Gedurende jaren hebben de opeenvolgende regeringen de grenzen van het land B behandeld, als waren het permanent geopende sluizen : "Welcome in belgium !".
In het begin was het leuk, de eigen bevolking glimlachte en elk dorp ontfermde zich over "zijn" vreemde familie. In de steden werd er minder geglimlacht, want daar was sprake van een kleine invasie in bepaalde wijken. De eigen mensen voelden zich bedreigd, weggedrumd en achteruitgesteld.
De grootsmoelen uit de politiek, de socialisten op kop, scholden hun aanhang uit voor racisten als die luidop morde, dat het zo niet langer kon. Paul Muys, destijds journalist-intrigant bij de BRT, goot een simpele man uit de Seefhoek vol bier om hem vervolgens te interviewen en racistische uitspraken te ontlokken. De reportage genoot succes en de gewone Vlaming durfde niet meer te praten of te preutelen. De geïnterviewde van de Seefhoek, werd van dan af uitgestoten door buren en familie ; Paul Muys is gaan werken bij Solvay in een dikbetaalde functie. Het leven zoals het is.
Intussen gaat de invasie massaal verder en wordt de overname voorbereid. In Brussel is een kleine burgeroorlog aan de gang. Iedereen weet, ziet en hoort ervan. Behalve die uit de politiek : die ontkennen en beschouwen de aanvallen op politiecommissariaten en patrouilles als incidenten, eigen aan elke grootstad. Het beschieten van agenten met kalasjnikovs is een vergrijp zoals een caféruzie. Over de doden die her en der vallen, wordt gezegd, dat "ze net op de verkeerde plaats waren op het verkeerde moment". Er wordt ze nog niet verweten, dat zij daar niets te zoeken hadden, de domoren. Dat is de volgende stap.
In Antwerpen tiert de kleine criminaliteit welig en worden overvallen, inbraken, laffe berovingen met fysiek en verbaal geweld, overnames van wijken en buurten door tuig, doodgezwegen in de media. Met al dan niet gemanipuleerde cijfers wil het beleid per se aantonen, dat het onveiligheidsgevoel van de burgers een racistisch onderbuikgevoel is. Het goede nieuws is, dat weldra het bevolkingscijfer van de stad van Allah zal toenemen met een kleine 10% nieuwe poorters, dankzij de regularisaties. Sommigen van hen kunnen niet eens de naam van de stad, waar ze verblijven, uitspreken : het is nochtans gemakkelijk, 4 letters O C M W.
De oorspronkelijke bewoners ontvluchten hun huizen naar de rand of dieper het land in, zij die het aankunnen, emigreren. De blijvers doen hun best de realiteit te ontkennen om hun leven leefbaar te houden maar niemand is tevreden. Behalve enkele simpele duiven die het als hun taak zien, dit vermolmde regime te ondersteunen, deze wankelende civilisatie te prijzen.
En wat lezen we vandaag ? Agenten van de spoorwegpolitie in het land B, vluchten de toiletten van de stations in, omdat ze de rioolratten die daar rondhangen, niet aankunnen. Er is geen geld om meer agenten aan te werven, piept de blauwe troela van binnenlandse zaken. Zij is nochtans de eerste om op televisie te komen verkondigen dat de zero-tolerantie in een Brusselse wijk fantastische resultaten oplevert. De sloerie liegt ! Zoals de rest van de beleidsmakers.
Zij beseffen niet eens wat er aan de gang is. Zij zien de relatie niet tussen de softe behandeling van asielzoekers, de schandelijke gezinsherenigingspolitiek, het milde verstrekken van arbeids- en verblijfsvergunningen, het oogluikend toestaan van misbruiken in de sociale sectoren, de ondergang betekent van wat eens een welvarende en behoorlijk gelukkige maatschappij was.
Poltie-agenten vluchten de toiletten in ...
Savat
De politiek zat ?
