Op zijn Blog "Sultan Knish" heeft Daniel Greenfield een goede analyse gemaakt van hoe de situatie in Europa is in verband met de Islam, waarom het zo is, wat er ons in Europa en Amerika te wachten staat als het zo verder gaat en wat er eigenlijk zou moeten aan gedaan worden.
Zoals het starten van een oude wagen op een koude winterse dag, zo traag beginnen Europese regeringen zich te realiseren dat al deze vriendelijke Islamieten eigenlijk een probleem kunnen zijn. Spijtig genoeg begrijpen ze de omvang van dat probleem niet. Voor hen maken de opstanden, bomaanslagen en moorden enkel deel uit van een botsing tussen culturen.
Daarom verkiezen de politici zich te concentreren op scholen en boerka's en niet op het geweld. Algemeen wordt aangenomen dat het moeizaam samenleven een cultureel probleem is dat kan opgelost worden met drie druppels opvoedende indoctrinatie, zes druppels verplichte integratie en dat de autochtonen alles erger maken door hun discriminerende houding.
Het islamitisch probleem is niet enkel een botsing tussen volkeren uit verschillende leefwerelden maar tussen twee duidelijk onderscheiden beschavingen. Als het enkel een aanvaring was omwille van couscous of aardappelen, dan zou Europa in hetzelfde schuitje zitten als Amerika : dan zou Europa problemen ervaren, die niet onmiddellijk fataal zouden zijn. Helaas wordt het Avondland geconfronteerd met een heuse botsing tussen beschavingen. Het gaat om een cultureel en godsdienstige conflict. De moslims vechten eerder om de grenzen van de Oosterse islam te verleggen, dan zich in te zetten en zich door het christelijke Westen te laten aanvaarden.
Terwijl Amerikanen verblind zijn voor de gevaren van de islam vanwege hun multiculturele ervaringen, staan Europeanen onwetend tegenover de gevaren van diezelfde islam vanwege het ontbreken van een multiculturele ervaring. Beiden maken de fout, aan te nemen dat islamitisch geweld deel uitmaakt van de multiculturele normen, en niemand denkt aan de herneming van de invasie van Europa. De chaos en verwarring in een multiculturele gemeenschap maken het moeilijk om echte bedreigingen te herkennen tegen het lawaai op de achtergrond, de frustraties en de overgevoelige zenuwen vanwege multiculturele wrijvingen.
Het is dan ook gemakkelijk om bijvoorbeeld klachten betreffende een toevloed van teveel Indische restaurants op een hoop te gooien met klachten betreffende woedende moskee-aanbidders. Het is voor de autoriteiten veel eenvoudiger om aan de mensen te zeggen dat ze er maar het beste van moeten maken terwijl zij zelf het probleem ontkennen. De autoriteiten zijn ervan overtuigd dat na een of twee generaties, een natuurlijk evenwicht zal ontstaan. Het feit dat in Europa geboren moslims eigenlijk radicaler zijn dan hun vaders en grootvaders baart de politici zorgen maar niet op afdoende wijze. Zij blijven verdeeld hangen tussen de aanpassingspolitiek van Engeland en de integratiepolitiek van Frankrijk, die geen van beide het probleem grondig aanpakken.
Debatten betreffende zwemklassen of een radicale moskee hier en daar zijn enkel kleine onderdelen van een vlug groeiend fenomeen. Het probleem is niet enkel een van culturele verschillen, daar kan en werd aan tegemoet gekomen. Het probleem is dat moslims overtuigd zijn dat hun levenswijze moreel superieur is en dat gelijk welk ander systeem of instituut die deze wetten niet respecteert, niet geldig is. Wat meer is, de moslims vinden het hun plicht, om anderen hun wetten op te leggen in de naam van hun godsdienst of hun eer.
Door aan mensen die zulke overtuiging hebben, tegemoet te komen, ontstaat een lawine, waarbij iedere toegeving een aanleiding zal zijn om meer toegevingen te vragen. Er komt geen einde aan deze eisen. Tot volledige onderwerping aan de Islam een feit zal zijn.
Het gebekvecht betreffende maaltijden tijdens de ramadan, varkensvlees in restaurants of blinde geleidehonden in taxi’s weerspiegelt die houding. En dit zijn maar akkefietjes. De “eer” is weggelegd voor verkrachtingen en moorden gepleegd door moslims die oordelen dat verkrachting een zonde is voor de vrouw, niet voor de man, en dat het vermoorden van ongelovigen de weg is naar het paradijs.
Europese regeringen blijven volhouden dat er een enorm verschil is tussen een moslim-taxichauffeur die weigert een blinde passagier te vervoeren en de verkrachtingsbenden van Oslo of Sydney : beide zijn het gevolg van een zelfde gemeenschappelijke houding. Namelijk de moslim-volharding dat hun waarden superieur en universeel zijn en dat zij het recht hebben die waarden aan anderen op te leggen. Vandaar dat een Zweeds meisje, gekleed volgens de in haar land gebruikelijke normen, door moslims behandeld als een hoer, in overeenstemming met de wetten en normen van de moslimwereld. Zo ook worden blinde klanten of klanten die whisky kopen door moslim taxichauffeurs behandeld volgens de wetten en normen van de islam.
