
Het is opmerkelijk hoe vlug zogenaamde Republikeinen plooien voor de macht en de wensen van een keuning. Zij laten zich aanstellen tot keuninklijke verduidelijkingsbeambte en zij voeren opdrachten uit in het belang van vorst en vaderland, waarbij zij zichzelf verloochenen. En passant ook hun eigen partijprogramma en hun kiezers.
Het is opmerkelijk hoe vlug zogenaamde Vlaams-nationalisten bereid zijn hun Vlaamse "Hou-me-tegen-of-ik-spring-in-de-afgrond" mentaliteit terzijde te schuiven en vervangen door "Hou-me-niet-tegen-ik-zàl-de-belgische-staat-redden".
Het is opmerkelijk hoe unaniem de commentatoren van de Vlaamse media, van wie er geen één de Vlaamse onafhankelijkheid genegen is, unaniem de lof zingen over De Wevers "verduidelijkingen". De Standaard verheft Bart bijna tot de staat van Heiligste belg, maar ook de Morgen en de brave Gazet van Antwerpen zijn opgezet met het huiswerk van de NVA-voorzitter. Sommigen schrijven het ronduit : daar is géén spat separatisme in te ontwaren, dit is een overlevingskans voor de federale staat. De belgicistische pennenridders halen opgelucht adem : "oef, is het dat maar, ons hachje is gered ..."
We weten nu ongeveer, wat na vier maanden geleuter er overblijft van de gesprekken, na een finale filtering en aanpassing door de meest Vlaamse partij bij de onderhandelingen. Heeft De Wever "verduidelijkt" of heeft hij er zijn eigen sprookjes tussengeschoven ?
De Wever is een intelligent opportunist en een radde spreker die onmiddellijk zijn kansen ziet en grijpt in een debat of een gesprek. Dat maakt indruk en zo is hij geproduced voor het grote publiek. Een mix van eigen talent en een maximaal aantal kansen. Vlaanderen ontdekte een politicus die verstandig is, die iedereen verbaal in de hoek drumde met one-liners of grappen en in deze verwarde tijden waarin de politiek op de bodem van de geloofwaardigheid zit, kwam Bart de Wever als het ideale antidotum.
Een Vlaams-nationalist die niet met de leeuwenvlag zwaait, onafhankelijkheid voor Vlaanderen, da's iets voor de toekomst, een republikein die puffend van tegenzin het paleis binnenrijdt maar wel de bevelen van de keuning opvolgt en het wankelende belgië wil rechthouden. Hij pleit voor een beetje meer Vlaamse autonomie bij Di Rupo en zijn struikrovers in het Frans. "Je regrette, mais ce sont les autres, mon achterban, qui insiste ..."
Hij is een vage ideoloog en een bange Vlaams-nationalist. Een wandelende contradictie. Waarom moet uitgerekend de voorzitter van de NVA uitroepen : "Ik wil dat niet, het land in twee scheuren" als de Waalse socialisten dreigen het land B te verlaten ?
Er is een enorme afstand tusen de welbespraakte Bart de Wever, die de dingen recht voor zijn raap zegt, en de man die niet recht door zee marcheert als politicus.
Dàt is de grote ontgoocheling, die bij velen nog niet is doorgedrongen.
Noem de huidige situatie vooruitgang, het blijft bric-à-brac, van alles wat, puzzelwerk met ontbrekende stukken, gecompliceerde structuren. Mocht men deze voorstellen uitwerken, dan schuift men gedurende jaren van conflict tot conflict.
Terwijl tikt echter de klok : hoe diep zakt de economie verder weg en ontglipt de welvaart ons ? Gaan we elke asilist, illegaal, tafelschuimer, avonturier of échte goedwillende migrant wegstoppen in Vlaanderen, zoals Philippe Courard bezig is ? Wat met de indrukwekkende staatsschuld van 350 miljard ? Het schrijnende begrotingstekort ? Het normale functioneren van een staat die er is voor zijn burgers ? Al die levensbelangrijke kwesties blijven in het ongewisse.
Terwijl het gezond verstand zegt : er bestaat in het land B geen compromis meer. Het is gedaan. Sommigen rekenen er op dat de NVA zich zal verzoenen met Vlaams Belang : opnieuw werd de hand gereikt door Bruno Valkeniers in een royale en goedgemeende geste. De beste bondgenoten voor de realisatie van een onafhankelijk Vlaanderen dat zijn de Vlaams-nationalisten van Vlaams Belang. Het zou een nuttige injectie zijn voor Vlaams-nationale dolaards in de NVA, die in de verdrukking komen met hun twee- of zelfs drieslachtige belgische oplossingen.
Opmerkelijk is, dat Bart de Wever nooit reageert op zijn natuurlijke bondgenoten. Hij hààt ze. Hij is jaloers. En zelf brengt hij er niets van terecht.
Ray
6 reacties op dit bericht
@ Wim
Mijn vraag ook. En zou het gebeuren, wat zou ik er van genieten!
vroeg
100 % juist,
(de flikken zouden wel vanzelf afkomen op het geluid van die schoten)
Van mijn eigendommen, waarvoor ik héél mijn loopbaan heb moeten werken èn sparen (idem voor mijn echtgenote) moeten die beroepsleeghangers met hun tengels afblijven.
Ik beklaag die mensen wiens auto zomaar grondig vernielt werd en waarvoor geen ènkele van die meute verwilderden aansprakelijk zullen genomen worden.
"Wààr blijf Sarkootje nu met z'n Kärcher ?"
Alleen