Dag 6

Vriend Tjenne stuurde ons volgende merkwaardige, voor mij onthutsende, bedenking door. Zijn er kenners in de zaal die het beter weten? Waarom hoor/lees ik niemand in de media die deze denkpiste enigzins volgt?(Duplo)

Waarom, …..daarom!

Was de overstroming te voorkomen, jazeker.

Bij de overstroming van 2000 heeft men de dijken en het waterpeil verhoogd, omdat grotere schepen met grotere ladingen langs de waterwegen kunnen vervoerd worden. De reden waarom men niet mocht baggeren, (dus verdiepen) was het vervuild slib met zware metalen dat nergens gestort mocht worden, daarom heeft men het waterpeil en de dijken met 30 cm maar verhoogd, zo kunnen de beken en grachten die dichtgeslibd en onbestaande geworden zijn hun water zonder te pompen niet meer kwijt.

Waarom heeft men het waterpeil van de rivieren dan niet laten zakken enkele dagen voor de voorspelde regendagen, zodat men de beken en spaarbekkens vooraf kon  laten leeglopen? Dan was er geen overstroming geweest en zaten de mensen nu niet in de problemen. Nu ligt de scheepvaart toch ook stil. Het zal wel goed zijn voor de eenheid van het land en voor de economie. De verzekering betaalt, de economie draait, en wij hebben toch al alles met een verhoogde solidaire rampenpremie betaald.

Tjenne

Angeltjesvrienden zullen hier  een politiek getinte titel menen te ontwaren. Meer dan terecht maar dat is nu niet de bedoeling anders had ik een artikel van tientallen bladzijden moeten schrijven.

Ik stel vast dat meer en meer grote bedrijven en multinationals zich net zo gedragen als “onze” fascistische regeringen en het EUSSR-politbureau. Klantvriendelijkheid is van geen tel. Leest u maar even wat Freddy van Gaever hierover te vertellen heeft i.v.m. zijn tevergeefse pogingen om contact te nemen met Fedasil.

Heer Ray vroeg me echter de situatie nog even te schetsen.

De arrogantie van Telenet.

Net nu juffrouw Ellen en Savat de Amazone aan het afvaren zijn zit Angeltjes zonder internet en Heer Ray ook nog zonder TV sinds 12 november. Vandaar dat ondergetekende als hulplijn wordt ingeschakeld wat ik met veel genoegen doe en voor mij een grote eer is.

Eind november verhuist Heer Ray om zijn riante villa in te ruilen voor een bescheiden loft zonder ellendige trappen. Daar is echter een groot probleem: het is er onmogelijk om Telenet te ontvangen en Heer Ray is bijgevolg verplicht om over te schakelen naar Belgacom. (Of Mobistar maar dan heeft hij toch nog een ADSL-lijn van Belgacom nodig.)

Alles wordt geregeld, via Belgacom, om vanaf eind november over te schakelen.
Dat weet Telenet maar al te goed en toch sluiten ze totaal onterecht, zonder boe of ba, de internet- en TV-verbinding af op 12 november. Gelukkig hebben ze iets over het hoofd gezien: er is nog mogelijkheid om te telefoneren.

Naar wij konden vernemen is het een smerige gewoonte bij Telenet om klanten die overschakelen te pesten door hen, vanaf Telenet op de hoogte wordt gebracht van de overstap, stante pede af te sluiten.

Na meerdere telefonische oproepen naar de dure betaalnummers - zelfs voor hun 075-nummer moet je betalen ook als je een abonnement hebt dat je alle normale nummers gratis kunt bellen - is er een sprankeltje hoop dat de zaak opgelost wordt tegen - ten vroegste - woensdag. Ondertussen zijn Heer Ray zijn vingers wel blauw van de vele nummertjes in te toetsen waar de computerstem hem telkens  om vroeg.

Ten vroegste woensdag want zo weten ze bij Telenet te zeggen: de technische dienst werkt niet in het weekend. Telenet geeft telefonisch toe dat er onterecht werd afgesloten maar doet niet de minste moeite om zich te excuseren. Integendeel. Dit bedrijf heeft een fout gemaakt maar i.p.v. die zo snel als mogelijk recht te zetten, wat impliciet als een soort verontschuldiging zou kunnen worden beschouwd, zetten ze Heer Ray gewoon in de wachtrij. (en dat rijmt nog ook, hé Jos)

Het wordt nog erger.

