De 7de dag ? Neen, de 147ste dag

Het probleem van de vijandigheid tegenover de Duitsers in de Duitse scholen is helemaal niet nieuw, maar wordt nu, naar aanleiding van het Sarrazinboek, opengebroken en “plotseling’ ontdekt.  Het positieve daarbij is dat er nu ten minste openlijk over gediscuteerd kan worden, terwijl het vroeger geïgnoreerd of zelfs ontkend werd.  Hierbij enkele opmerkingen uit eigen ervaring:

Van 1973 tot mijn pensionering in 2009 was ik aanvankelijk leraar en nadien schooldirecteur in Duisburg-noord (daar waar sedert 2 jaar de grootste moskee van Europa staat).  In de zeventiger en tachtiger jaren waren de Turkse leerlingen en hun ouders volledig geïntegreerd: de leerlingen vlijtig en leergierig, de meisjes en de moeders zonder hoofddoek.  Dat veranderde op het einde van de tachtiger jaren toen er langzaamaan een Turkse infrastructuur en een gestuurde gettovorming in dat stadsdeel ontstond met als resultaat een parallelgemeenschap met eigen waarden en normen. 

Toen er in1988 meer dan 50% Turkse leerlingen bij ons les volgden kwamen de eerste eisen: vanaf dan moesten de Duitsers zich aanpassen.  Turkse leerlingen in het 10de leerjaar (bij ons 4de M.O.) verklaarden doodleuk dat ze in de les geschiedenis de betekenis van het woord democratie geleerd hadden, nl. “de heerschappij van de meerderheid van het volk”, en dat de Duitsers zich aan hen moesten aanpassen vermits zij de meerderheid van de bevolking in dat stadsdeel uitmaakten.  Dus moest Turks een evenwaardige positie innemen naast het Duits.  Bij de overheidsinstellingen en bij de banken lagen inderdaad Turkse formulieren en werden er in het openbaar tweetalige borden geplaatst.  Men wou absoluut “vreemdenvriendelijk” naar buiten treden; bijgevolg vonden de vreemdelingen het niet meer nodig Duits te leren. Bij vergaderingen moest ook alles ineens vertaald worden.  Natuurlijk was de toegenomen aanvoer van Turkse importbruiden vanaf het einde van de tachtiger, begin negentiger jaren, hier niet vreemd aan: (in tegenstelling tot de hier opgegroeide Turkse meisjes waren zij nog niet “bedorven” door de Westerse cultuur…) zij leerden geen Duits omdat zij door hun mannen geïsoleerd werden.  Zelfs ouders, die als kind bij ons school gelopen hadden en nu hun eigen kinderen bij ons les lieten volgen, stonden erop alles door tolken te laten vertalen.  Als ik dan verbaasd vroeg waarom ze dit deden – ze hadden immers een Duits diploma behaald – dan kreeg ik dikwijls als antwoord, in geradbraakt Duits, dat ze alles vergeten hadden…

Al gauw droegen de meeste Turkse meisjes en vrouwen hoofddoeken – uiteraard “vrijwillig” – wie weigerde werd regelmatig van de hodja (imam of muezzin) de oren gewassen: het was niet alleen “onislamitisch” maar bovendien kon men als “naakt rondlopende vrouw” niet op een plaatsje in het paradijs rekenen…  De ouders waren in menig geval ruimdenkender dan hun kinderen, die ’s namiddags in de talrijk voor handen zijnde koranscholen hun religiositeit bijspijkerden.

De Turkse leraars, die vanaf 1980 de moedertaal onderwezen, meestal afkomstig uit West-Turkije en modern-Europees opgeleid, werden juist door hun achtergebleven Anatolische landgenoten niet aanvaard, integendeel, zelfs afgewezen, waardoor meer en meer ouders hun kinderen bij de lessen moedertaal (!) afmeldden.  Een Turkse leraar, afkomstig uit de regio Izmir, werd door enkele leerlingen bij mij “zwart gemaakt” want hij zou toch maar “een halve Griek” zijn en om die reden niet ernst te nemen.  Een Turkse vrouwelijke collega werd door de ouders zodanig onder druk gezet omdat ze geen hoofddoek droeg, dat ze zich met veel spijt naar een andere school liet overplaatsen.

