Een paar apart

Wat is het verschil tusen opera en operette ? Wie is Jacques Offenbach ?  Wat doet Emiel Hullebroeck naast Johan Strauss ?  Savat heeft vandaag op zijn elitair blogje een keurig artikel geschreven over deze vragen ; zonder pretentie, met enkele aangename fragmenten. Kortom voor een keer raden wij u aan even bij de brave Savat te gaan gluren in zijn etablissement van stand : Het oranje Theehuis..  Klik op deze gekleurde tekst

 Ramadan 2010 Scorecard
 

Terwijl in Mogadishu, de hoofdstad van het Prachtland Somalië, aanhangers van de godsdienst van de Vrede incheckten bij het Ramada hotel, checkten 32 hotelgasten definitief uit.

(gracieus overgenomen van The Religion of Peace)

Opname uit 1930

http://www.hbvl.be/

http://www.hln.be/

Christenen in de stad Rahimjar Khan, 900 km ten zuiden van Islambad, krijgen in tegenstelling tot hun moslimburen geen voedselhulp. De christenen hier behoren tot de allerarmsten, ze zijn loonarbeiders en keuterboertjes.
slamitische hulporganisaties verlenen geen hulp aan religieuze minderheden zoals christenen en hindoes. Zo wachten in het dorp Bhong hindoes al weken tevergeefs op hulp. Buiten het dorp wordt voedsel uitgedeeld en watertonnen gevuld, maar zodra hindoes daar opduiken jagen de moslims hen weg.
Op een droge plek in de woestijn waar zowel christenen als moslims zijn weggevlucht, komen vrachtwagen van de islamitische organisatie Alkhid Mat Foundation met rijstzakken voor een voedseldistributie onder de bewoners. De moslims lopen snel naar de wagen en komen terug met ieder een rijstzak in de hand. De christenen kijken niet eens meer op van deze uiterst pijnlijke vertoning, waarbij hun buren, voorzien van rijst, hen passeren, terwijl zijzelf met legen handen blijven zitten. 

Bij de 0000 zal u denkelijk nooit een woord over Thilo Sarrazin vernemen : hij is een beheerder met SPD-stempel  bij de Bundesbank.  De partij zal hem dra die stempel ontnemen, want Thilo vertelt racistische praat die aanzet tot HAAT, het ergste misdrijf in deze politiek-correcte maatschappij. "Duitsland is op weg om een islamland te worden, te wijten aan het hoge geboortecijfer" verklaart de haatzaaier. "Het kan niet anders met die hoge geboortecijfers". BOEM ! Moord, doodslag, marteling, beroving, daar moet je begrip voor opbrengen, de waarheid zeggen, dat is een misdaad tegen de gewoontes van Grotemensenland.

Voor enige tijd had de heer Sarrazin al laten weten dat de economische inbreng van Arabieren en Turken in Berlijn quasi nihil is, behalve  in de handel van fruit en groenten.  Ook toen steeg een storm van protest op. Fruit en groenten zijn nochtans de basis van een gezond leven. U moet het ons niet zeggen, we kunnen er niet over zwijgen.

Renate Künast (U kent haar niet ? Zij is de Führerin van die Grünen en zo ziet ze er uit : neergetrokken mondhoeken, frustratie alom, bleek en afgetrokken door al die gezonde voeding en andere tekorten uit het biologische bestaan) eist dat Angela Merkel maatregelen treft tegen Sarrazin die volgens haar blijde opvattingen over dit leven, aanzet tot haat. Ze zou moeten verheugd zijn, de groene Renate, dat Sarazzin een van haar wensdromen tot werkelijkheid promoveert : Deutschland, een islamitische Derde Rijk-dictatuur.  Sieg, Mohammed !

En Sarazzin vergeet nog iets : de economie in Duitsland wordt ook positief aangezwengeld bij extreme weersomstandigheden door de inbreng van allochtone medemenschen. Bij stralend weer worden er veel zonnebrillen op straat aangeboden en bij slecht weer kan u ook op straat terecht bij de bijna-landgenoten voor paraplu's. Daar heeft die Sarrazin nog nooit van gehoord. Domme man. Ik hoop dat ik deze nacht mag dromen van Renate.