Individueel een klant afsluiten gaat blijkbaar als een fluitje van een cent. Aansluiten als nieuw “slachtoffer” is ook al geen enkel probleem.

Maar een fout rechtzetten? Holala.
Op de vraag om deze vergissing zo rap mogelijk recht te zetten antwoordde Telenet als volgt:

Wij zijn een groot bedrijf, wij kunnen niet ingaan op individuele vragen.

vermander zong

'k hoor vermander niet meer zingen
van een marokkaan in gent
op de grote markt van brussel
met zijn schoon west-vlaams accent
waar hij zong van de chinezen
van veel moren op de trams
van de turken die hier kwamen
met de kindjes en madam(s)
van de magere pakistanen
en de siks uit India
hij zag ook nog indianen
een prinses uit afrika
hij zag heel wat vreemde lieden
rond ''t kasteeltje' * aangeland
om hun diensten aan te bieden
in hun nieuwe vaderland
en na 't zien van al die mensen
in die multi-KULLE stad
is vermander,    op zijn peird...,
weggevlucht 'bachten de kuppe',  
in galop,...recht naar zijn heird !
nu zingt hij niet meer zo luide
zodat ieder 't horen kan
van die brave albanezen
en de bange blanke man

jos

.

De Beringse schepen Selahattin Koçak (sp.a) is opnieuw betrapt op een verkeersinbreuk. Koçak had zijn rijbewijs nog niet ingeleverd, wat hem als sanctie was opgelegd bij een vorige inbreuk, aldus TV Limburg.

Vlak voor de federale verkiezingen in juni bleek bij een politiecontrole dat de verzekeringspapieren van zijn auto niet in orde waren. Hij kreeg een rijverbod van drie maanden opgelegd.

De voorbije dagen liep hij bij een recente politiecontrole weer tegen de lamp, omdat duidelijk werd dat zijn rijbewijs sinds de vorige inbreuk nog niet ingeleverd was.

Selahattin kan moeilijk inroepen dat hij nog niet goed geïntegreerd is : het is de typische nonchalance van een opportunistische socialist die meent dat de wetten niet voor hem gelden.

Video verwijderd wegens geluidshinder

http://www.tvl.be/nl/nieuws/meest-recente/

Dino De Laurentiis (Torre Annunziata, 8 augustus 1919 - Los Angeles, 11 november 2010) was een Oscar-bekroonde Italiaanse filmproducent. Hij produceerde in totaal zo'n 150 films, van ondermeer Federico Fellini, Ingmar Bergman, David Lynch, Stephen King en Ridley Scott.

De Laurentiis studeerde aan de filmschool Centro Sperimentale di Cinematografia in Rome. De eerste film die hij produceerde was L'ultimo Combattimento (1940). Hij vestigde de productiemaatschappij Dino de Laurentiis Cinematografica in 1946. Toen zijn enorme filmstudio Dinocitta' Studios in financiële problemen kwam, verkocht hij de filmmaatschappij aan de Italiaanse regering en emigreerde naar de Verenigde Staten in 1970. Daar vestigde hij de De Laurentiis Entertainment Group, met haar eigen studio's in Wilmington (North Carolina)

De Laurentiis kreeg de Oscar voor beste buitenlandse film in 1957 voor Fellini's La Strada. In 2003 kreeg hij de The Irving G. Thalberg Memorial Award, een speciale Oscar voor producenten. Hetzelfde jaar ontving hij ook een speciale Gouden Leeuw op het Filmfestival van Venetië.

Uit de Oscarwinnende film La Strada van Fellini vonden wij de trailer uit 1954 met Anthony Quinn als de bruut Zapato  en de echtgenote van Fellini, de overrompelende actrice Giulietta Masina als het simpele en gevoelige meisje Gelsomina (wie herinnert zich nog het muziekje ?)  en de Engelse acteur Richard Basehart.

De periode van dit soort Italiaanse neo-realistische en tegelijk fantastische cinema is al lang voorbij (en vergeten).  Met de dood van Di Laurentiis is het helemaal afgesloten.

Ray

Heteroseks is een afwijkende vorm van pedofilie

(vrij naar AAaRGH)

 Dankbare moslim-immigranten tonen hun aanhankelijkheid aan en dankbaarheid tegenover het gulle Engeland  dat hen opving, onderdak bezorgt, voedt,  geld verstrekt en laat genieten van de voorrechten van de Britse vrijheden, nadat ze hun eigen Prachtlanden ontvlucht zijn. Tepasselijk gebeurde dit gisteren op 11 november 2010, Rememberance Day.