In de negentiger jaren begonnen de eerste anti-Duitse acties.  Het waren niet zozeer fysische bedreigingen als wel scheldpartijen aan het adres van Duitse leerlingen en leraressen, wegens hun “onislamitische levenswijze”, met lieve woordjes als “varkensvreter”, “slet” (vooral gericht aan meisjes die een vriendje hadden), “ongelovige” of “nazi”.  Als ik dit bij conferenties van de inrichtende macht of bij de jeugdverantwoordelijken van het stadsbestuur aankloeg, dan werd ik onmiddellijk tot zwijgen gemaand of zelfs beticht van vreemdelingenhaat.  Maximaal één of twee schooldirecteuren steunden mij daarbij – de rest hulde zich in stilte.

Tijdens een nacht in 2002 werd de muur van onze turnhal besmeurd met “Duitsers buiten! Duitsland aan de Turken!”  Wij verwittigden de politie die wel even kwam poolshoogte nemen, maar verder geen onderzoek wou opstarten omdat het niet om een strafbaar feit zou gaan – bijgevolg werd er ook niet gezocht naar de daders.   Toen ik mijn onbegrip kenbaar maakte, kreeg ik te horen dat het voorval omgekeerd had moeten lopen:  indien de tekst op de muur “Vreemdelingen buiten! Duitsland aan de Duitsers”, dan zou er wel degelijk bescherming van de staat geactiveerd geworden zijn.

Sinds 2003 begon men in Nordrhein-Westfalen een experimenteel vak „islamitische lesgeving” (vanaf 2006 “islamkunde”), een Duitstalig geloofsonderwijs “islam”, waaraan onze school ook deel nam.  We vonden dit niet alleen zinvol, maar we hoopten hiermee ook het gras onder de voeten van de talrijke koranscholen in de omgeving weg te maaien.  In het begin was het nieuwsgierigheid, die vele (niet de meeste!) islamitische leerlingen daarheen “dreef”.  Maar al na twee jaar verzwakte de belangstelling: oudere leerlingen – en vooral de ouders – beklaagden zich omdat de (moderne) leraar “niet de echte islam” onderwees. 

Alhoewel ik elk jaar een verslag over dit experiment én zijn succes schreef (niet-successen werden niet voorzien!…), mijn conclusies duidelijk naar voren bracht, werd er door de overheid niet gereageerd.  Het aantal koranscholen neemt onverminderd toe in dit stadsdeel en wat daar “gepredikt” wordt is voldoende bekend. 

Het aangesneden debat over dit taboethema is dringend nodig en mag in geen geval zonder resultaatsverbintenis besproken worden.  Vijandschap tegenover de Duitsers moet eindelijk op tafel liggen voor wat het is, namelijk een discriminerende en criminele handelswijze van vooral moslimmacho’s en –rambo’s, die menen (en dat ook verkondigen!) dat er in Duitsland geen wetten zijn omdat een democratie een vrije staat is waar men alles ongestraft kan doen of laten.  Deze gedachtengang moet absoluut én dringend afgeblokt worden.

Wolfgang Reith

Wolfgang Reith was vanaf 1973 tot 2009 leraar en directeur van een middelbare school in Duisburg-noord, een sociale brandhaard.  Hij mocht een onderscheiding ontvangen van het Preußeninstitut en is bovendien voorzitter van de v Afrika Fördergesellschaft e.V.

Bron: PI, Preußische Allgemeine Zeitung

Dat politicoloog Dave Sinardet niet veel argumenten nodig had om de Belgische splitsingsvoorstellen van het Vlaams Belang af te kraken, kon u hier voorheen al lezen. Sinardet betoogde dat Vlaamse onafhankelijkheid tegen de internationale rechtsregels zou indruisen (wat de eenzijdige Belgische onafhankelijkheidsverklaring in 1830 ook deed, even ter attentie van hardleerse belgicisten) en dat een opdeling volgens de huidige taalgrens ‘onrealistisch’ zou zijn.

In een reactie in Gazet van Antwerpen geeft Gerolf Annemans Sinardet lik-op-stuk. Lees even mee.

“Communicatiewetenschapper Dave Sinardet meent te weten dat ons boek ‘De Ordelijke Opdeling van België – Zuurstof voor Vlaanderen’ de toets van het internationaal publiekrecht niet zou doorstaan. Hij gelooft niet dat een territoriale opdeling van België volgens de gewestgrens Vlaanderen-Wallonië zal kunnen. Welnu, nochtans is de opdeling van desintegrerende landen volgens bestaande administratief-juridische afbakeningen (in België: de gewest- of taalgrens) een verworven luik van de internationale rechtsleer over statenopvolging. Randvoorwaarden zijn dat er niet onnodig nieuwe landen mogen worden gecreëerd en dat enclaves niet wenselijk zijn. Het grondgebied van de opvolgerstaten moet ‘homogeen’ zijn. Concreet betekent dit dat de optie ‘WalloBrux’ voor de internationale gemeenschap volledig onbespreekbaar zal zijn, wegens de Brusselse enclavevorming.” Dat is ook de reden waarom de Franstaligen die beruchte ‘corridor’ eisen of de aanhechting van de faciliteitengemeenten.

