
Geachte heer De Wever, Beste Bart,
Ruim vier maanden oud is de Belgische regimecrisis, een hilarische maar ook pijnlijke vertoning waarin men je nu de kepi heeft opgezet van clarificateur, een “verduidelijker”. Alsof de toestand niet duidelijk genoeg is. Want geef toe: ondanks de vindingrijkheid van het Hof heeft er nooit veel perspectief in de (pre) formatie gezeten, de mislukking stond in de sterren geschreven. Dat ligt aan de complexiteit van de Belgische constructie, dankzij eerdere onderhandelingen uitgewoekerd tot een institutioneel gewrocht dat in Europa zijn gelijke niet kent. Fundamenteel ligt het echter ook aan de verschillende uitgangspunten tussen Vlamingen en Franstaligen: de eersten zijn vooral op zoek naar goed bestuur en nieuwe structuren, de laatsten willen koste wat kost België redden, met de daaraan verbonden voordelen, zeer slim als “solidariteitsmechanismen” voorgesteld.
De impasse is groter dan ooit, gewoonweg omdat nu de echte motieven pas duidelijk worden: de PS-staat zal nooit dulden dat de Vlaamse melkkoe een eigen stal gaat zoeken, de melk zal altijd via een kunstig buizenstelsel naar het Zuiden vloeien. We hebben bovendien in het verleden onze democratische meerderheid verkwanseld, waardoor we in elke onderhandeling bij voorbaat in een 2-tegen-1-situatie uitkomen, Brussel en Wallonië tegen Vlaanderen. Tenslotte worden rechtmatige en grondwettelijk gewaarborgde principes (zoals onze territoriale eenheid en de splitsing van BHV) op de helling gezet en als pasmunt gebruikt voor nieuwe francofone eisen. Die analyse is in de Vlaamse beweging allang gemeengoed geworden.
Ondertussen zijn de “staatsdragende partijen”, die België al meer dan anderhalve eeuw in stand houden, van de 13-juni-schok bekomen, en wordt het tegenoffensief voorbereid. De Franstalige pers is al gaan snuffelen in het oorlogsverleden van je familie, maar daar zal het niet bij blijven. De idee wint veld dat er, ondanks piekende peilingen, ook met jullie, caractériels, “niet te praten valt” en dat men eindelijk weer met “redelijke” mensen aan tafel moet gaan zitten. Dat moet toch een belletje doen rinkelen: zo werd ook het cordon rond mijn partij opgetrokken. Niet om het vermeende “racisme”, maar omwille van onze radicale houding tegen het Belgisch establishment: met ons “viel dus niet te praten”.
In de marge van deze politiek-strategische spelletjes voltrekt zich echter nog iets anders. De Vlamingen beseffen dat ze hun tijd aan het verliezen zijn, en dat de N-VA in de Wetstraat niets zal kopen met haar overwinning. De grondstroom loopt niet naar Brussel, maar van Brussel weg, ze is middelpuntvliedend. De mensen worden het gepalaver beu, ik hoor het elke dag, ik lees het op de blogs. Je hebt nu uiteindelijk zowaar een compromis uit de mouw geschud, terwijl het woord “compromis” in brede Vlaamse kringen een scheldwoord is geworden, ik verwijs bijvoorbeeld naar de 11-juli-toespraak van Jean-Pierre Rondas (“Suïcidale dialoog en rotte compromissen”).
Ook geduchte politologen zoals Bart Maddens hebben de slotsom al gemaakt: een compromis-op-zijn-Belgisch krijg je in Vlaanderen aan de straatstenen niet meer verkocht, de publieke opinie is definitief aan het kantelen. Daarom had je ook geen andere keuze dan “de teller op nul te zetten” of “het bord af te vegen”. Maar wat, als we dit laatste gezegde eens wat radicaler gaan opvatten: niet alleen het bord schoon vegen, maar ook het klaslokaal verlaten en die oude school, het permanente heropvoedingsinstituut voor Vlamingen, dat België heet, vaarwel zeggen? Is de tijd nu niet gekomen om echt aan iets nieuws te beginnen, een republikeins project voor alle Vlamingen, gebaseerd op vrijheid, échte democratie, rechtvaardigheid, sociale billijkheid en identitair zelfbewustzijn? Een samenleving met een sterk sociaal weefsel, die de – in België onbeheersbaar geworden – problemen rond migratie, criminaliteit en (on)veiligheid ook echt durft aan te pakken?