.

na 11 november

de mensen bekampen mekaar totterdood
met wapens uit grote bedrijven
de enen verdienen er dik belegd brood
waar and'ren op slagvelden blijven

maar rustig slapen de machthebbers voort
heel ver van het bloedbad verwijderd
waar het bommengeweld nog nooit werd gehoord
 waar een aanslag steeds wordt verijdeld

we vinden het erg en we kijken ernaar
we doen zelfs een nutloze bede
we vragen aan 'leiders' een heel klein gebaar
maar macht gaat nooit samen met vrede

zo blijft steeds het slagveld met doden bezaaid
aan weerszij onschuldige mensen
en blijft zo de leugen tot waarheid verdraaid
door lieden die geen vrede wensen

jos

"Al bij al vind ik dit eindrapport verhelderend. Het levert zeker een interessante bijdrage aan het oh zo essentiële integratiedebat in Vlaanderen, België en Europa."

Theo Francken

http://www.n-va.be/

Laten we het nog maar eens over de ‘Rondetafel voor de Intercul’ hebben. De onzin die Joëlle Milquet zopas lanceerde onder de vlag van de heilige diversiteit zal niet leiden tot een betere integratie, maar tot nog meer multiculturele apartheid. “Het DNA van ons land is zijn interculturaliteit”, orakelt Milquet. En dus wordt over een aantal traditionele, diep in onze cultuur ingewortelde feestdagen (bv. Pasen) de spons geveegd. Maar geen nood. In ruil komen er drie nieuwe seculiere feestdagen. De Rondetafel schuift zelf drie dagen naar voor: de ‘Internationale Vrouwendag’ (8 maart), de ‘Internationale Dag tegen het Racisme’, uiteraard (21 maart) en de ‘Werelddag van de Culturele Diversiteit’ (21 mei). Dat alleen al ontmaskert het hele gedoe als een gênant nummertje progressieve zelfbevrediging.

Integratie betekent in de ogen van Milquet en co. dat de meerderheid in dit land zich ‘binnen redelijke grenzen’ moet aanpassen aan de verzuchtingen of zeg maar eisen van de minderheid. Dat die dwaze misvatting uitgerekend uit het brein van ‘madame Non’ Joëlle Milquet komt, kan geen toeval zijn. Het is de kern van de Franstalige politiek in dit land. Inboorlingen en vooral Vlamingen moeten zich aanpassen. Aan Franstalige inwijkelingen in de Vlaamse rand rond Brussel of aan allochtonen die massaal neerstrijken in onze contreien. Zowel bij Franstaligen als bij allochtonen is enige wil tot integratie vaak ver zoek.

Het pleidooi voor de invoering van allochtonenquota is oude wijn in niet eens nieuwe zakken. Bij aanwervingen moeten allochtonen voorrang krijgen bij gelijke bekwaamheid. Niet alle allochtonen zijn blij met die betutteling en de Nederlandse regering gaat die vorm van ‘positieve discriminatie’ net afschaffen. Maar in België gaat men op het onzalige ingeslagen pad verder. Volgens de Rondetafel moeten werkgevers moslims ook toelaten om tijdens de werkuren hun dagelijkse gebeden te zeggen. En vrouwen die eisen dat ze door een vrouwelijke arts worden behandeld, moeten dat ook kunnen laten doen. In het verleden kwam het in ziekenhuizen vaak tot incidenten tussen streng-religieuze mannen en artsen of gyneacologen. De Rondetafel wil nu dat ziekenhuizen plooien naar de eisen van moslims. Conflict opgelost. Moslimfundamentalisten moeten niet veel moeite meer doen. Ze worden op hun wenken bediend.