“Een Brusselse ministaat in het hart van Vlaanderen strookt ook niet met die uitgangspunten”, gaat Gerolf Annemans verder. “Ofschoon Brussel een van de drie Gewesten is, zal erop worden aangestuurd dat voor Brussel een oplossing wordt gezocht in de Vlaamse republiek die op het voormalige rijksgebied benoorden de gewestgrens België opvolgt.”

“In weerwil van wat Sinardet beweert, vertrekken de oplossingen in ons boek net vanuit het internationaal publiekrecht in plaats van er tegenin te druisen. Het is wat ons betreft overduidelijk dat zijn lichtvaardig oordeel voortspruit uit het onmiskenbare feit dat hij het boek niet gelezen heeft (!). En uit het feit dat hij geen politicoloog of jurist is, maar zijn sporen verdiende in de communicatiewetenschappen. Het valt overigens op dat hij als notoir belgicist (!) en pleitbezorger van een federale kieskring de taalgrens blijkbaar niet als gewestgrens wil aanvaarden. Hij heeft het wel over de taalgebieden maar het zuiver territoriale begrip ‘gewest’, laat staan ‘deelstaat’ is er voor hem te veel aan. Waarmee hij zich tot de slinkende achterhoede bekent van het België van eergisteren.”
  @ vb

Antwerpen, Sint Gummarusstraat nabij Sint Jansplein

Bij een steekpartij in Antwerpen zijn vrijdagavond twee mannen zwaargewond geraakt.  Het duo raakte slaags in de buurt van het Sint-Jansplein. De politie kwam ter plaatse en vond een man hevig bloedend op de grond. Hij werd naar het ziekenhuis overgebracht.

Een uur later kwam de tweede man zich aanbieden op de spoedafdeling van het ziekenhuis. Hij heeft een doorboorde long.

Er is nog geen motief voor de steekpartij bekend. Vorige week viel nog een dode bij een steekpartij in dezelfde buurt.

Er is vooruitgang : deze week zijn er geen doden.

Lezersreactie :

Patrick :  Ook ik woon in Antwerpen, op 500m. afstand van dit bloedbad. Tegenwoordig kom ik te voet niet meer buiten zonder mijn personal guarddog, een taser (verboden, maar dat kan mij niets schelen, wanneer ik aangevallen wordt door krapuul verdedig ik mij zéér efficiënt), en een kogelbestendige rugzak om als schild te dienen in geval van een kogelregen. Waar is de tijd dat een deftige mens in België enkel een paraplu nodig had ? 

@ Vandaag.be

Gisteravond was het feest bij ons thuis : dat wil zeggen, wij openen een flesje citroenwater en kijken dan naar het journaal bij de 0000. Het geluk was met ons, want de nieuwslezeres was Martine Tanghe. Als zij op het scherm verschijnt, beginnen mijn ogen te tranen.

Heel even dachten mijn vrouw en ik (als er bij ons gedacht wordt, is het meestal op initiatief van mevrouw) dat we een stuk in de tijd teruggereisd waren. Naar de periode toen journalist Rik Onckelinkx van de BRT zijn persberichten ging ophalen bij het partijbestuur van de CVP en die met zijn kale kop en strenge bril in onze huiskamers voorlas, als nieuwe hoofdstukken van het evangelie. Toen was de Openbare Omroep in handen van de tjeven en die kenden er ook wat van.

Gisteren was het precies weer van dat : La Tanghe wijdde een groot onderdeel van het 0000-nieuws aan de manier waarop de pastoors in hun kerken de mis vieren. Er waren nieuwe instructies verstrekt door monseigneur Léonard en direct verscheen gewezen publieke amuseur en CD&V-senator Rik Torfs om de kijkers en de pastoors gerust te stellen en te waarschuwen : "Ge moet u niks aantrekken van die Léonard" sprak Rik. "Die man is nog erger dan de paus. Doe rustig voort zoals jullie bezig zijn, die kerels van Rome kennen er niks van."

