Procedure is een onrecht geworden
Meer dan een halve eeuw geleden konden de koninklijke commissarissen gelast met de modernisering van de wetboeken, nooit vermoeden dat een procedure ooit een bron van onrecht zou kunnen worden. Naar hun hoogstaande ethische en ook verantwoordelijke mening was het evident dat correcte procedures van rechtspleging een bron waren van recht en billijke rechtspraak.
Zij koppelden het West-Europese formalisme naar napoleontische traditie aan het gezond verstand van het Angelsaksisch rechtssysteem en gingen van de veronderstelling uit dat elke gerechtelijke uitspraak zuiverend zou werken en de regels gaandeweg geval per geval desnoods zou verfijnen ten behoeve van een beter geheel.
Zo is de geschiedenis niet verlopen. Integendeel, al meer dan twee decennia is de gerechtelijke procedure geleidelijk maar beslist een bron van onrecht geworden in die zin dat het billijke rechtspraak in vele gevallen zelfs onmogelijk maakt. Cui bono? Wie is dit ten goede gekomen? Zeker niet het leeuwendeel van de advocaten en rechters. Integendeel hun protesten werden niet gehoord of weg gewuifd. Met 'misprijzen' zoals arrogant tegenwoordig genoemd wordt op het spreekgestoelte van de autoritaire Europese unie.
Wie is het dan wel ten goede gekomen? In de eerste plaats de uitvoerende macht en dus alle ministers zonder onderscheid en dit met absolute zekerheid vanaf de regering Dehaene I. Het idee kan al ontstaan of gekoesterd zijn tijdens een van de vele regeringen Martens maar zeker is dat niet. De geschiedkundigen zullen laten een oordeel hieromtrent uitgesteld zien door het ontbreken van allicht bewust vernietigde bewijzen, maar zeker is dat ook niet.
De wetgevende macht zoals men de verzameling parlementsleden en senatoren noemt profiteerde niet als dusdanig maar ongetwijfeld in ruime mate individueel.
Voorkennis is hier het sleutelwoord voor een goed begrip van het hoe en het waarom der gebeurtenissen. De kwaliteit van de wetgeving ging zienderogen achteruit en zelfs in die mate dat elk protest hoe schuchter ook in de kiem werd gesmoord door steeds autoritairder optreden van "hogerhand" zoals dat heet. Kandidaat klokkenluiders werden meedogenloos aan de schandpaal genageld, gebroodroofd, belasterd en belaagd via de tentakels van de echt belanghebbenden en particratie in de administraties en overheidsinstellingen.
Niet alleen werd de rechtspraak in strafzaken handig en via vele omwegen gesaboteerd maar vooral de financiële belangen van Vlamingen via het bewust in stand gehouden systeem van gerechtelijke achterstand in burgerlijke zaken systematisch op zogezegd perfect legale manier gekaapt en gebrandschat. Het ontbrak de pers aan ruggengraat om de steeds weerkerende propagandistische manipulaties te blijven aanklagen tot ze zouden ontmaskerd zijn. Integendeel de tentakels van de particratie muilkorven zelfs de laatsten onder de onafhankelijke journalisten.
Op de duur deinsde men er zelfs niet voor terug speciale wetgeving door te drukken om open en bloot politieke tegenstrevers te treffen via gerechtelijke vervolgingen. Op de duur deinsde men er niet voor terug speciale islamo-fascistische en andere politiek geïnspireerde groepuscules te sponsoren met gemeenschapsgeld om unilaterale interpretaties van de voordien op fascistoïde wijze tot stand gekomen wetgeving te laten scheppen om ook via gerechtelijke dreiging een klimaat van angst te installeren.
Cui bono? Wie kwam dit ten goede? Wie profiteerde van deze geschapen wantoestanden? De zich afwisselende machthebbers, het regime en het door hen verslaafde establishment en horigen onder de nochtans theoretisch onafhankelijke rechters. In Nederland leidde dit tot het proces tegen Geert Wilders die in tegenstelling tot Fortuyn en Hirsi Ali niet op een of andere manier uit de weg kon geruimd worden. In België leidde dit tot de veroordeling van het Vlaams Blok wegens de lasterlijke aantijging dat het programma en de politici van deze partij racistisch zou zijn.
Bij vele burgers deed dit al een belletje rinkelen. De regeringen Dehaene, Verhofstadt, Van Rompuy zijn zonder uitzondering de aanstichters alsook de begunstigden, middels zelfbediening en politiek-syndicaal cliëntelisme. De huidige regering is al even schuldig, minstens door schuldig verzuim. Het is derhalve de hoogste tijd om de noodklok te luiden. Geen enkele beschaafde samenleving kan zich veroorloven om de procedure onrecht, immobilisme en achterstand te laten stichten, vervolgens aan te wakkeren en op die manier ook te handhaven. Geen enkele. Nergens en nooit.
Gaius











1 reactie op dit bericht
De pers perst mee uit
Hoe kan het bijv. anders dat twee 'kwaliteitskranten' straffeloos gratis reclame blijven en blijven krijgen, oneindig vernoemd worden tot in de bizzarste uitvalshoekjes en om de belacheljkste drogredenen, steeds als eersten vermeld en dat daarbij... ene LVDK of Liesbeth Van Impe af en toe mogen opdraven om de fanatieke voorkeur van de onverdraagzame beterweters en onvermurwbare uitgestrekenen van de staatszender een winderige air van onafhankelijkheid te geven. Je moet al zéér gauw tevreden en portemonne-behoudsgezind zijn om als excuuspennelikker te blijven dienen, als vispapier voor rode poon terwijl dit land onder de onrechtvaardigheden, waanzinstaferelen, mismeesteringen kreunt en huilt. Indien er al een soort gewenning aan de gang is, een zeker fatalisme waarbij de bevolking de schouders laat hangen en zich laat rollen in de bloemdeeg van een beledigend valse immaculate witte schijn om zich dan te laten frituren tot een verschrompeld hoopje van weerlozen zonder ook maar één reepje aan enig gezond identiteitsrestant, dan is dat de mede-verantwoordelijkheid van diegenen die voor een klare, ongebonden, franke en voorlichtende pers hadden moeten zorgen maar blijkbaar tevreden waren met hun eigen werkzekerheid. Triest.