Ray

Filmpje bij Euronews : HIER KLIKKEN

(met dank aan Lilith)

De Gazet van Antwerpen bloklettert volgende titel :

Speurders Bende van Nijvel doen archeologische vondst

Buiten het feit dat dit grappig overkomt, prikkelt deze titel de nieuwsgierigheid en ga je verder lezen. Dat de speurders na 30 jaar niet veel restanten, getuigenissen, noch sporen zullen terugvinden over de Bende van Nijvel, verbaast weinigen. Dat zij echter archeologische voorwerpen opduiken, dat is dan weer meegenomen. En wat hebben zij gevonden : Romeinse munten, scherven van huishoudgerei van de Merovingers,  restanten van de Bende van Jan de Lichte ? 

Welneen, domoren, in een privébos in Sint-Pieters-Leeuw is munitie uit de Tweede Wereldoorlog gevonden ...

Archeologische vondst,  noemen de Grote Lichten van de Frut dat.

GvA

Vanessa Hoefkens, de vrouw van Club-speler Carl Hoefkens, is niet verlegen om een straffe uitspraak. "Een Vlaamse en een Waalse nationale ploeg, dat zou ideaal zijn", zegt ze in Menzo Sports Magazine.

"De supporters staan niet achter de nationale ploeg", zegt mevrouw Hoefkens. "Soms spelen ze maar voor 1.000 man, die je dan ook nog eens uitfluiten."

"In grote landen wordt een selectie voor de nationale ploeg als een eer beschouwd, hier is het eerder een verplichting. Het probleem is dat er geprobeerd wordt twee verschillende nationaliteiten te mixen. En dat gaat niet. Je hebt Vlamingen en Walen. Bij clubs is het net zo, waarom zou het bij de nationale ploeg dan anders zijn?"

"Ik weet dat het moeilijk te realiseren is, maar een Vlaamse nationale ploeg en een Waalse zou idealer zijn", aldus Vanessa. "Iedereen zou elkaar dan beter begrijpen, binnen de ploeg en op de tribune. Carl denkt er volgens mij ook zo over. Net zoals zoveel andere spelers en supporters."

Enthousiast sluiten wij ons aan bij mevrouw Vanessa Hoefkens. Trouwens zij zegt wat Filip Dewinter al ettelijke jaren beweert. Alstublieft. Maar als overtuigde sportfanaten volgen wij liever Vanessa dan Filip.

Ray

De leugen van de politieke correctheid (PC) is als een deken dat de vrije gedachte en de vrijheid, die gedachte op een fatsoenlijke manier tot uiting te brengen, toedekt.

We gaan hier verder niet té intellectueel over doen : politieke correctheid is hypocrisie.  In Engeland wordt zelfs over "politiek correcte seks" gezwamd. Wij willen er niets over horen.

U weet dat Angeltjes ook aanwezig is op feesboek en wij daar heel wat internationale, veelal oppervlakkige, contacten op nahouden.  Gisteren vroeg een Amerikaanse mevrouw uit San Francisco of er van onze blog ook een Engelse versie bestaat. We hebben haar verwezen naar The Brussels Journal, wat  aantoont hoe aardig wij, die in eigen kring soms geringschattend aangemerkt worden als roeptoeters, kunnen zijn.  Ja, ja, want politieke correctheid bestaat ook ter rechterzijde : de gewone man en vrouw kunnen soms zo hinderlijk recht voor zijn raap zijn, mijnheer ... Dat wordt dan meestal gefluisterd door halve of hele intellectuelen die een keer per maand bevallen van een keurig artikeltje dat ze koesteren als een juweeltje. Voor ons niet gelaten : er is plaats voor iedereen op internet en voor de rest, laat ons gerust, wij doen wat we willen en kunnen.

De mevrouw uit San Francisco had voldoende de richting van Angeltjes begrepen, want ze schreef het volgende :

By the way (kijk, ze kent een Nederlandse uitdrukking), ik ben zeer duidelijk over het gevaar van de islam. Ik heb op Facebook mijn foto verwijderd en vervangen door een symbool, want ik vrees dat mijn politieke en religieuze opstelling tegen de islam, een risico inhoudt.  Een vriend van me heeft al doodsbedreigingen ontvangen naar aanleiding van mededelingen die hij over de islam doet. Ook Europese vrienden hebben me aangeraden mijn portret te wijzigen. Ik ga bijvoorbeeld nooit foto's van mijn kinderen op Faceboek plaatsen.