La Tanghe zat te glunderen en te gnuiven en haar linkerschouder  snokte van plezier.  "We hebben de pastoor van Scherpenheuvel, een aartsconservatieve priester, gevraagd, wat hij ervan vindt" sprak ze opgewekt, alsof ze aankondigde dat Eddy Wally de redactie van de 0000 kwam versterken.   En toen verscheen precies de broer van Rudy Demotte, maar verkleed als rk-geestelijke. Die man doet enkel dienst als pastoor tijdens kerkelijke plechtigheden, want zijn hoofdambt is de werking van de winkels, kraampjes, restaurants en cafés van Scherpenheuvel coördineren en nieuwe gadgets uitvinden. Hij sprak nogal vaag over de nieuwe onderrichtingen voor de mis. Het was duidelijk dat hij er niets van afwist.  Dat is trouwens de reden dat Tanghe en Torfs hem hadden laten interviewen.   

Het Journaal van de 0000 dat een aaneenrijging biedt van linxe Quatsch, verdraaide waarheden, verzwegen feiten die niet in het kraam passen en halve leugens, bracht ons het laatste nieuws uit de rooms-katholieke kerk.  Met slechts één bedoeling : de kerk in het algemeen en de conservatieve vleugel in het bijzonder, onderuit halen. Terwijl de0000 daar mee bezig is, wordt in alle talen gezwegen over de mistoestanden bij de islam.

Zoals wij het niet pikken, dat Vlaams Belang en Vlaams-nationalisten enkel aan bod komen bij de VRT als er wat te roddelen valt, vinden wij het even ongeoorloofd, dat er een bewuste en doorzichtige  hetze gevoerd wordt tegen de katholieken, zoals het nu al geruime tijd aan de gang is.

Wat men aan de Reyerslaan niet schijnt te beseffen, is dat hun selectieve verontwaardiging en politieke vooringenomenheid  een diepe afkeer oproept bij een groeiend aantal mensen. 

U kent onze persoonlijke Angeltjes-stelling : deze openbare omroep, die misvormd is door politieke en syndicale inmenging, moet drastisch een andere wending nemen met veel bescheidener opdrachten. Een personeelsafslanking van de huidige 3000 tot maximum 500 personeelsleden staat hierbij centraal.  En voor de nieuwsdienst een deontologische code met strikte toepassing van objectiviteitsnormen. De ruim 350 miljoen jaarlijkse subsidie kan overeenkomstig herleid worden.

Een "sterke" openbare omroep die door alle politieke partijen in Vlaanderen verlangd wordt, bewijst elke dag geen bestaansrecht te hebben en aan geen enkele noodzaak te beantwoorden.

Savat

Vandaag werd in de plenaire vergadering van de Vlaamse Gemeenschapscommissie een motie van aanbeveling van Vlaams Belang ter stemming voorgelegd.

Uit onderzoek van Vlaams Belang bij de Vlaams-Brusselse scholen was gebleken dat meer dan 60% van deze scholen niet langer varkensvlees op het menu zetten, om de moslimleerlingen niet voor het hoofd te stoten. Bijna 1 op 5 scholen serveert trouwens enkel en alleen nog halalvlees: vlees van op barbaarse, onverdoofde wijze afgeslachte dieren.

Voor Vlaams Belang is het de wereld op zijn kop dat onze kinderen zich dienen aan te passen aan de eisen en grillen van islamitische vreemdelingen. Tevens hekelt Vlaams Belang dat dit alles gebeurt, zonder dat de ouders van autochtone kinderen daarvan op de hoogte worden gesteld.

In haar motie vroeg Vlaams Belang dan ook dat de ouders zouden worden geïnformeerd, en dat de VGC er bij de Vlaamse regering op zou aandringen om het aanbieden van halalvoedsel in onze Vlaamse scholen te verbieden. Voor Vlaams Belang betekent integratie dat vreemdelingen zich aanpassen aan onze normen, waarden en tradities, en niet omgekeerd.

De motie werd echter enkel gesteund door Vlaams Belang. Alle andere partijen stemden tegen. Dus ook SPa en Groen, nochtans steeds de eersten om te pleiten tegen pakweg kruisbeelden in onze scholen ; en dus ook de NVA. Voor deze partij geldt het verdedigen van onze taal en cultuur in Brussel blijkbaar enkel op papier. In de praktijk gaat ook de NVA liever plat op de buik voor de dictaten van de fundamentalistische moslims in de hoofdstad van Vlaanderen.

Dominiek Lootens
Fractievoorzitter Vlaams Belang – VGC

Camilla Henemark, het liefje van de Zweedse keuning

Een nieuw boek over de Zweedse koning Carl Gustav doet in Zweden veel stof opwaaien. In het boek 'De aarzelende monarch', geschreven door drie onderzoeksjournalisten, staat dat de koning een buitenechtelijke affaire had, met topmodellen het bad indook en banden had met de maffia.