Tot slot oordeelt de Rondetafel dat het ritueel en onverdoofd slachten van dieren ongestoord verder kan gaan. “Anders wordt de godsdienstvrijheid geschonden.” Misschien moeten moslimorganisaties nu ook het recht op boerkadracht, gedwongen huwelijken, eremoord en genitale verminking bij vrouwen opeisen. Onder het mom van ‘godsdienstvrijheid’, nietwaar. Na het afspringen van de communautaire gesprekken, lieten Vlaamse onderhandelaars zich in de pers ontvallen dat Milquet “zot” is. Je zou het gaan geloven. Of zoals auteur Wim van Rooy in zijn boek en interview over de islam zegt: “Moslimextremisten hebben hier zelfs geen bommen nodig. Ze krijgen Europa zo in de schoot geworpen…”

@VB

Bart De Wever is bij een deel van de Vlaamse opinie nog altijd onaantastbaar. Hoe dat komt is een raadsel – of het zou door de hetze in de Franstalige pers en politiek moeten zijn – maar de Vlaamse held is lang niet zo ‘onbuigzaam’ als Vlaamsgezinde kiezers wel denken. Het links-flamingantische blad ‘Meervoud’ is zwaar teleurgesteld in De Wever en schrijft dat die de Vlaamse ambities voor Brussel heeft opgeborgen.

‘Meervoud’ oppert dat in Vlaams-Brusselse kringen met ongerustheid kennis werd genomen van de nota-Di Rupo. De opluchting was dan ook groot dat die nota werd afgeschoten. Maar dat was misschien te vroeg gejuicht. “Groot was de verbazing, en de teleurstelling, dat Bart De Wever, in zijn ‘verslag aan de koning’ bereid bleek om in zeer verregaande mate tegemoet te komen aan de Brussel-voorstellen van Di Rupo,” stelt ‘Meervoud’.

“Eind augustus was er nog slaande ruzie aan de onderhandelingstafel toen Laurette Onkelinx woedend uitvloog tegen CD&V en N-VA omdat deze partijen voet bij stuk hielden om de kinderbijslag aan de gemeenschappen, en niet aan de gewesten toe te kennen”, schrijft Bernard Daelemans. “De uitbarstingen van deze hysterica blijken wel bijzonder doeltreffend te zijn, want zie: in het ‘verslag’ van De Wever wordt de kinderbijslag nu aan de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie (dus aan het Brussels Gewest) toevertrouwd. Praktisch alle voorstellen van Di Rupo worden door De Wever overgenomen, behalve het herinvoeren van tweetalige lijsten voor de Brusselse gewestverkiezingen.” Brussel krijgt bovendien ook nog 300 miljoen euro extra. In ruil voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, die ook geen echte splitsing is vermits Franstaligen inschrijvingsrecht krijgen.

Ook het Vlaams Komitee voor Brussel is vernietigend over de nota van Di Rupo die, zoals gezegd, haast volledig werd overgenomen door De Wever. “Er wordt helemaal niet gestreefd naar een ‘2+2-model’ (van twee deelstaten, Vlaanderen en Wallonië, en twee subgewesten, Brussel en Duitstalig België, nvdr), want er mag aan Brussel ‘constitutieve autonomie’ toegekend worden. Een aantal nieuwe bevoegdheden worden aan het gewest toegewezen (kinderbijslag, arbeidsmarktbeleid, beroepsopleiding). Aan de beleidsversnippering over de 19 gemeenten wordt niet wezenlijk geraakt. Inzake de taalwetgeving worden geen knopen doorgehakt, de toepassing ervan blijft problematisch. Brussel wordt zowel financieel als qua bevoegdheden versterkt. Door de constitutieve autonomie komt het gewest ook definitief en onherroepelijk op gelijke voet met Vlaanderen en Wallonië.”

Dat ziet er allemaal niet goed uit en Bart De Wever ging er blijkbaar mee akkoord. Gelukkig hebben de Franstaligen zelf het compromisvoorstel van De Wever afgeschoten en dus is het nog niet zo ver. Maar, zoals ‘Meervoud’ besluit: “Er zijn weer bakens verzet. In een eventuele nieuwe onderhandelingsronde zal het moeilijk zijn om terug te komen op de standpunten die zijn ingenomen.” Verzeilt de N-VA in een Egmont-bis-avontuur? De toekomst zal het uitwijzen.

@ VB

Activisme was in de periode van de Eerste Wereldoorlog de benaming voor het deel van de Vlaamse Beweging dat via de collaboratie met Duitsland een aantal Vlaamse grieven en zelfs Vlaamse onafhankelijkheid hoopte te verwezenlijken. De flaminganten die samenwerking met de bezetter afwezen, werden door hen smalend passivisten of minimalisten genoemd.

Het activisme nam zijn aanvang met de oprichting in oktober 1914 van de groep Jong-Vlaanderen te Gent, onder leiding van dominee Jan Derk Domela Nieuwenhuis Nyegaard.