San Francisco is "een klein stadje". Het is  zeer progressief (liberal) en de meesten hebben geen idee over de gevaren die de islam inhoudt.  In de Wall Street Journal stond vorige week een vrije tribune van een van mijn favoriete schrijvers die de mensen die wijzen op de gevaren van de binnensijpelende sharia belachelijk maakte.  De lesbische rechter Elena Kagan die op 7 augustus ingezworen is als lid van het Hoge Gerechtshof op voordracht van Obama, staat in vuur en vlam voor de sharia, niet beseffend dat zijzelf door haar geaardheid op de eerste rij staat om aangepakt te worden. En ik met mijn christelijke naastenliefde zou voor haar nog in de bres springen ook. Dom, dom, dom ...

Wij zijn in San Francisco zo politiek correct dat wij nooit iets zeggen dat verkeerd zou klinken. Wij verdraaien alles, om zeker niemands gevoelens te kwetsen, en als we er niet in gelukken om de zaak te verhullen, liegen we.  Om het hoofd van onze president,  van de voorzitter van het Huis van afgevaardigden en van vele politici,  fladderen onze grote leugens over de zorg en de verantwoordelijkheden die wij op ons moeten nemen voor de legioenen illegale vreemdelingen die hier binnentrekken. Ik word in mijn eigen land gediscrimineerd ten voordele van illegalen.

Je hebt gelijk (zie je wel ...) als je zegt dat moslims niet integreren. Dit verbaast Amerikanen, want bij ons is dit evident ... wat een troep.
Het is evenmin een goede zaak dat mensen die het niet eens zijn met de president, namen toegeslingerd krijgen als : racist, kwezel, homofoob, islamofoob, slechte mens. Op deze wijze bouw je niet verder je land uit. Onze president is een destructief en gevaarlijk man. Ik kan enkel hopen dat ik de schade die hij aanricht, overleef en de terugkeer naar normale toestanden mag meemaken.
En nu ga ik een glas belgisch bier drinken en naar muziek luisteren. Dank je !

Ray

De oud-ministers Joris Voorhoeve (VVD én D66) en Ben Bot (CDA) waarschuwden in Nova dat de gedoogsteun van de PVV, het gezag van het komende kabinet in het buitenland kan aantasten. Ook internationale topposities zouden in gevaar kunnen komen.

Eerder kwamen al het slecht zittende gebit van Willem Aantjes, ik meen ook het gesputter van Ed van Thijn, de zure columns van Marcel van Dam en de krokodillentranen van Dries van Agt ruimschoots voorbij in de Nederlandse media. Ongetwijfeld is deze opsomming niet compleet, maar de teneur is steeds dezelfde: Wilders is slecht en rampspoed dreigt voor ons land.

Beloop

En niemand van deze ex-politici die eens de hand in eigen boezem steekt. Als ze eerlijk zijn, moeten ze erkennen dat ze thema’s als immigratie en integratie in hun regeerperiode veel te lang ,en eigenlijk voorgoed, op hun beloop hebben gelaten. Over Europa is door hen zelden of nooit met de burgers overlegd; de Eurofilie is niet tijdig aan banden gelegd.
De tijdige aanpak van criminaliteit en strafmaat lieten nogal te wensen over. De effectiviteit van ontwikkelingssamenwerking is nooit een interessant thema geweest. Zo ontstond nogal een ‘kloofje’ tussen het volk en hun zogenaamde vertegenwoordigers. En dan volop gaan koeren, als er lieden zijn die in dat gat springen; eerst Fortuyn en nu Wilders. Maar gaat het de oud-politici, met de nadruk op oud, nu om principes of baantjes?

Ontwikkelingshulp

Frappant was de uitlating, bij al het misbaar, van Ben Bot dat hij het met Wilders eens is dat het geld van de ontwikkelingssamenwerking niet in de verkeerde zakken dient te verdwijnen. Ik heb Bot daar tijdens zijn regeerperiode nog nooit over gehoord… Als al deze politici het welzijn en de welvaart van de Nederlanders immer hoog in het vaandel hadden gehad en niet alleen naar hun eigen belangen, die van het buitenland en internationale topposities hadden gekeken, was de komst van heel Wilders niet nodig geweest en zijn opkomst onmogelijk. Maar de internationale status en posities zijn natuurlijk veel belangrijker.

