Sharia4Belgium” heeft een totaaloplossing voor alles
Door : Johan Sanctorum en Wim van Rooy
Het probleem van de islamisering mag niet van de politieke agenda
Al een paar weken circuleert er op internet een youtube-filmpje waarin een drietal baardige kerels door Mechelen wandelt en rustig uiteenzet hoe ze de Belgische Islamitische Staat gaan oprichten. We herkennen onder meer Abu Imran, alias Fouad Belkacem, het grappig mannetje-met-bril dat ook al te zien was tussen de heibelmakers op de verstoorde lezing van Benno Barnard. Een en ander situeert zich binnen het obscure sharia4Belgium, een hoofdzakelijk via het internet opererende neventak van het alom bekende Al Qaida.
De broeders op het filmpje laten hun fantasie de vrije loop. Op alle kerktorens zal de heilige zwarte vlag wapperen en onze vrouwen-in-boerka zullen doeltreffend afgeschermd zijn van onzedige blikken. Een kring van godgeleerden zal alle facetten van het maatschappelijke leven regelen, zonder gezever of inspraak. Problemen zoals BHV worden als absolute non-issues gezien: in een islamitische staat kan niemand gaan stemmen, dus is ook dat soort verwikkelingen van de baan.
Klinkt het allemaal nogal vermakelijk, het laatste is toch een doordenker. Het Belgische lijdensverhaal zal na 13 juni niet afgelopen zijn, integendeel, we beginnen terug van vooraf aan, met een grote onderhandelingsronde, nachtelijke vergaderingen en schimmige deals,- een bad waarin ook de door de peilingen voortgestuwde N-VA zich zal moeten begeven. In heel dit imbroglio wordt onze liefde voor de democratie enorm op de proef gesteld. Juridische spitstechnologen verklaren deze verkiezingen bij voorbaat ongeldig. Burgemeesters in de Vlaamse Rand kondigen een boycot aan, maar prijken tegelijk toch op een verkiesbare plaats. Wie gelooft die mensen nog? De afkeer van de politiek zal alleen maar toenemen, temeer omdat de cultureel-historische wortels die ons naar het stemhokje zouden moeten drijven (de Atheense oer-democratie, het christelijke gelijkheidsbeginsel, de individualiserende renaissancecultuur, de Verlichtingsfilosofie, de strijd om het algemeen stemrecht… ) allang uit het collectief geheugen verdwenen zijn. De modale burger verkeert dus in een toestand van de slaapwandelaar/toeschouwer, functionerend op automatismen in een louter formeel politiek schaakspel.
Traditioneel wordt aan extreem-rechts de eer toegekend om van het apolitisme, volgend uit deze democratische karikatuur, te profiteren. Mensen zouden het systeem beu worden en hun heil zien in “’extreme” oplossingen, zoals de chaotische Weimarrepubliek in de jaren ’20 van vorige eeuw het nazi-tijdperk aankondigde. Sharia4Belgium, ten onrechte geminimaliseerd als religieuze folklore, toont dat het ook anders kan. Terwijl de Vlaamse partij, die de islamisering hoog op de agenda zette, nog altijd door de media wordt gemarginaliseerd en gedemoniseerd als “racistisch”, komt het religieuze fundamentalisme van Saudi-Arabische makelij hier rustig de gebouwen opmeten (de Mechelse St. Romboutstoren kan naar verluidt vrij snel getransformeerd worden tot minaret). Want 9/11 is gepasseerd: de fase van de Boeings die zich in torengebouwen boren is voorbij, nu wordt de infrastructuur geïnspecteerd op haar toegevoegde waarde in het islamiseringsproces.
Uiteraard is het architecturale aspect maar bijzaak,- de islam is trouwens niet geïnteresseerd in architectuur op zich, dat is een Westers-decadent verschijnsel. Men mikt ook niet alleen meer op de pure jihad, de heilige oorlog, de zichtbare grote clash der beschavingen. Veeleer speculeren de mannen van de sharia – en dat was in het filmpje eigenlijk vrij duidelijk – op de toenemende desintegratie van onze cultuur en het algemene gevoel van verlatenheid dat de publieke opinie kenmerkt. In één moeite schaft Sharia4Belgium de democratie, de vrijemeningsuiting en de lekenstaat af. De media geven geen krimp.
