeester Slaapmans zal het lint niet doorknippen, als er moet geknipt worden, doen we dat zelf. Dit wil echter zeggen, dat wij van 22 oktober tot 11 november de actualiteit laten voor wat zij is. In tegenstelling tot sommige blogs die plots van het net verdwijnen of zonder aankondiging de pijp aan Maarten geven, lichten wij u keurig in, omdat wij graag vriendje blijven met u allen.  Neen, gij niet Hugo Concentratiecamps, terug in uw mandje.

Wat kan u verwachten gedurende deze periode ? Elke dag minimaal een zevental artikelen, tekeningen of films.

- Nieuwe reeks van 27 afleveringen over Willem Elsschot door Raymond : een verrassende en vaak ongekende kijk op de man Alfons de Ridder. Start vandaag en loopt tot 16 november (dus na de hervatting)

- Belangwekkende reeks van 21 afleveringen over de islam : elke dag een ander aspect van deze als religie vermomde onvriendelijke, discriminerende en anti-Westerse levenshouding door Regus Patoff. Start vandaag tot en met 10 november.

- Figuren uit de mini of maxi Vlaamse Beweging : gekenden en quasi onbekenden. Start op 23 oktober

- "Van Toen naar Nu" : opmerkelijke feiten uit de Vlaamse Beweging tussen 1838 en 1914. Start op 28 oktober en loopt tot 11 november

- Elke dag een tekening/cartoon van onze onvolprezen Manten

- Verder verschillende video's over het Onbekende Japan en varia van zowel de bovenste als de onderste plank. U komt elke dag wel eens kijken ? 

Als webmeester, moderator  en hoofdredacteur a.i.  treedt Mijnheer Erik op, de oprichter en bedenker van Angeltjes : een streng en vrij onrechtvaardig man, die als het hem niet aanstaat, de censuurschaar hanteert en niet te herroepen verbanningen uitspreekt. Een man die wij graag zouden zien op de post van Minister voor migratie : het zou rap afgelopen zijn met de komedie en toegevingen.

De Redactie van Angeltjes en Mijnheer Erik

.

De Pillecijn in 1925 

De Pillecyn studeert in 1914 af in de Germaanse filologie aan de Leuvense universiteit. Bij het begin van de vijandelijkheden wijkt hij uit naar Nederland. In 1915 komt hij als oorlogsvrijwilliger aan het front terecht. Hij wordt secretaris van de Legervergadering van de Frontbeweging en plaatsvervanger van ‘ruwaard’ (leider) Adiel Debeuckelaere. Samen met Hendrik Borginon schrijft hij in 1917 het pamflet Vlaanderens dageraad aan den IJzer. Aan het front schrijft hij ook een twintigtal gedichten, die na de oorlog uitgegeven worden.

In 1919 wordt De Pillecyn redactiesecretaris van de krant De Standaard. Hij wordt een van de leiders van het VOS en neemt mede het initiatief tot de IJzerbedevaarten. In 1922 verlaat hij De Standaard omdat de krant te minimalistisch is in zijn ogen. In 1926 wordt hij leraar. Hij publiceert nu romans en novellen.

Na de Duitse inval in mei 1940 sluit de Pillecyn zich aan bij het VNV en de DeVlag. In augustus 1940 ondertekent hij de oproep van VNV-leider Staf de Clercq tot een brede Vlaamse volksbeweging. Op 13 oktober 1940 wordt hij benoemd tot lid van de Vlaamsche Cultuurraad, waarvan hij samen met DeVlag-leider Jef van de Wiele de facto de leiding heeft. In mei 1941 wordt hij benoemd tot directeur-generaal voor het middelbaar onderwijs.

In september 1944 wordt De Pillecyn afgezet als ambtenaar en in 1947 tot tien jaar hechtenis veroordeeld. Hij komt in juli 1949 vrij. Van 1957 tot 1960 is hij lid van het IJzerbedevaartcomité. Zowel tijdens als na zijn gevangenschap blijft hij een productief auteur, met onder meer romans als Mensen achter de dijk (1949) en De veerman en de jonkvrouw (1950).

@ Nieuwe Encyplopedie Vlaamse Beweging