Vorige week was ik even op een internationale persconferentie in Geneve. De avond tevoren zat ik met een groepje Nederlandse en Belgische collega’s te kletsen op een terrasje. Het ging over van alles en nog wat, beetje slap lullen, beetje provoceren, beetje dingetjes uitproberen, enfin, u kent het wel.
Op een gegeven moment kregen we het over Willem Elsschot, over wie momenteel een tentoonstelling in Antwerpen loopt. Volgens mij is Elsschot misschien wel de beste schrijver die ooit door het Nederlandse taalgebied is voortgebracht. Een boek als Lijmen/Het Been is een juweel en bovendien is het Nederlands dat Elsschot een halve eeuw geleden voortbracht nog steeds helder en bijzonder.
Ik kwam er op omdat ik pas op de radio naar aanleiding van de tentoonstelling in Antwerpen een fragment hoorde waar Elsschot aan het woord kwam. Hij sprak bijna onverstaanbaar Antwerps dus ik zei tegen de Belgische collega’s aan tafel dat het opmerkelijk was dat hij Antwerps sprak maar keurig Nederlands schreef.
Over wie hebt u het, vroeg een Waalse collega. Jong, goed opgeleid, slim, met een brede interesse. Hij had nog nooit van Elsschot gehoord.
Toen wist ik zeker dat België naar de filistijnen gaat. Het is al een beetje vreemd dat deze Waalse jongeman op school Elsschot niet in het Nederlands heeft moeten lezen. Het is nog veel vreemder dat hij Elsschot niet in een Franse vertaling heeft gelezen.
Het is ronduit belachelijk dat deze Belg nooit van Willem Elsschot, een van de grootste Belgen aller tijden, had gehoord. Het illustreert wat enkele Vlaamse collega’s vertelden, dat Wallonië en Vlaanderen cultureel volslagen gescheiden zijn. Ze kijken niet naar elkaars televisieprogramma’s, ze luisteren niet naar elkaars muziek, ze kennen elkaars wereld niet.
Dat moet een keer ontploffen.
Simon Rozendaal
@ Elsevier
PST : Dit is een grappig stukje, maar niets meer dan dat. Ik vind het de typische illustratie van wat de Engelse actrice Claire Bloom ooit zegde tegen een interviewer toen het gesprek op politiek terechtkwam : "U moet nooit, echt nooit een van mijn collega's ernstig nemen als die een politieke mening vooropzet, daar kennen die mensen totaal niets van". Simon Rozendaal is wetenschappelijk journalist en schrijver die een weblog heeft bij Elsevier en die als het er op aankomt, beslist andere argumenten zal kennen dan deze speelse literaire anekdote. Die wel een kern van waarheid bevat. Een tweeledige vraag aan een Vlaams doorsnee-gezelschap : Noemt u een Waalse schrijver, schilder, acteur ? En vertelt u iets over de Vlaming Willem Elsschot ? Als het land B een stille of tumultueuze dood sterft, zal het nooit wegens wederzijds artistiek onbegrip zijn.
De Suid-Afrikaanse Uitsaai Korporasie
6 reacties op dit bericht
@ Peter
mooi
Het afrikaans is net zoals het nederlands een prachtige taal. Ik versta het heel goed als met het duidelijk uitspreekt zoals de nieuwslezeres. Wisten je dat in Namibië ongeveer 80% van de bevolking afrikaans spreekt, jammer dat veel zwarte mensen er nu engels willen als onderwijstaal.
West-Vlaams
Iedere taal is wonderzoet...
Wat dan te zeggen van "plat" Zeeuws, Noord-Brabants of Drents ?
We mogen vooral niét vergeten dat die mensen eeuwenlang grotendeels afgesloten waren van de oorspronkelijke stamtaal en dat diezelfde "stamtaal" ook veel veranderingen meegemaakt heeft in de loop der tijden.
Anderzijds, dat bericht was eigenlijk niet rechtstreeks bedoeld om in de "Nedere Landjes aan de Noordzee" vertoond èn gehoord te worden.
NL
Graag zou ik de Afrikaners verwelkomen in de NL taalgemeenschap, want het NL is een mooie taal, wat de Franstaligen er ook mogen van beweren.
ek is baie lief