De echte inzet is ons spiritueel erfgoed
Dit maar om te zeggen dat we ons eens te meer, dankzij de massamedia en de politieke bewustzijnsvernauwing, op de voorgrond aan het verkijken zijn. Er is iets anders aan de gang, namelijk het ontbindingsproces van een door de multicultuur verzwakte samenleving. De persconferentie van Sharia4Belgium in het Borgerhoutse “ontmoetingshuis” De Shelter was er een treffende illustratie van. De plannen om op Ground Zero, in naam van de breeddenkendheid, een moskee (!) op te richten, is zo mogelijk nog frappanter: de aantasting van ons eigen waardenbesef is volop aan de gang.
Ondertussen blijkt, volgens een recent gerechtelijk communiqué, België dé draaischijf te zijn van het internationale terrorisme, met de locale criminele netwerken als doorgeefluik en de moskeeën als meeting points. Dat is geen fantaisistische complottheorie, de staatsveiligheid zelf komt er mee naar buiten. De link tussen moslimfundamentalisme, terrorisme, criminaliteit en een grote subcultuur van niet-integreerbare migranten is dus reëel, we hoeven ze niet uit te vinden. Maar de islamisering is géén verkiezingsthema. Màg het niet zijn. In de eerste plaats omdat het de politiek-correcte consensus zou verstoren. En anderzijds, fundamenteler nog, omdat het thema onrechtstreeks verwijst naar het mentale bankroet van de politieke klasse zelf, terend op publieke onmondigheid en apathie.
De multiculturele doctrine is daarin decennia lang het sluipend gif geweest. Het spiritueel erfgoed dat we gedurende millenia hebben opgebouwd, wordt probleemloos te grabbel gegooid. In de eerste plaats het kritisch bewustzijn van de mondige enkeling die we al bij Protagoras en Socrates aantreffen, en zich steeds weer heeft gereïncarneerd en verrijkt via het humanisme, de Verlichtingsfilosofie, Camus, Popper, Sloterdijk, de hedendaagse anti-establishmentstromingen, de burgerjournalistiek. De vervlakking van het maatschappelijke debat en de verkleutering van de media, de neiging ook om tegenstellingen te verbloemen, spelen dus objectief in de kaart van de mannen-met-ringbaarden. Zij zetten in op verrotting en apathie. Eens komt het grote walggevoel toch, en zal de roep om een sterke morele en politieke autoriteit elk kleindemocratisch geneuzel wegblazen.
Politiek en mediagewijs is het dus een blunder van formaat om de islamisering van de agenda af te voeren, omwille van Woestijnvisverkiezingen en het bijbehorende peilingencircus (in de Standaard-Stemtest komt bv. geen enkele verwijzing naar de islamisering of het moslimfundamentalisme voor…). Sinds de moord op Theo van Gogh weten we dat spreken schadelijk kan zijn, maar dat zwijgen zelfmoord betekent en de sprekers nog kwetsbaarder maakt. De provocatie van Sharia4Belgium moet dus wel degelijk beantwoord worden. Een confederaal België of een onafhankelijk Vlaanderen,- ons interesseert ondertussen vooral wat de visie is van de partijen op die baardige mannen met hun ambitieuze religieuze kolonisatieprojecten die onze eigen cultuurwaarden definitief willen ontmantelen. En daaraan gekoppeld: hoe die politici het toenemende cultuurvacuüm denken te counteren op pedagogisch vlak, in het onderwijs, de media, het socio-culturele circuit.
Voor ons, verontruste intellectuelen, is de boodschap duidelijk. De politiek moet eindelijk het probleem onder ogen durven zien. Maar de impact van de baardige mannen reikt maar zover als onze eigen zwakte. Het onderwijs moet zich dringend opnieuw gaan toespitsen op “Bildung”, doorleefde en actieve kennis, en niet alleen op vaardigheden of passief-geassimileerde eindtermen. Deze culturele heralfabetisering moet mentale weerbaarheid opleveren, kritische intelligentie, die het sharia-verhaal als tegenstrijdig met onze grondwaarden ontmaskert.
