Ja, laten we dat vooral doen : een Franstalige Brusselaar met een hoog Le Soir-lezer gehalte huldigen op het jaarlijkse Zangfeest.
Wij zullen u wat vertellen over Jacques Brel, want als Vlaams-nationalisten, zijn wij geen bekrompen mannetjes die bang zijn van andere culturen of talen, zeker niet die van de klassieke erfvijand. Il faut connaître ses ennemis pour mieux les combattre. Zoek het maar op.
De Bruxellois Brel had een affaire met een Vlaamse vrouw uit het Knokse : Marieke heeft écht bestaan. En zoals het bij een complex man, een passioneel artiest en een gevoelige minnaar hoort, volstond het niet, dat hij de duivel door haar bloed joeg, hij eiste àlles, haar omgeving, haar vlakke Vlaamse land, de torens van Brugge en Gent, ai, Marieke, Marieke en hij salueerde zelfs voor de vlag van haar land ... Net zoals die Freddy uit My Fair Lady steeds door de street where you live paradeerde, sublimeerde Brel zijn passie voor zijn Westvlaamse Hartskoningin Marieke in belforten, zeegolven en wij zijn hem ontzettend erkentelijk voor de poëzie, de muziek en zijn hele hunkerende wezen. Even doorvoeld dan de Franstalige lofzangen op de Schelde door Emile Verhaeren of een Marie Gevers, heeft Brel Vlaanderen met woorden getooid en versierd in het Frans. De liefde is de slijpsteen voor emoties in de kunst. Ne m'en parlez pas.
Wij zijn niet de iemanden die Vlaams-nationaal-correct kwijlen bij Tinneke van Heule, Prinses Zonneschijn of de Herbergprinses. Ettelijke malen hebben de liedjes van Brel geklonken bij Angeltjes, vertaald of origineel. Wij houden van Brel, god ja : deze man is passie, emotie, oprechtheid, muziek en poëzie.
Het verhaal gaat echter verder, precies zoals het leven, en op de lange duur merkt de passioneel verliefde Brel, dat die bijzondere buurt waar zijn lief woont, in feite een ordinaire straat is. Waar gewone of onaangename mensen wonen die op 11 juli een gele vlag met een zwart beest aan hun gevels hangen. Het krioelt hier verdorie van de flaminganten in dat vlakke land ... precies dat soort flaminganten, zoals het beschreven wordt in Le Soir, de Franstalige Pravda waar Brel mee opgevoed is.
En diezelfde gevoelige man die over de grauwe luchten zong alsof hij uit elke wolk de Vlaamse zuurstof inademde, werd bitter en boosaardig. Marieke was opgenomen in de galerij der afgewezen minnaressen. En de door het ANZ gehuldigde Brel schreef niet alleen een smalend chanson over Les Flamandes, ach dat was maar een goedaardig prikliedje, neen, hij werd meegesleurd door de strijd om la liberté du père de famille en rekende genadeloos af met de Flaminganten, de boosdoeners :
"Nazis gedurende de oorlog en tussen de oorlogen in, katholiek ... Messieurs les flamingants, je vous emmerde, jullie vervuilen Vlaanderen. Ik verbied jullie onze kinderen, die jullie niets misdaan hebben, te verplichten in het Vlaams te blaffen ..."
Wèg, verdwenen was de gevoelige dichter die elke vrouw liet smelten met zijn smeekbede : "Ne me quitte pas, laat mij de schaduw van je schaduw worden, de schaduw van je hand, de schaduw van je hond ... laat me niet alleen..."
Maddly Bamy
Brel had zich toen al teruggetrokken op de Markiezeneilanden met zijn nieuwe liefde, Maddly en hij trapte na. Recalcitrant, bekrompen, hatelijk, maar beladen met dezelfde passie. Liefde en Haat, uit een zelfde hart kennen een zelfde intensiteit
Wist hij toen al dat de kanker zijn lichaam aftakelde ? Hij heeft nooit meer het bruisende, meeslepende, geniale niveau gehaald van zijn vorige periode. Zijn liedjes van na zijn vertrek uit Europa, zijn nauwelijks bekend en dat heeft een reden : ze zijn gewoon-gewoon en niet langer buitengewoon.
Wij zeggen zelden "ja", "neen" of "ik weet het niet" zoals de meeste wit-zwartdenkers. Wij argumenteren, zetten onze gedachten op papier en delen dan na een zorgvuldig afwegen ons besluit mee. En u hoeft het er niet mee eens te zijn, dat is nogal wiedes. Maar zeg niet dat wij onbezonnen en ondoordacht tot onze mening zijn gekomen.
Het vreemde volkje van dit vlakke land aan het Noordzeestrand, is braaf, beleefd maar behept met een flinke dosis masochisme. Wie haalt het in zijn hoofd om op de Hoogdag van het Vlaamse lied een man te huldigen, die precies dat Hoogdagvolk beschimpt en geschoffeerd heeft met al zijn artistieke engagement en talent ?
Dat is dat vreemde volkje van het vlakke land aan het Noordzeestrand dat met hetzelfde "doe mij pijn"-instinct, zich aan Bruxelles als hoofdstad vastklampt. Binnenkort wordt Jacques Brel nog de patroonheilige van Vlaanderen.
Gelieve nu uw kalasjnikovs of Turkse kromzwaarden boven te halen. Wij kennen onze pappenheimers en hun heilige koeien.
Ray
In onze brievenbus :