Door allerlei vooroorlogse Vlaamse eisen in te willigen hoopten de Duitse bezetters de Vlaamse bevolking voor zich te winnen, vanzelfsprekend uit eigenbelang. Via de activisten hoopte men belgië te kunnen blijven beheersen. De architect van de Flamenpolitik was gouverneur-generaal Moritz von Bissing, die zijn naam gaf aan de vervlaamste Gentse universiteit.  Laten we niet vergeten dat tot dan al universitaire studies in het Frans verliepen.

De eerste activistische verwezenlijking was dan ook de vernederlandsing van de Franstalige universiteit van Gent in oktober 1916 en in 1918 onmiddellijk en met veel belgisch patriottisme teruggegdraaid (tot 1930). De activisten verloren echter veel krediet bij de Vlaamse bevolking door repressieve maatregelen die de Duitse bezetter aan de bevolking oplegde.

In februari 1917 richtten activistische professoren, verbonden aan Jong-Vlaanderen, de Raad van Vlaanderen op en de 21ste maart 1917 werd door von Bissing de geambieerde bestuurlijke scheiding tussen Vlaanderen en Wallonië doorgevoerd. Die Raad van Vlaanderen riep op 22 december 1917 zelfs de onafhankelijkheid van Vlaanderen uit, waarop de bezetter de Raad weer liet ontbinden.

Het einde van de activistische Vlaamse Beweging valt samen met het einde van de Eerste Wereldoorlog. De leiders werden gearresteerd en veroordeeld tijdens de repressie of gingen in ballingschap.

Terwijl aan het IJzerfront de Vlaamse Beweging evolueerde naar een volkse en anti-militaristische stroming, ontstond in het bezette belgië de meer intellectualistische Activistenbeweging die zich diep engageerde in de collaboratie. Later zijn de twee bewegingen in mekaar opgegaan in de Frontpartij maar subtiele verschillen die uiteindelijk brede kloven werden, hebben van dan af aan de Vlaamse Beweging getekend tot op de dag van vandaag.

De Raad van Vlaanderen in 1917 

Gevolmachtigden van de Eerste Vlaamse Ministerraad.
Zittend v.l.n.r.: August Borms, Josuë de Decker, Alfons Jonckx, Arthur Brys, Pieter Lodewijk Tack, Flor Heuvelmans, Emiel ver Hees, Telesphorus Vernieuwe; staande v.l.n.r. Ferdinand Brulez, Leo Meert, Karel Heynderickx.

Hieronder volgt uit Wikipedia een lijstje van bekende activisten.  Wij zijn benieuwd wie van deze namen u nog kent en of u ook weet naar welke richting(en) zij politiek zijn uitgezwermd.

August Borms
Gaston Burssens
René De Clercq
Lode Craeybeckx
Jan Derk Domela Nieuwenhuis Nyegaard
Lodewijk Dosfel
Jef Van Extergem
Arthur Faingnaert
Robert van Genechten
Roza de Guchtenaere
Jef Hinderdael
Alfons Jeurissen
Salomon Kok
Hippoliet Meert
Marcel Minnaert
Wies Moens Paul van Ostaijen
Jozef Van Overstraeten
Leo Picard
Herman Van den Reeck
Maarten Rudelsheim
Desideer Stracke
Felix Timmermans

Firmin Mortier

(Bron : Wikipedia)

Men kan niet over de Grote Oorlog spreken, zonder het over de gevolgen te hebben voor de Vlaamse Beweging van die ellendige tijd.

De Vlaamse Beweging als dusdanig was kort na het kunstmatig scheppen van de belgische staat een zaak van individuele acties die zich afspeelden binnen de politieke partijen, Van veel overleg of structuren was er geen sprake en er was weinig sprake van anti-belgicisme, laat staan dat er gestreefd werd naar een eigen Vlaamse staat.

Aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog werden de Vlaamsgezinden geconfronteerd met een toenemend Belgisch nationalisme en een agressief en nieuw Wallingantisme, dat op dat moment ijverde voor een splitsing van België. In 1913 werd in het parlement de zogenaamde Legerwet verworpen, die de oprichting moest voorzien van Vlaamse regimenten in het Belgisch leger.