De opmerkelijkste beschuldiging is dat Carl Gustav in de jaren negentig in een club in Stockholm wilde feestjes gaf voor modellen. De club was in handen van de bekende crimineel Mille Markovic. Die vond de feesten op maandagavond een zegen, want dan kwam de politie even niet aan de deur. De koning op zijn beurt vermaakte zich op de feesten door met een paar modellen in de badkuip te plonsen.

Ook zou Carl Gustav een jaar lang een buitenechtelijke relatie hebben gehad met het Zweedse model en actrice Camilla Henemark. Dit met medeweten van zijn vrouw, koningin Silvia.

Hardnekkige geruchten
De grote Zweedse krant Aftonbladet publiceerde gisteren al enkele passages uit het boek. Daarbij plaatste het blad wel een kanttekening: 'Heel wat van de inhoud is gebaseerd op hardnekkige geruchten die niemand ooit echt heeft kunnen bewijzen en het is belangrijk om de lezers daarop te wijzen'.

De kwestie heeft in Zweden een nieuwe discussie op gang gebracht over de rol van de media en het koningshuis. Het was in het Scandinavische land de gewoonte om heel terughoudend over het privéleven van de koninklijke familie te berichten. Van die traditie is met de aankomende publicatie van dit boek, waaraan de drie journalisten twee jaar hebben gewerkt, radicaal afgeweken.

Persconferentie
Juist vandaag was de jaarlijkse persconferentie van de koning. Normaliter gaat die over de traditionele elandenjacht, maar Carl Gustav ging ook kort in op het boek. Hij zei het boek nog niet gelezen te hebben. 'Dus is het onmogelijk voor mij het te recenseren'.

Maar hij ontkende de onthullingen niet. 'Ik heb er met mijn familie en de koningin over gesproken. Wat gebeurd is, is gebeurd, lang geleden. Ik heb met mijn familie besloten dit hoofdstuk achter ons te laten, en vooruit te kijken.'

PST

In Zweden, in het land B of in andere keuninkrijkjes, het is overal hetzelfde met die overbodige, verwende figuren.  Met politieke of louter protocollaire functies, het zijn en blijven hypocriete seksmaniakken die in de kerk ons heer van het kruis bidden en die voor de rest, zoals doorheen de ganse mensengeschiedenis, uit zijn op geld, macht en zoveel mogelijk seks. Alles op kosten van hun domme onderdanen die als opgefokte kippen staan te kakelen als ze een blik kunnen opvangen van deze keuninklijke hansworsten.

Bovendien hebben die nepfiguren nog de mond vol over "plichten", "voorbeeldig gedrag", "liefde voor het gezin" en "toewijding aan vorst en vaderland". En terwijl ze die onzin aflezen, zitten ze met hun simpele gedachten bij het volgende seksfeest.

Weg met de nobiljons, weg met de monarchie. Leve het Volk ! Wij hebben in Vlaanderen geen hypocrieten nodig als symbool van een land dat trouwens niet het onze is.

De wonderlijke Sagrada Familia waarvan de bouw startte in 1882 en die wellicht zal beëindigd worden tegen 2025

BARCELONA - Duizenden mensen hebben donderdag in Barcelona geprotesteerd tegen het bezoek van paus Benedictus XVI komend weekeinde aan Spanje. De actievoerders riepen onder meer leuzen tegen het misbruik van jongeren door katholieke geestelijken. En dan hebben ze in Catalonië nog niet gehoord over ene Monseigneur Léonard, die de zaken diplomatisch uitlegt.

Ook spraken de betogers zich uit tegen de prominente rol van de Rooms-Katholieke Kerk in Spanje. ''De Spaanse regering moet zorgen voor een scheiding tussen Kerk en Staat'', zei de 62-jarige Sebastian Carbajal, wie dat ook moge zijn. Hij stelde dat 0,7 procent van de belastingen die de Spanjaarden betalen naar de kerk gaat. Carbajal zei dat daar een eind aan moet komen. Samen met de wrede slachting van stieren als leuke ontspanning. (dat laatste zeggen wij)

Benedictus XVI bezoekt zaterdag de pelgrimsstad Santiago de Compostela in het noordwesten. Op zondag wijdt de paus in Barcelona de Sagrada Familia van architect Antoni Gaudí in. Hij zal de kerk daarna tot basiliek verheffen. De kans bestaat tevens dat Gaudi heilig zou verklaard worden tegen 2016. Het zal niet moeilijk zijn aan Gaudi een wonder toe te schrijven : Barcelona barst van de architecturale wonderen door Gaudi.