Stop dan met de sfinx van de Wetstraat te spelen, beste Bart, en trek de strekker echt uit. Nieuwe onderhandelingen of zelfs nieuwe federale verkiezingen zullen de impasse niet doorbreken. Ga voor een nieuw, jong, zelfstandig Vlaanderen, niet voor een opgelapt Belgisch wrak met een vervalste teller. Daarvoor moeten krachten gebundeld worden. De wig tussen onze beide formaties vormt de levensverzekering van het Belgische status-quo, dat weten ze verdomd goed aan de andere kant. Zoals het Latijns spreekwoord zegt: duobus litigantibus, tertius gaudet,- vrij vertaald: zolang het water tussen N-VA en het VB diep blijft, is het feest bij onze tegenstrevers.
Ik wil je daarom, als voorzitter van het Vlaams Belang, oproepen om bredere einders te verkennen. Samen zouden we, met wederzijds respect voor onze eigenheid, eens vrijmoedig moeten onderzoeken wat ons bindt, met het oog op een Vlaams front dat de ordelijke opdeling van het oude België voorbereidt. Ik weet heel zeker dat de basis, jouw mensen én de onze, daar naar snakken. Want hoe je het ook draait of keert : ooit moeten alle partijen langs Vlaamse kant hun positie bepalen ten aanzien van een Vlaams-republikeins samenwerkingskartel dat, niet bezwaard door domme veto’s, ordelijk maar daadkrachtig de opdeling van België en de stichting van de Vlaamse staat kan begeleiden.
Dankzij mijn partij zijn de termen “boedelscheiding”, “ordelijke opdeling”, “onafhankelijkheidsverklaring” en “Vlaamse republiek” niet langer taboe, maar tot het publiek debat en het mediadiscours gaan behoren. Toch eisen we het monopolie er niet van op, maar zien ze daarentegen als de vertaling van een brede grondstroom in Vlaanderen. Een Belgische coalitie, welke dan ook, met bijbehorende compromissen, wordt met de dag minder relevant. Het gezamenlijk uittekenen van een pad naar Vlaamse natievorming des te meer.
“Met de NV-A kun je praten” was de slogan van een campagne waarmee je vorig jaar nog uitpakte. Ik parafraseer dat even en zeg: “Met ons kun je praten”. Hoewel je als Belgische informateur met nagenoeg iedereen hebt gepraat, zijn de enigen die je toen niet hebt geconsulteerd, zeker ook de enigen waarmee je wél kunt praten over jouw eigen ideaal van een vrij en onafhankelijk Vlaanderen. Laat het B-plan een A-plan worden en laten we gezamenlijk de Vlaming een eigen republikeins project aanbieden dat welvaart en welzijn beoogt in een hoog ontwikkelde Europese autonome natie.
En mocht je dan toch blijven kiezen voor het Belgische geknutsel, dan ga het je goed, Bart. Dan ga ik met mijn partij verder de weg waar we elkaar vroeg of laat toch weer zullen tegenkomen. Want de geschiedenis leert dat België weldra geschiedenis is.
Met Vlaamse groet,
Bruno Valkeniers
Voorzitter Vlaams Belang
4 reacties op dit bericht
De grote vraag:
Het zijn toch ZIJ die de politiekers verkiezen.
Het zijn dan, op hùn beurt, de politiekers die ervoor zorgen dat de pers (kontlikkend) de bevolking indoctrineert volgens hun principes; en de cirkel is rond.
Maar de politiekers zijn ook degenen die de wetten stellen en ervoor zorgen dat justitie diegenen bestraft die deze wetten overtreed.