Het niet goedkeuren van de Legerwet had verstrekkende gevolgen voor de Vlamingen aan het front tijdens de oorlog.  Na een oproep van Albert I tot de verdediging van het Belgisch grondgebied traden verschillende Vlamingen toe tot het leger in de hoop dat hun Vlaamse eisen zouden worden ingewilligd (onder meer de vernederlandsing van de Gentse universiteit). Zij vergisten zich echter schromelijk. Als voorbeeld nemen we Piet van Rossem een student in Gent die bij de naamafroeping antwoordde met "aanwezig" in plaats van présent en daarvoor werd gevangengenomen. Zulke voorvallen waren legio.

De spanningen in het leger situeerden zich op verschillende gebieden. Zo waren de officieren Franstalig, hetgeen een onoverbrugbare kloof creëerde voor veel Vlamingen. Dit was het gevolg van de verplichting Frans te spreken om kans te maken op promotie, waardoor er dus geen Vlaamse instroom was in het officierenkorps. (Ik heb zelf in 1958 mijn militaire dienst vervuld bij het Vlaamse 5de Geniebataljon in Westhoven (nabij Keulen) op de sectie personeel. Het volledige officierenkorps was Franstalig, op uitzondering van de opvoedingsofficier (een onderluitenant) en de tweede in bevel, een majoor.  Ik had als soldaat-milicien op de plaats waar ik zat veel contact met al die Franstalige officieren en ik kon hen vlot te woord staan in hun eigen taal. Het is bij het ABL dat ik Vlaams-nationalist geworden ben)

Het leger in het begin van de jaren 1900 (en ook veel later) was ook overwegend vrijzinnig, in schril contrast met de overwegend katholieke Vlamingen. Deze spanningen resulteerden in een nadelige behandeling van de Vlamingen aan het front. Daar liep alles fout doordat gewone soldaten de bevelen van hun meerderen niet begrepen. Ook al gaan er recentelijk stemmen op om de taalwantoestanden  aan het IJzerfront te minimaliseren, dit is pure propaganda.  Een van de weinige dingen die mijn grootvader, die 4 jaar IJzer overleefd heeft, in beperkte familiekring wist te vertellen, was "wij verstonden die mannen niet" (de officieren).

Het was in die omstandigheden dat Vlaamse intellectuelen aan het front gingen ijveren voor de Vlaamse militairen. De drie voornaamste figuren waren Adiel Debeuckelaere (klassieke filoloog) als voorzitter, bijgenaamd de Ruwaard, Filip De Pillecyn (de schrijver) en Hendrik Borginon, advocaat.  De beweging hield zich vooral bezig met het informeren van het front door de verspreiding van brochures en blaadjes met streeknieuws. Er was een grote aandacht voor het zedelijk verval dat zich onvermijdelijk voordeed.

Het jaar 1917 was opnieuw een breukjaar. Op 11 februari werd de frontbeweging door de legertop verboden, waardoor deze genoodzaakt was haar activiteiten ondergronds voort te zetten. Vanaf dit moment kreeg ze dus een clandestien karakter. In deze periode was er ook een radicalisering van de beweging merkbaar. In drie open brieven aan de koning lichtte ze in dat jaar haar standpunten toe. De eerste verscheen op 11 juli ter ere van de Vlaamse feestdag en was getiteld "Open brief aan den koning der Belgen, Albert I" en was geschreven door Debeuckelaere. Er werden duizend exemplaren van verspreid. De Vlaamse eisen konden samengevat worden als één: gelijke rechten na de oorlog. Voorts werden de Franse benoemingspolitiek, de tegenwerking van Vlaamse initiatieven, de censuur van de Vlaamse pers en de aanvallen tegen de Vlamingen in de Franstalige pers aangeklaagd. De brief had een grote impact en zorgde voor verontwaardiging. Ogenblikkelijk werd een klopjacht ingezet op de auteurs en zelfs op de bezitters ervan. In augustus en september werd deze actie hernomen, alleen op kleinere schaal.

Op het einde van de oorlog kwam er een voorlopig einde aan de Frontbeweging. Door verschillende individuele contacten, bleven in de burgermaatschappij kleine kringen actief. Er ontstond toenadering met wat overbleef van de Activisten (de meesten van dezen waren gevangen gezet) en in 1919 ontstond dan de Frontpartij, officieel Het Vlaamsche Front. Dat zich in 1933 omvormde tot VNV, waarbij verschillende individuelen de overstap maakten naar de Belgische Werklieden Partij.