Detail van een der gevels

Prettige kennismaking ? Of vindt u het maar kitsch ?  Wat u er van vindt, dàt is het. Laat u niets wijsmaken door zogenaamde kenners.

Leonard De Visch

(°Aartrijke 1888 – † Sint-Amandsberg 1930)

Deze Aartrijkse beeldhouwer is een ten onrechte vergeten kunstenaar. Hij realiseerde tijdens zijn korte leven een beperkt maar heel persoonlijk en origineel oeuvre. Het omvat oorlogsmonumenten, borstbeelden, losstaande beelden, bas-reliëfs en houtskooltekeningen.

Leonard De Visch volgde zijn opleiding aan de Kunstacademie te Gent. De Eerste Wereldoorlog en zijn krijgsgevangenschap in Duitsland vormen de echte start van zijn artistieke loopbaan. In het kamp te Göttingen werd hij opgenomen in een kring van Vlaamse intellectuelen en kunstenaars en kwam hij in activistisch vaarwater terecht.

Na zijn huwelijk in 1921 verhuisde hij naar Oostakker en in 1927 naar Sint-Amandsberg. De Visch was geen groot vernieuwer, maar zijn kunst gaat wel een boeiende dialoog aan met de grote gebeurtenissen en intellectuele stromingen van zijn tijd. De grote thema’s van zijn werk zijn het oorlogsleed, de Vlaamse beweging, de armoede op het Vlaamse platteland en het katholieke geloof. Hij onderging de invloed van het impressionisme en expressionisme en was verwant met de katholieke kunstbeweging ‘De Pelgrim’.

Oorlogsmonumenten: de kreet om erkenning …
Tussen 1920 en 1924 vervaardigde Leonard De Visch een vijftal oorlogsmonumenten, nl. in Aartrijke, Jabbeke, Alveringem, Mater en Zwijnaarde. Daarnaast bleven ook nog enkele foto’s bewaard van (maquettes van) niet gerealiseerde of nog niet gelokaliseerde oorlogsmonumenten.

Deze monumenten sluiten aan bij het gedachtegoed van het V.O.S., het Verbond der Vlaamse Oud-strijders. Ze ademen een duidelijke boodschap: geen heldenverering, geen verheerlijking van het militarisme, maar afschuw voor de oorlogsgruwel en een oproep tot blijvende herinnering aan de gesneuvelden en tot erkenning van de offers, gebracht door de Vlaamse frontsoldaten.

In de leuze op het Aartrijks monument “Welk nut ligt er in het storten van ons bloed?” komt ook een flinke dosis Vlaamse frustratie naar boven over de na de oorlog niet ingeloste Vlaamse verzuchtingen.

Kunst als ‘pelgrimagie naar God’
De laatste jaren van zijn leven geraakte Leonard De Visch in de ban van de religieuze kunst. Een aantal bas-reliëfs, borstbeelden en standbeelden getuigen van zijn diepe religiositeit. Denken we aan zijn expressieve beelden van Franciscus en Augustinus, zijn Christusfiguren, zijn monumentale kruisbeeld en de driebeeldengroep De Pelgrims.

Niemand minder dan Koningin Elisabeth kocht in 1931 een exemplaar van het mooie standbeeldje van de H. Augustinus in gebed.

Leonard De Visch nam in 1930 deel aan de tentoonstelling van ‘De Pelgrim’ in Antwerpen. Hij was geen lid van, maar voelde zich wel sterk verwant met deze katholieke, Vlaamsgezinde kunstenaarsbeweging (1924-1931). Het doel van De Pelgrim was eigentijdse, authentieke religieuze kunst te scheppen, ver weg van de goedkope kitsch en de neostijlen, en zo bij te dragen tot een katholiek reveil in Vlaanderen.

De ‘karakterkoppen’ van Leonard De Visch
Leonard de Visch had een voorkeur voor sculpturale portretkunst. In bas-reliëfs, koppen, borst- en standbeelden boetseerde hij talrijke portretten, waaruit psychologische diepte en soms visionaire kracht spreekt.