Feitelijk illustreren de heren met hun geblaf en de diskwalificaties aan het adres van Wilders, alleen zichzelf. De enige brontosaurus die wat dit betreft een normale, nuchtere en relativerende toon aanslaat, is Hans Wiegel. Maar alsjeblieft zeg, haal al die andere critici uit het jaar nul eens van de buis en laat ze (ver)blijven waar ze thuishoren, in het Jurassic Politics Park. 

Paul Lieben

@ Elsevier

foto : Fotogeniek België

. 

Mocht men mij vragen een artikeltje te schrijven over de stad die ooit de mijne was maar die nu van iedereen blijkt te zijn, de stad van A, dan zou ik dat een moeilijke opdracht vinden, want hoe kan ik negeren wat er van mijn stad geworden is ? Hoe kan ik positief blijven zonder te liegen over die stad ? Hoe kan ik de waarheid vertellen zonder pijn te voelen ?

Die stad waar ik mee verbonden blijf zoals een foetus verbonden is met de moeder door de navelstreng. Die stad waar mijn vorige generaties geboren werden, opgegroeid zijn, geleefd en lief gehad hebben en gestorven zijn en waarvan ik vandaag het resultaat ben.

.

foto : Thomas van Haute

Die stad die door de talloze misbruiken verarmd, verbasterd, verloederd, vervreemd, verkapt, verminkt en onherkenbaar geworden is. Die stad waar indringers eisen stellen en voordelen krijgen die onrechtvaardig zijn want die niet voor iedereen gelden. Die stad waar misdaad zich straffeloos genesteld heeft en welig tiert. Die stad die door het wanbestuur haar eigenheid ziet wegslippen. Die stad waar het wanbestuur nog pogingen doet om al het lelijke te verbergen zoals een vrouw die haar schoonheidsfoutjes tracht te bedekken met de juiste smuk- en opmaakmiddelen. Het lijkt dan even mooi maar men mag het niet van dichtbij bekijken, want een laagje cosmetica doet niet alles verdwijnen.

.

.

. 

Het wanbestuur dat verzoekt om het verleden terug te brengen maar het heden verloochent. Het wanbestuur dat kapitaal verbrast aan allerlei onnodige werken, veranderingen en festiviteiten maar niet in het hoogstnodige voorziet voor een deel van haar werkelijk behoeftige inwoners. De inwoners die er hun leven lang gewoond en gewerkt hebben, belastingen betaald en gespaard hebben maar die het toch nog moeilijk hebben. De inwoners die de wetten respecteren maar toch een boete krijgen. De inwoners die omdat ze zich aan de wetten houden een gemakkelijke prooi zijn voor misdadigers. De inwoners die opzij geschoven worden omdat ze niet brutaal zijn. De inwoners die geen voorkeur behandeling krijgen maar ze ook niet vragen. De inwoners die alles met lede ogen bekijken en zich afvragen hoe het verder moet met hun stad.

.

. 

Die stad lijkt wel een gespleten persoonlijkheid te hebben, een januskop, of misschien lijdt ze aan een vorm van schizofrenie. Want als de stad van iedereen is hoe kan ze dan nog weten wie of wat ze is ? Wat is dan haar persoonlijkheid als ze die niet meer exclusief mag hebben en tonen maar moet verdelen onder velen die haar niet eens kennen of waarderen maar toch beslag leggen op haar en haar eigenwaarde verbrokkelen tot een hoop gruis.

Die stad is de mijne niet en toch ben ik van haar.

Foxy

.

En toch Brabo ...

De onderhandelingen over de nieuwe Belgische staat, of wat er zal van over blijven, zijn verkeerd gestart, en lijken ook slecht af te lopen. Voor de Vlamingen toch. Het begon met het ‘Herenakkoord’ tussen Bart De Wever (N-VA) en Elio de Rupo (PS), waarin beide blijkbaar overeen waren gekomen de staat te hervormen zonder over geld te praten. Bart, die gewoon is in ‘t Draakske zijn friet contant, en met eigen geld te betalen, dacht natuurlijk dat de discussie over de centen uit de aard der dingen zou volgen. Hij had niet door dat een staatsman zoals Elio op papier, zelfs op grondwettelijke papier, al zijn bevoegdheden met élégance in de weegschaal legt, zolang hij de pincode van alle kredietkaarten maar voor zich houdt.

