
Hoe komen wij nu terecht bij die onbesproken figuur van Leo Delcroix ? Neen, het is geen voorafaankondiging van de Wereldtentoonstelling 2010 die op 1 mei in Shangaï de poorten opent. Delcroix is daar projectverantwoordelijke voor het belgisch paviljoen en de Chinezen kunnen het best zonder onze reclame doen.

In Knack wordt Delcroix opgevoerd om vanuit het verre China zijn deskundig licht te laten schijnen over een politieke partij waar hij alles van af weet onder de titel (met een typisch tjevenvraagteken) : Barst het Vlaams Belang ? Wij helpen u langsdit bruggetje naar de kwestieuze doctoraatsthesis. In hetzelfde nummer past de neutrale denker Joël Deceulaer, voorzitter Bruno Valkeniers een pak, dat enkele maten te klein is. Wij noemen dit puur toeval.

Het interview van Patrick Martens met Delcroix is opgetooid met een gemonteerde foto van Marie-Rose Morel en de VB-voorzitter. Pas op, binnenkort komt het kwaliteitsblad Knack op de proppen met de onthullingen over een heuse affaire tussen die twee, desnoods met gefakte mails, want op dat vlak is Knack heel wat meer beslagen dan die van de "boekskes". Onderzoeksjournalistiek bereikt in Vlaanderen duizelingwekkende hoogtes bij magazines voor intelligente lezers.

Juist is niet altijd juist en eerlijk is vaak oneerlijk. Vraag het aan Leo Delcroix. Die heeft zijn beroepsleven lang gewijd aan de studie van goed en kwaad, oprecht en vals, wit en zwart, mijn en dijn, enfin ja, heel die ethische rommel. Jarenlang was hij als CVP-secretaris verantwoordelijk voor de partijfinanciering, waarvan hij keurig in zogenaamd geheimschrift de details bijhield in Atomaschriften. Daar werd geschoven met zwart geld, combines uitgewerkt om Pieter Aspe in verlegenheid te brengen, in ruil voor politieke beslissingen, werden tarieven afgesproken met bedrijven die afdokten, kortom maffiastreken in het bronsgroen-eikenhout , u wil het niet weten. Dat is een stukje geschiedenis waar wij het echter niet meer mogen over hebben. Want dat zijn vervelende feiten voor de menschen en wij willen alleen zonnige verhalen.

Waar vind je heerlijker zon dan in de Provence, met geurende lavendelvelden en bloeiende mimosa ? Et l'accengt qui se promène, zoals Gilbert Bécaud zong. Juist, in Bormes-les-Mimosas had Leo Delcroix een kast van een villa laten optrekken toen hij minister van oorlog was. Met de hulp van enkele postbodes die vrijaf hadden gekregen ... Werd er in het zwart betaald met zwart geld ? Dat kunnen wij niet geloven. U wel ? Amai, dat valt ons tegen van u.
Het verhaal werd uitgebracht door Humo en in 1994 kon Delcroix ontslag nemen na 2 jaar gepronkt te hebben als supergeneraal en elke keer met een andere Leonard das op het scherm verschenen te zijn. "Stop er mee !" klonk het bevel van zijn CVP-voorzitter, de eveneens onkreukbare Johan Van Hecke, die enkele jaren later zelf zijn partij in de steek liet, wegens een affaire met een BRT-journaliste. In plaats van de pers te trotseren en te zeggen zoals Mitterand "En dan ?" vluchtte de angsthaas Johan Van hecke, langs de brandladder zijn bureau uit, om het journaille te vermijden. Later liep hij over naar de liberalen en na een aantal jaren profitariaat in de Europraatbarak is hij nu hoteluitbater in een Afrikaans Prachtland waar hij samen met de helden van het plaatselijke regime moppen tapt over de werking van de democratie.

De politiek is een nobel gebeuren, vindt u niet ? Het is nog niet gedaan ons verhaal.
Defensie was in die dagen een verdoemd departement. De voorganger van Delcroix, was Guy Coëme, de Franse PS-er die eveneens veroordeeld werd voor allerlei gesjoemel waar hij onschuldig aan was. Natuurlijk. De opvolger van Delcroix was de tjeef Karel Pinxten die later tegen een Dioxinelamp aanliep en zo van slag was, dat hij ineens van partij veranderde.

Pas op, en nog is het niet gedaan. De door Knack geïnterviewde heeft nog andere verdiensten op zijn palmares. Naast de illegale partijfinanciering en de zonnige villa, viel zijn naam in diverse affaires. We zullen het geheugen even opfrissen : de smeerpijpaffaire, verdwenen miljarden van de Kempense steenkoolmijnen, Superclub-KS met de voorbeeldige zakenman Maurits de Prins, en tenslotte de milieuboxenaffaire. Voor die laatste werd Delcroix veroordeeld maar het ging uiteindelijk niet door wegens verjaring. Het is zoals we reeds zegden, schuldig, kan net zo goed onschuldig worden. Want ons gerecht doet enkel zijn taak in volstrekte onafhankelijkheid. Zonder Atomaschriftjes, zonder getelefoneer en vooral zonder gekonkelfoes.

Dat is een korte schets van de man die door Nonkel Kruk, u mag ook Leterme zeggen, benoemd werd in Shangai voor een leuke promotionele job voor het land B. En die tevens door de objectieve politieke redactie van Knack opgetrommeld werd om een glans van geloofwaardigheid te schenken aan een zoveelste strontartikel. Dat is alleszins goed gelukt : de stront glanst.
Ray
2 reacties op dit bericht
Misschien
en er is nog meer