Uit deze beelden kunnen we ook gemakkelijk een viertal interessevelden van de kunstenaar aflezen:
- Het oorlogsleed: De Visch vervaardigde enkele ‘koppen’ waarin hij de tragiek van het oorlogslijden op rauwe wijze tot uitdrukking bracht, o.a. De Russische Ziel, De Oorlogsblinde en De Moderne Slaaf.
- De Vlaamse Beweging: Guido Gezelle, Hugo Verriest, Albrecht Rodenbach, Cyriel Verschaeve, de 17-18de-eeuwse chirurgijn Jan Palfijn, alsook eigentijdse Vlaamse voormannen zoals Jozef Goossenaerts, August Borms en Oscar De Gruyter.
- De Europese cultuurgeschiedenis: Leonard De Visch beeldde ook enkele culturele grootheden zoals Plato, Dante, Franciscus, Augustinus en Beethoven.
- De eigen familie: De Visch maakte borstbeelden van zijn echtgenote Augusta De Corte, zijn dochtertje Bertha (of Isabelle?) en een schitterend, nooit eerder getoond zelfportret.

Trimards en landarbeiders
De armoede en uitzichtloosheid op het Vlaamse platteland vormt een belangrijk thema in het oeuvre van Leonard De Visch. Hij was zelf opgegroeid in een arm Aartrijks milieu van landarbeid en traditionele thuisvlijt (vb. kantwerk) en was dus goed vertrouwd met de sociale problematiek. Die gevoeligheid toonde hij in enkele beelden, bas-reliëfs en tekeningen van armoedige landarbeiders en ‘trimards’ die onderweg zijn of ronddolen, met hun schamele ‘baleçon’ of knapzak op de gekromde rug. Qua thematiek en vormentaal doen deze werken denken aan Constantin Meunier en Eugène Laermans.

Pol

 De tentoonstelling loopt van donderdag 11 november tot 5 december in de voormalige brouwerij De Leeuw, Engelstraat 7 te Aartrijke.

Hier is een kort amateuristisch filmpje, opgenomen met een mobieltje.  Het duurt maar 30 seconden, maar de beelden zijn onmiskenbaar : een agent laat een Noord-Afrikaanse man (een jongere ?) met zijn combi rijden, terwijl anderen toekijken. De tekst van de video-producent (Colruytlosers) luidt als volgt : "Zelzaatse politie die blijkbaar minderjarig crapuul met hun combi laat rijden..." We beginnen min of meer te vatten wat er aan de hand is in Zelzate. Hierna een reactie via de webstek van Vlaams Belang.

Er komen in Zelzate geen krachtdadige maatregelen om het steeds toenemende geweld in te dijken. Dat besliste SP.a-burgemeester De Vilder. De man is van mening dat voorstellen voor pakweg een samenscholingsverbod “extreem-rechts” en dus uit den boze zijn. “Ik vind niet dat we met een tweeloop op een mug moeten schieten”, aldus de burgervader. Het allochtone bendegeweld, dat met het neersteken van een oud-Chiroleider afgelopen weekend een triest hoogtepunt bereikte, kan men nochtans moeilijk afdoen als een fait divers. Volgens De Vilder gaat het vooral over een probleem van sociale achterstelling en was vorige zomer alles rustig: “In de zomer is er een voetbaltornooi georganiseerd en hebben die gasten zelfs tegen de politie gespeeld.” Tja…

Freelance-journalist Thomas Blommaert is van mening dat de lokale overheid niet vrijuit gaat. “Ik ben zelf jaren als buurtwerker actief geweest, en ik besef heel goed dat je dit probleem niet in één-twee-drie oplost, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat men de situatie wat heeft laten verrotten,” zei de man aan De Standaard (03.11.2010). En: “Ik hoor ook dat de politie schrik heeft.”

De criminelen gaan steeds driester tekeer en de inwoners schreeuwen om een kordate aanpak, maar de SP.a-burgemeester steekt de kop in het zand. De plaatselijke afdelingen van het Vlaams Belang trekken al maanden aan de alarmbel en pleiten voor krachtige maatregelen tegen het geweld. De Vlaams Belang Jongeren (VBJ) hielden de voorbije maanden verschillende pamflettenacties onder het motto ‘Recht op veilig fuiven!’ Morgen zal VBJ in samenwerking met Voorpost demonstreren in Zelzate. Het vertrek, vanaf het heem van Chiro Brug (Leegstraat 99), is zaterdag voorzien om 14 uur.

Vlaanderen is zijn vaandeldrager kwijt.  Tot in de 19de eeuw bekleedde een vaandeldrager in verschillende Zwitserse kantons een ereambt; hij maakte zelfs deel uit van de kantonsregering en was plaatsvervangend regeringsleider. 