Oeps, vergeten

Daarom was er een revanche van de CD&V nodig om de bijzondere financieringswet weer op tafel te gooien. Oeps vergeten, zei Bart, en voor de Vlaamse pers volstond dat ruim om zijn beginnersfout te vergeven. Meer nog, die pers wees er meteen op hoe Bart het met zijn nieuwe collegeband niet onder de markt heeft tegen de batterij ervaren en gespecialiseerde studie- en andere diensten van PS. Juist nu de juridische spitstechnologie in constitutioneel, sociaal en fiscaal recht weer de bovenhand krijgt, en de Vlamingen weer dreigen het onderspit te delven.

Hun fijnste pennen

In dat licht getuigt het van cynisme om de mogelijke hervorming van de financieringswet nu al een ‘overwinning’ voor de Vlaamse onderhandelaars te noemen. Terwijl de 12 voorwaarden die aan het voorakkoord zijn verbonden een aanfluiting zijn van het autonoom fiscaal beleid waar de Vlaamse kiezer van droomt, en waarvoor hij in juni zelfs een tsunami van nationalistische stemmen voor over had. Voor hervorming van de bijzondere financieringswet zijn de juristen van Milquet en Di Rupo hun fijnste pennen aan het bovenhalen. Niet voor de eerste keer, want in 2001 hadden ze al in die wet laten inschrijven dat eigen gewestbelastingen geen ‘deloyale’ fiscale concurrentie mochten veroorzaken, en bovendien niet mochten raken aan de progressiviteit van de belastingschalen. Die kleine grendeltjes waren toen niet opgevallen, maar nu het ernst wordt met de Vlaamse eis voor fiscale autonomie, zullen ze zachtjes dichtschuiven, net als de grondwettelijke grendels zijn gaan knarsen voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde.

Vlaanderen in zijn blootje

En daar staat Vlaanderen weer in zijn blootje, met afspraken die bijna 10 jaar oud zijn, en waar toen geen bezwaar is tegen gemaakt, ook niet door de Vlaamse liberalen, die rood en groen in die tijd op links voorbij waren gestoken. Dat de geesten in Vlaanderen zijn gerijpt en de roep is toegenomen naar lagere lasten op arbeid, eenvoudige en eerlijke fiscaliteit, en - waarom niet? –een rechtvaardige vlaktaks, zal de Franstaligen worst wezen. Ze horen niet goed, en wat ze horen verstaan ze niet goed. Integendeel, ze voegen er doodleuk nog een eis aan toe: dat geen enkele gemeenschap of gewest mag worden verarmd door de financieringswet. Dat kan tellen als je weet hoe de Brusselse overheid onwezenlijk hoog boven haar stand leeft, en hoe meer de helft van de jobs in Wallonië afhangt van belastinggeld.

Het gesprek over het Belgisch huishouden was in het ‘Herenakkoord’ bovendien al zwaar gehypothekeerd, omdat Elio vooraf de sociale zekerheid in federale ‘veiligheid’ hadden gebracht. Ook dat heeft Bart nog niet echt door. Als de Vlamingen hun gezondheidszorg zelf willen organiseren kan dat de Franstaligen geen barst schelen, zolang de pot van de sociale zekerheid hun toestaat ieder jaar een overtal aan geneesheren op te leiden en het bijhorend RIZIV-nummer te gunnen. Zolang de Brusselse en Waalse specialisten op federale kosten hun technische ‘overprestaties’ mogen aanrekenen om de ziekenhuisbegroting in evenwicht te houden. Dat de huisarts daarmee uit beeld verdwijnt zal een zorg voor de Vlamingen zijn, want hoe goedkoper die gezond zijn, hoe beter voor de federale pot.

De ideologische grendels staan op links

Daarom krijgen de Vlaamse onderhandelaars het bijzonder lastig om ook maar een fractie van de autonomie die ze aan hun kiezers verschuldigd zijn, binnen te halen. De Ideologische grendels staan overal op links, en het is geen toeval dat ook aan de tafel van Di Rupo de schare van socialisten en andere collectivisten het grootst is. Als Franstalig België enig motief heeft om de Belgische Staat nu toch voor de komende generatie te hervormen, dan is het omdat de meerderheid van de Vlaamse kiezers misschien voor het laatst buitenspel kan worden gezet. Resultaat is wel dat Vlaanderen zijn belastingen en sociale bijdragen nooit zelf in handen zal krijgen. Zo wordt elke economische en sociale vooruitgang in het noorden verder gefnuikt, en kunnen we met alle Belgen samen verder naar het achterste peloton van de Europese welvaartstaten zakken. Onder het motto van ‘Iedereen arm, maar iedereen toch even arm.’

