Wij hebben deze intressante tekst van Anonimus weggeplukt uit de reacties. Op een analytische manier wordt brandhout gemaakt van de confederale geloofsbelijdenis van het kartel : een zoveelste truc van schuinmarcheerders.
Laat ons de 7 uitgangspunten van het kartel hieronder eens op een rij zetten. Centraal staat daarbij het kernbegrip “confederale staatsstructuur (zie 1)”. Het minste wat we kunnen vaststellen is dat het kartel er een heel kromme redenering op na houdt op het gebied van een confederale staatsstructuur. Laten we alles even overlopen en toetsen aan hun kernbegrip.
1. De gesprekken moeten leiden tot een confederale staatsstructuur waarbij het zwaartepunt bij de deelstaten ligt. De confederale logica moet intussen alvast worden toegepast in de bestaande instellingen.
Dit is een top-down benadering. Onderhandelingen starten vanuit het huidige federaal staatsmodel staat haaks op het principe van een confederaal staatsmodel. Het zijn namelijk SOEVEREINE staten, die door middel van een verdrag, een confederale staat vormen. In principe kan een onafhankelijke staat een confederatie vormen met eender welke staat (bv. Vlaanderen – Nederland). "Vrije wil" is hier niet mogelijk, aangezien de federale structuur blijft. Er is hier zelfs geen sprake van enige vorm van "confederatie". Misschien wel het begin van een nieuw politiek begrip: "Confederatiedictatuur"
Enkel een bottom-up benadering kan een echte confederatie mogelijk maken. Dit is enkel mogelijk als Vlaanderen zich onafhankelijk verklaart, een grondwet stemt en daarin de mogelijkheid voorziet dat Vlaanderen een confederatie met andere staten kan vormen. Er kan dan een verdrag onderhandeld worden waarbij bepaalde aangelegenheden gemeenschappelijk geregeld worden.
2. Om het doel van een confederale staatsstructuur te bereiken is een dialoog van gemeenschap tot gemeenschap noodzakelijk die geleid wordt door de Minister-Presidenten van de regeringen van de twee grote taalgemeenschappen. Indien zij overeenstemming bereiken over de aanpak van de dialoog, kan deze starten tegen het einde van het parlementaire reces en voor de regionale verkiezingen van 2009 resultaten boeken.
Best mogelijk, maar er zijn hier wel een aantal randvoorwaarden aan verbonden. Om er enkele te noemen:
- Vlaanderen moet een soevereine staat zijn
- De Vlaamse grondwet moet toelaten dat er een confederatie gevormd mag worden
- Wallonië heeft daarbij geen exclusiviteitrecht.
3. Bij deze dialoog worden door beide Minister-Presidenten ook de federale regering en de parlementen betrokken, alsook, op een gepaste wijze en wanneer het hun bevoegdheden betreft, het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en de Duitstalige gemeenschap.
Bij de geboorte van soevereine staat Vlaanderen bestaat er geen federale regering van België meer. Ook het parlement wordt ontbonden. In het beste geval kan er een confederaal parlement via een verdrag opgericht worden.
4. De structuur van de dialoog moet waarborgen dat het akkoord tussen de gemeenschappen wordt omgezet in een grondwetswijziging en de bijhorende federale wetgeving. (???)
Het akkoord kan enkel worden vervat in een verdrag (indien de Vlaamse en de andere verdragsluitende soevereine staat dit grondwettelijk toestaat)
5. De dialoog start met een open agenda.
Bij de start van de onderhandelingen over een “verdrag” lijkt me dit logisch. In de huidige context is dit hilarisch (NON - NON)
6. De staatsinrichting, de bevoegdheidsverdeling en de financieringsafspraken worden beheerst door de principes van wederzijds respect, territoriale integriteit, solidariteit, subsidiariteit, efficiëntie en financiële en fiscale verantwoordelijkheid. (???)
Eventjes woord voor woord bekijken.
- Staatsinrichting: elke soevereine staat doet dit naar best vermogen en hoeft geen inmenging van de confederale partner. Met uitzondering natuurlijk van de zaken die in het verdrag zijn geregeld.
- Bevoegdheidsverdeling: een soevereine staat deelt GEEN bevoegdheden, maar REGELT enkel bepaalde aangelegenheden via een verdrag.
- Financieringsafspraken: een soevereine staat int en besteedt zijn belastingen zelf, en REGELT bepaalde financiële afspraken via een verdrag.
- worden beheerst door principes van :
- wederzijds respect (ik ben benieuwd bij een confederatie met Wallonië)
- territoriale integriteit (logisch, maar hier uit context gerukt - er is hier geen sprake van een confederatie)
- solidariteit (logisch, maar ook hier uit zijn context gerukt - leer nu eens eindelijk op uw eigen benen staan)
- subsidiariteit (logisch, maar ook hier uit zijn context gerukt - zie punt 1)
- efficiëntie (logisch, maar ook hier uit zijn context gerukt - hoe lukt zoiets met het hier voorgestelde misbaksel)
- financiële en fiscale verantwoordelijkheid (logisch, maar ook hier uit zijn context gerukt)
7. De parlementaire procedure inzake de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde loopt gewoon verder, de federale regering neemt terzake geen initiatieven.
Bij een “echte” confederale piste lost dit zichzelf op.
Anonimus
***
Heel dit confederale opzet is er uitsluitend op gericht met ronkende woorden en dure volzinnen een nieuw onwerkbaar kader te scheppen waarin vooral niet geraakt zal worden aan de zogenaamde solidariteit en de transfers. Laten we al de verloren energie gebruiken om samen de volledige autonomie voor te bereiden. Dit confederale geschipper lijkt een echtscheiding met de afspraak bij mekaar te blijven slapen, eten en de geldverdiener blijft afdokken. En buitenlandse kindjes met hun families blijven we ook adopteren, zeker ? Wat een stelletje huichelaars.