Zolang in een gezin er niemand zegt dat de snoepjesdoos en de koekentrommel beheerd wordt door één van de ouders, zullen de kinderen dit zo-maar als hun eigendom beschouwen en er gretig in grabbelen.(en ook hun vriendjes)
Een goeie lap om hun oren zal hen wel diets maken WIE de baas is... eerder niet.
Zo is het ook in het land: De wet is de wet...voor iedereen, en zéker voor degenen die hier komen wonen.
Dat die "nieuwe medeburgers" zoveel als mogelijk trachten te profiteren van onze koekjesdoos en trachten door te dringen in ons "ménage", kàn men hen eigenlijk niet verwijten...iedereen vecht voor "z'n brokjes".
HET LIGT DUS MAAR AAN DE WETGEVER(S) om te zeggen: Jullie zijn hier IN ONS LAND, en hoeven jullie te gedragen naar de wetten en gebruiken van ONS LAND.
Willen jullie niet? Voila...de deur om weer buiten te gaan staat nog steeds even wijd open, dan dat het stond om binnen te komen... Het is zo, en niet anders.
Dus: de fout zit bij de politiekers, maar...WIE heeft die gasten verkozen ???
lucky , foxy
ALS er nog verandering komt, zal het vanuit de bevolking moeten komen. de politiek is danig verziekt ! die zullen pas reageren als ze hun postjes bedreigd zien ! (zie merkel in duitsland)
Foxy & Lucky9
De misdaden begaan door personen van islamorigine vinden natuurlijk hun oorsprong in de opruiende verzen van koran en hadith's maar in het westen zijn er medeverantwoordelijken. De media zijn schuldig door hun verwrongen berichtgeving, de politiek is schuldig door zijn positieve discriminatie, het gerecht is schuldig door het vrijspreken van de schuldigen of het opleggen van veel te lichte straffen en het onderwijs is schuldig door zijn indoctrinatie.
Het is dus niet gemakkelijk tegen de huidige stroom op de roeien, te blijven argumenteren, anderen te overtuigen, echter opgeven mogen we nooit. We zijn rebellen, maar niet zonder reden.
Ik word er ook zo moe van Lucky9
Het is zo overduidelijk wat er gebeurd en wat er ons in de toekomst te wachten staat dat ik niet kan begrijpen hoe er nog mensen zijn die het gewoonweg negeren. Het is tergend, verbijsterend, schrikaanjagend dit te moeten vaststellen. Het is ongelooflijk hoe men nog steeds de voorgeschotelde leugens blijft geloven.
Ik blijf het ook steeds herhalen. Altijd te moeten herhalen wat overduidelijk is werkt frustrerend en is heel vermoeiend maar het moet, want niets doen is meer frustrerend en meer vermoeiend.
Het Westen in het algemeen is bezig met zelfmoord te plegen, met massaal aan zelfvernietiging deel te nemen, met onze eigen cultuur te verdringen, met onze identiteit te veranderen, met onze waarden die onze voorvaderen meestal hebben moeten afdwingen met geweld te minimalizeren en te vervangen door andere barbaarse gewoonten. Gesteund en verplicht door een overheid die overal dezelfde richting aanhoudt en die het lef heeft om zich "democratisch verkozen" te noemen. Een overheid die klakkeoos liegt zonder er voor afgestraft te worden.
Niettegenstaande er al een kentering waar te nemen valt, is het nog steeds te traag en niet massaal genoeg. Het zal er van afhangen wie de overhand zal krijgen, maar op het ogenblik ziet het er niet al te goed uit.
Ik word er ook zo moe van om altijd hetzelfde te blijven herhalen, zeker als je merkt hoeveel naïvelingen er nog rondlopen. Er zijn momenten dat ik zo moedeloos ben dat ik het bijna zou willen opgeven, ik zeg hier wel bijna, want dat is wel het laatste wat we mogen doen. Dat is toegeven, zich klakkeloos overgeven en het aanvaarden een slaaf te zijn, voor zichzelf en zijn nakomelingen. Daarom zal ik altijd weer terug de moed hebben om door te gaan en proberen zoveel mogelijk anderen te overtuigen.