Zoals de zaken er nu voor staan zal de Vlaamse ‘fiscale autonomie’ er op neerkomen om werken, wonen, uitgaan, reizen en rijden nog ietsje meer te belasten, om de solidariteit met het geliefde Brussel en Wallonië niet tekort te doen. Zo wordt Vlaanderen eindelijk ‘geresponsabiliseerd’. Het moest maar niet in België liggen.

Piet Deslé

(Piet Deslé is oud-journalist en communicatiemanager van LDD)

 Overgenomen van de webstek van de 0000 (voor één keer dat er een goed artikel gepleegd wordt)

Ja, dit is ze, Marika Rökk, geboren in 1913 en hier tijdens een televisie-optreden uit 1996 in een fragment uit Gräfin Maritza van Emmerich Kalman. Mevrouw was toen 83. Zij zong en danste als een jonge "soubrette" (dat was destijds de vrouwelijke tegenhangster van de jeune premier). Marikka Rökk werd beroemd als filmactrice voor, tijdens en even nog na de Tweede Wereldoorlog.  Zij speelde vooral in operettefilms, ondermeer met de inmiddels 106-jarige Johannes Heesters. Marika Rökk overleed in 2004. 

+ VRAAG 18 UUR aan de Angeltjesvrienden

Op de eliteblog "Het Oranje Theehuis" staat een filmpje over Johan(nes) Heesters waar Savat zich vragen stelt over de eerste vrouw van deze zanger-acteur, de Antwerpse Wiske Ghys. Iemand met een scherpe blik kan wellicht atwoord bezorgen. Wil u eens gaan kijken aub en desnoods uw antwoord laten kennen ? Hier of bij de Elitaire rechtstreeks.

https://blog.seniorennet.be/savat/

Door de talrijke overstromingen in exotische en andere Prachtlanden, is de katoenoogst mislukt. Zoals bij ons felle regenval,de aardappeloogsten vernietigt en schaarste veroorzaakt. (behalve in de stamfrituren tussen Berchem en Brussel waar Bart de Wee gaat bijvullen : die bezitten een geheime toevoerlijn).

Dus de regens ginder ver zorgen voor katoenschaarste en waarvan is onze kleding gemaakt ? Van katoen, behalve als u wol, nylon, plastic of niks draagt.

En zo valt alles steeds in zijn plooi. U weigert centjes te storten voor Pakistan, omdat u daar uw redenen voor heeft. En u wordt gestraft door allah in den hoge met duurdere prijzen voor uw jassen, broeken, rokken, blouses en sokken. Het zal u leren gierig te zijn.

Het Laatste Nieuws

Niet langer in staat kledingprijzen te betalen, trekken massa's werknemers in aangepaste outfit naar hun werkplaatsen

In Annemasse (Haute Savoie) is zondag laatstleden Michel Montignaco op 66-jarige leeftijd heengegaan.

Als jongeman had hij problemen met zijn gewicht en toen kwam hij tot de vaststelling dat niet het aantal calorieën een rol speelt bij het gewicht maar dat koolhydraten en suikers niet mogen gemengd worden.

Zo gezegd, zo gedaan, Michel mengde niet langer en hij verloor 15 kilo. Daar valt best mee te leven, dacht hij en nog meer geld mee te verdienen. Dus Montignac schreef zijn befaamde boek : "Ik ben slank, want ik eet".  Wat in deze dagen waar de ramadan hoogtij viert, een uitdagende titel is, waarvoor we ons verontschuldigen bij onze lezers en talrijke aanhangers van de godsdienst van de vrede. Alhoewel, na zonsondergang, wordt er lustig op los geschranst. Dat verdienen de helden van de ontbering en Montignac zal het hen niet kwalijk nemen. Zeker nu niet meer.

Sedert al de dikke mensen Montignacs boeken verorberd hebben, ziet de wereld er een pak slanker uit en daar blijven wij Michel dankbaar voor. 

 Savat