Het is niet nodig om Filip De Winter een profeet te noemen, zoals dat onlangs in het vuur van de discussie gebeurde. Toch moet een partij, die de islamisering van Europa als kernthema op de agenda heeft gezet, volwaardig aan de maatschappelijke discussie kunnen deelnemen. Politiek moet ook gaan over langetermijnbewegingen en socioculturele processen, niet alleen over witte konijnen, TV-hypes en oneliners. De euforie rond de Slimste Mens huist maar een boogscheut ver van de dictatuur van Mohammed. Iets om over na te denken in het stemhokje.
Guido Celen, voorzitter Pro Flandria
Guido Naets, Europees publicist
Johan Sanctorum, Res Publica
Jan van Malderen, Pro Flandria
Erwin Vanmol, cartoonist
Wim van Rooy, publicist
res publica
9 reacties op dit bericht
Tja, Ludo....
@wout eenhoorn
Heet u mischien Achmed of Jerzy ? Dan begrijp ik je,want overal in het LO in Vlaamse scholen stonden de stukjes van de grote schrijver Willem Elsshot in de boeken Nederlandse taal.
mea culpa
In de normaalschool jaren '50 (herplaatst op verzoek)
... kregen we naast Nederlandse literatuurgeschiedenis ook een zeer goede basis Frans en de Franse literatuur vulde bijna de helft van de schoolbibliotheek. Ik las heel veel Franstalige schrijvers maar Antoine de Saint-Exupéry (Vol de Nuit - Terre des Hommes - Vol sur Arras - Le petit Prince...) en Pierre Clostermann (Feux du Ciel - Le grand Cirque) heb ik "stuk" gelezen. Door hen ben ik mij ook voor de vliegerij gaan interesseren.
Françoise Sagan (Bonjour tristesse - Un certain sourire....) en nog veel schrijvers waarvan ik de namen vergeet.... Aan de moderne Franse literatuur (na 1960) had ik geen boodschap, net zoals aan de moderne Nederlandstalige literatuur.
Franse literatuur wordt in de middelbare scholen nog amper gegeven en de Nederlandse literatuur begint bij de meeste leraars Nederlands bij Tom Lanoye en Herman Brusselmans.
Antoine de Saint-Ex heeft mij in mijn jeugd het meest beïnvloed.
@ Wout Eenhoorn
We willen de zaak wel op de spits drijven met onnozele opmerkingen : daarom plaatsen wij uw reactie.
U heeft slechts 1 hoorn, Elsschot heeft 2 s'en.
Dank u.
Elschot
,,Vraag aan een goed geklede, iets meer onderwijs gekregen dankzij zijn ouders die niet op een centje hoefden te kijken of hij Elschot gelezen heeft of ook maar ooit van hem gehoord heeft en je zult versteld staan van het antwoord.
Laten we nou niet de zaak op de spits proberen te drijven met onnozele opmerkingen. Daarvoor is de kwestie te belangrijk.
ontploffen?
Dat is al zo van in de jaren zestig van de vorige eeuw toen Georges Désir (later FDF) op zondagnamiddag nog het programma "Visa pour le monde" presenteerde. Mijn moeder zaliger was een fan van dat programma maar liet niet na ons op de soms subtiele vuilspuiterij tegenover al wat Vlaams was opmerkzaam te maken.
Ik herinner mij heel goed hoe zij bij het vergelijkingsgewijs bekijken van "Le journal Télévisé" later op de avond uit verontwaardiging van ingehouden woede een spontane "ontploffing" nabij was.
Simon Rozendaal moet dus niet denken dat Vlamingen de Franse taal niet machtig zouden zijn, de franstalige cultuur, kunst en litteratuur niet zouden kennen. Het tegendeel is waar. Daarom weten Vlamingen zo goed wat de Belgisch francofone bijdrage slechts waard is als ze al niet prematuur naar Parijs geëmigreerd zou zijn.
Het getuigt weliswaar niet van wetenschappelijk of literair niveau maar het is zo goed als onmogelijk de afschuwelijke arrogantie van stedelijke francofone Belgen te beschrijven zonder zeer breedvoerig pejoratieven te gebruiken.
Foxy
kleine bijdrage
René Magritte : surrealistische schilder
Willem Elschot heb ik als kind ontmoet en ik heb zijn handtekening als aandenken.