In het grote Zeverdebat van de Zevende Dag, aangekondigd als een uniek nationaal gebeuren, mocht Bruno Valkeniers, wiens partij groter is dan Groen, LDD, sp-a en NV-A in het gastensalon zitten antichambreren. Als de Franstaligen hem in het vizier krijgen, worden ze ziek en misselijk. En dat willen we toch niet.
Intussen voerden de traditionele belgische partijen het hoge woord. De hopeloze toestand van het land B waaraan beurtelings al die grootsmoelen in wisselende meerheden hebben meegewerkt, zal na 13 juni drastisch aangepakt worden. Ge zult wat meemaken : "Geef ons uw stem, wij nemen uw centen". "Belofte maakt géén schuld". "Confederalisme is slechts een woord". "Brugpensioen op 52 keuren we af, maar we laten het toe". "Ik zorg voor 500.000 jobs maar als ge er over begint te zagen, word ik kwaad". " "Wat kan het mij schelen als er een federale kieskring komt, zolang ik maar het hoge woord mag voeren" Enzovoort, de politiek van de politiekers, waar wij een gruwelijke hekel aan hebben.
Na al die stomende woorden, verscheen plots het fanatieke smoelwerk van Mark Van de Looverbosch, die tegen de Valk sprak : "En gij, verrader van het vaderland, hebt ge iets te zeggen ? Ge krijgt 17 seconden en ik onderbreek u slechts 2 keer". Op het einde van het "gesprek" keek de VRT-marxist grimmig in de lens en spuwde in de richting van de Valk : "Ge weet toch wat uwe Forza Flandria is, hé, verrader, een Forza Niente". Indra de Witte keek vertederend met haar zedigste Mona Lisa smile naar Junior De Croo, qu'il est beau. Bart de Wever was al op weg naar de kantine.
Wij vragen ons af, waarom blijft Vlaams Belang per se ingaan op de uitnodigingen van de VRT ? Is dat een vorm van masochisme ?
Een aantal uren later tijdens "het gesproken dagblad met bewegende beelden" was er een reportage over het VB-congres. De reporter van dienst zette onmiddellijk de toon : "Vlaams Belang, de partij die op sterven na dood is volgens de peilingen, kwam vanmiddag bijeen op de Sinksenfoor te Antwerpen. Symbolischer kan het niet : vlak bij de botsautootjes. Twee opvallende kopstukken waren afwezig." Filip Dewinter zorgde gelukkig voor een groots moment, dat wij nog vaak in herhaling zullen terugzien en -horen : "Leven als god in Frankrijk wordt nu, leven als Mohammed in Vlaanderen".
Soms ben je als bewust afwezige, meer aanwezig dan als schouwgarnituur of als spuwbak.
Ray
