Bei uns in Europa
In Duitsland begint het volk te morren. Eerst schoorvoetend, naar aanleiding van “incidenten”, vervolgens luider, georganiseerd in burgergroeperingen en actiecomités tot uiteindelijk een man van gewicht – uit onverdachte kringen - een boek schreef en een kat een kat noemde. Thilo Sarrazin werd net niet aan de schandpaal gebonden, net niet met pek en veren de straten opgejaagd, net niet gestenigd. Hij kreeg wel heel de selectieve verontwaardiging van de groencommunistische en laffe-christendemocratische meute over zich heen. Als een grote mijnheer trok hij zich terug uit zijn partij en uit zijn bank. Maar hij bleef overeind – hij kwam er sterker uit als een verdediger van de Leitkultur in het supercorrecte Duitsland dat heel goed met cijfertjes kan omgaan maar de verzuchtingen van de eigen bevolking onder de noemer “onverdraagzaamheid” en “neonazisme” weet te negeren.
Tijdens de eerste twintig jaar na de oorlog gold het motto “kop in kas” en waagde men het niet enige nationaliteitstrots of volksverbondenheid te tonen. Frankrijk heeft daar dankbaar mis- en gebruik van gemaakt. Na de val van de muur, na de gedeeltelijke hereniging van Duitsland (… spreekt er nog iemand over het Duits grondgebied dat door diverse Oostbloklanden geannexeerd werd ?), na het immense werk en de financiële inspanningen die van de bevolking geëist werden om de voormalige DDR naar een BRD-niveau op te krikken, na de opvang van de honderdduizenden “Vertriebenen”, die zowel financieel als maatschappelijk nog steeds voor problemen in Duitsland zorgen, nadat ze voor hun volksgenoten buiten de naoorlogse nieuwgetekende landsgrenzen (Volksdeutsche) gezorgd hadden, kregen ze als een tijdbom de onstuitbare toevloed van immigranten, vooral Turken.
Overal in Europa waren en zijn de machtspartijen in hetzelfde bedje ziek. De socialisten en communisten (deze laatsten hebben de rode kleur voor de groene grootheidswaan geruild) zagen in de importkiezers hun kans om de verkiezingen in hun zetelvoordeel te laten uitdraaien. De zgn. christendemocraten en liberalen sprongen op dezelfde kar en konden alibigeïmporteerden op hun kieslijsten een plaats geven. Dat de bevolkingssamenstelling daarbij naar de ondergang van de sociale en financiële staat moest leiden, wilden zij niet zien. Wie dit aankaartte of durfde aanklagen, werd uitgespuwd of kreeg een proces wegens racisme aan zijn been. Overal kropen spionnencentra uit de rioolputjes om de verbijsterde bevolking binnen de lijntjes te laten lopen. De traditionele partijen deden hun uiterste best om ons een collectief schuldgevoel aan te praten om dit volksverraad in een geschenkverpakking geloofwaardig te maken. En de kiezers hebben gereageerd als lemmingen die vrolijk mee naar de afgrond liepen.
Onze Europese steden zijn getto’s geworden; de stadsvlucht gaat niet meer om het bezit van een tuintje maar wel om verpaupering, verloedering, normvervaging en criminaliteit. De historische en culturele stadskernen zijn openluchtmusea geworden – de oude volksbuurten met pleintjes, cafeetjes, markten en sociale samenhang zijn niet meer of minder dan de broeihaarden van illegaliteit, van geweld, drugs, wapenhandel en prostitutie. In die buurten heerst het recht van de sterkste en lijkt het alsof de avondklok ingevoerd werd. Wie het zich kan veroorloven, trekt weg naar de rand van de stad, daar waar het schorremorrie niet wil wonen.
In die sfeer begon oud-Europa zich te roeren. In zowat alle Europese landen zijn er intussen partijen en burgergroeperingen ontstaan die de massale immigratie een halt toe willen roepen. Nu eindelijk ook in Duitsland. Volgens een enquête zien de Duitsers vooral de moslimimmigranten als een last, die sociaal en financieel veel meer kosten dan dat ze economische baten brengen. Vooral in Oost-Duitsland is de onvrede groot: niet minder dan 74% heeft een zeer negatief oordeel. Vele Oost-Duitsers zouden liever terug naar de DDR-tijd terugkeren. Sarrazins’ stelling dat de bevolking “op een natuurlijke wijze steeds dommer wordt” kan op instemming rekenen bij vele kiezers.
Volgens een onderzoek van Thorsten Faas, prof. politieke wetenschappen aan de universiteit van Mannheim, samen met een enquêtebureau, ligt het kiespotentieel van een nieuwe partij, onder de leiding van Thilo Sarrazin, veel hoger dan tot nu toe aangenomen. Hij stelt dat 26% niet onmogelijk is ; voorheen werd 18% in de pronostiek opgenomen.
De schrik zit erin. Thilo Sarrazin is in Duitsland de “Alptraum” (nachtmerrie) in de fata morgana droomwereld van de culturele verrijking geworden. Angela Merkel, die ooit in Duitsland de terugkeer naar normen en waarden vertegenwoordigde, is van haar voetstuk gevallen. Nadat zij kritiek gaf op de regeringsvorming in Nederland, pikten de Nederlanders dit niet.
De Telegraaf bloklettert in het Duits: “Wilders : Frau Merkel, Sie haben kein Recht”. En als dan bovendien Maxime Verhagen, fractievoorzitter van de CDA, de Nederlandse zusterpartij van de Duitse CDU, partij van Merkel, de verdediging van Wilders op zich neemt, dan is het duidelijk dat Merkel zich door haar inmenging in buitenlandse aangelegenheden té ver op het diplomatieke ijs gewaagd heeft … met als doel, de linkse zijde in Duitsland een plezier te doen. De Telegraaf vraagt zich terecht af “wat het Merkel überhaupt aangaat hoe wij in Nederland een regering samenstellen ?”
Zet ‘m op, Nederland. Nur zu, Thilo !
Eigen volk eerst!
Floriaan Terbeke