Een land kan geen twee systemen van wetgeving handhaven. Daar gaan zowel moslims als Europeanen in het algemeen over akkoord, behalve enkelen, zoals de Aartsbisschop van Canterbury, die al klaar zijn om sommige aspecten van Sharia-wetgeving te aanvaarden, in ruil voor de belofte van vrede en standvastigheid. De vraag blijft welk systeem de overhand zal halen ? Het antwoord zal van demografische aard zijn, en met een agressieve immigratie, hoge geboortecijfers en het vooruitzicht van de toetreding van Turkije in de EU—lijkt het antwoord niet in het voordeel van Europa’s toekomst te zijn. Maar voor het zover is, dicteert de islamitische oppermacht het antwoord al door haar kracht en intimidatie.
De meeste minderheden passen zich op een of andere manier aan hun gastland aan. Echter een minderheid die voorziet een meerderheid te worden, die zichzelf al beschouwt als de voorloper van een morele, religieuze en nationale macht, die gebieden terugvordert voor Allah uit de handen van immorele ongelovigen—zal zich niet aanpassen. Integendeel, die zal verwachten dat de autochtonen zich aan hen aanpassen. En de bereidheid van Europese regeringen om aan zich aan hen aan te passen is koren op de molen van de islamitische triomf en heeft hun verwachtingen voor het Kalifaat verder verstevigd.
Verdraagzaamheid heeft enkel de botsing tussen de beschavingen bevorderd. Voor iedere vinger die werd gegeven, werd een hand afgerukt. Onderhandelingen hebben Europese regeringen in hetzelfde bedrieglijke tweesporen systeem geleid waarbij het eerste spoor bemand wordt door valse glimlachende gematigden met holle beloftes, en het tweede spoor door zichtbare terroristen die de macht willen grijpen zonder toegevingen. De ironie wil dat ditzelfde systeem door Europa aan Israel werd opgedrongen.
Een botsing van culturen kan vreedzaam opgelost worden. Een botsing van beschavingen waar beide zijden vechten voor eenzelfde geografisch en politiek territorium zal eindigen met geweld tenzij een zijde schaakmat wordt gezet door de andere. Op het ogenblik zijn de moslims heel bedreven in het schaakmat zetten van de Europeanen, door hun olie en de bedreiging van geweld. Dit is de reden waarom Europa het gemakkelijker vindt de hele zaak als een cultureel probleem te beschouwen dat kan opgelost worden met genoeg hallal maaltijden en cursussen in verdraagzaamheid in plaats van met een oorlog die stromen bloed zal doen vloeien in de straten van Londen, Parijs en Oslo.
Terwijl moslim Golf Staten de Islamisering van Europa helpen bevorderen, blijven zij toch afhankelijk van het geld, de bescherming en het toerisme uit het Westen. Islamisatie is een drukkingsmiddel waardoor ze hun beste klanten in een wurggreep houden. Amerika noch Europa hebben het aangedurfd de moslims op een doorslaggevende manier uit te dagen. Wanneer Europa verder verbrokkelt en Israël vernietigd is, zal Amerika alleen staan. Cultureel en politiek afgezonderd in een groeiende moslim en Marxistische Derde Wereld, en Rusland en China, rivaliserende haatdragende supermachten. Dan zal Amerika een wanhopige keuze moeten maken tussen vechten voor zichzelf of zich overgeven aan de culturele vergetelheid die nu al achter de deur staat.
Europese landen hebben slechts een beperkte tijd om iets te doen. Hoe langer een probleem blijft bestaan hoe meer mensen zich zullen aanpassen en hoe minder ze in staat zullen zijn iets te ondernemen om het af te wenden.
Demografisch gezien gaat het niet goed met Europa. De voortdurende immigratie vanuit de moslimwereld zal het proces vervolledigen om het onomkeerbaar te veranderen op dezelfde manier zoals het met Turkije en Palestina gebeurde door de moslim invasie. De geboortepijnen van Eurabia afschrijven als culturele wrijvingen is zoals beweren dat koudvuur maar een zweertje is.
Men kan het onontkoombare niet blijven ontkennen, men kan er enkel gevoelloos voor worden. Dat is het gekookte kreeft effect. Verschillende Europese landen hebben enige gevoeligheid ontwikkeld voor dit ernstig probleem maar het is verre van genoeg. Het respecteren van de ramadan en het beschikbaar maken van hallal voedsel zullen het probleem niet oplossen. Ze geven enkel de meest recente parameters aan van de Europese onderwerping aan een indringende beschaving.
Dit is geen oorlog van zeden en gebruiken maar eerder van veronderstellingen. Europese moslims veronderstellen dat de toekomst aan hen toebehoort. Europese regeringen veronderstellen dat alles zal opgelost worden met wat toegevingen. Beide groepen moeten gedwongen worden om hun veronderstellingen te veranderen voor het te laat is.
(Vertaling Foxy)
Wurlitzerdromen