Ivan Mertens was geen politicus, maakte nooit deel uit van een regering.  Ivan was niet de man die zich wou bezig houden met loze beloftes, met verduidelijkings- en vertragingsopdrachten, met compromissen en lepeltjes suiker, met kuiperijen en tactische spelletjes.  Evenmin was Ivan voorstander van gespreksavonden, debatten, journalistieke pennenslijperijen, recepties en feestjes.

Volgens Ivan moest er gewerkt worden… voor Vlaanderen.  Feesten is voor later – vond hij – als we onze onafhankelijkheid bereikt hebben.

En hij legde de lat hoog – voor de meesten té hoog – zó hoog als hij voor zichzelf eiste.  Ivan was een idealist, een wroeter met een onblusbaar geloof in de goede afloop. 

Op 11 juli hebben we hem in Antwerpen tijdens de viering van onze Vlaamse feestdag in de bloemetjes gezet.  Tijdens de opbouw van het podium en de tenten kwam hij vlaggetjes vragen om uit te delen en begon prompt, ondanks zijn wankele gezondheidstoestand, ieder die voorbij ging en een blik op onze voorbereidingen wierp zijn verhaal te vertellen, het verhaal van ons land dat hem zo dierbaar was. 

Ivan was die dag doodmoe en tegelijkertijd heel gelukkig.  Hij voelde zich omringd met zijn kameraden, met zijn medestrijders, die van hem de opdracht kregen het vaandel door te geven. 

Het ga je goed, Ivan, doe het Vlaamse heir hierboven de groeten – wij zullen proberen even pal te staan als jij!   

Lieve Van den Berghe, voorzitter

www.guldensinjoren.org

Vlaams Belang heeft vrijdag een symbolische opkuisactie gehouden op het De Coninckplein in Antwerpen. "We klagen hier de lakse houding van stadsbestuur en politie tegenover de drugsoverlast aan", zei boegbeeld Filip Dewinter.

Zopas bereikte ons het droevige nieuws dat Ivan Mertens gisteren is overleden. Ivan Mertens was de stichter en bezieler van ‘Vlaanderen Vlagt’, de vrijwilligersorganisatie die in binnen- en buitenland Vlaamse Leeuwen liet dansen bij sport- en cultuurmanifestaties allerhande. Omwille van gezondheidsproblemen kondigde Mertens, die ook een tijdlang voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging (VVB) was, in mei van dit jaar zijn afscheid aan. Toch was hij nog prominent aanwezig op de jongste 11 juli-viering in Antwerpen en kon hij het strijden voor zijn Vlaanderen niet laten.

Met het heengaan van Ivan Mertens verliest de Vlaamse Beweging een rasechte idealist. Aan familie en vrienden bieden wij onze oprechte blijken van medeleven aan.(overgenomen VB) 

 

Wij verwijzen u graag naar een vraaggesprek met Ivan Mertens in 't Pallieterke van 1 juni 2009.

Hier klikken 

We kregen een verzoek van een trouwe lezer met de vraag of iemand de geportretteerde rotzakken-dierenbeulen herkent.  Gezien de gruwelijke afbeelding, plaatsen wij ze bij de recaties, zodat u zelf beslist om te kijken of niet.

Wij laten onze Vlaamse jeugd niet neersteken en in elkaar stampen door allochtoon tuig!

De Vlaams-nationalistische beweging Voorpost heeft – zoals iedereen in Vlaanderen, veronderstellen we – kennis genomen van de feiten die zich afgelopen weekeinde voordeden in Zelzate.

Leden en leiders van de jeugdbeweging Chiro werden daar na afloop van een jeugdfuif – waarop de daders normaal niet hadden mogen aanwezig zijn, maar waar ze wegens afwezigheid van de politie toch binnenraakten - aangevallen door een twintigtal gemaskerde en met baseballknuppels, messen en flessen gewapende allochtone “jongeren”. Deze bende staat eufemistisch bekend als de Colruyt-bende en veroorzaakt reeds maandenlang zware “overlast”, niet alleen in Zelzate, maar in de hele streek.

Voorpost is van oordeel dat noch de straat noch het openbare leven in onze steden en gemeenten eigendom zijn van het tuig dat meent hier zijn eigen wetten te kunnen stellen. Daarom protesteert Voorpost komende zaterdag, 6 november, in Zelzate. De demonstratie, met als thema’s “Recht op veilig fuiven” en “Stop de terreur”, vertrekt om 14 uur aan het heem van de Chiro Brug, Leegstraat 99/101 te Zelzate.

Neem deel aan deze protestmanifestatie. En maak een vuist naar het tuig.

(mededeling Voorpost)

.