Het is mij, eerlijk gezegd, al vele jaren opgevallen, dat je bij migranten vaak zure gezichten ziet. Op de lange duur ga je heel de groep vereenzelvigen met norse droefheid, op risico dat je daardoor zal gerangschikt worden bij de xenofoben. Want gezamenlijke kenmerken vaststellen bij een groep, een ras of een nationaliteit, leunt aan tegen ras ... ras ... racisme. Ik krijg het woord bijna niet uit mijn pc, zo gevoelig is die geworden.
Je ziet het vooral bij bipatrides uit Marokko en Turkije die zure smoelen : de vrouwen die je op straat ziet (ontmoeten is er niet bij) lijken gebukt te lopen onder een permanent heimwee naar het land van de dadels en de vijgen, de koddige palmbomen, de gekabbelde zandvlaktes en de heerlijke zon die allah speciaal voor zijn fans katoen laat geven boven de Prachtlanden. Heimwee, dachten wij. En angst voor de Westerse, terneerdrukkende omgeving. Bij het oversteken van een straat, kwam ik ooit eens (opzettelijk, ik geef het toe) terecht tussen vier Turkinnen van verschillende generaties en ik kon het niet nalaten vrolijk te zeggen tot de lichtjes besnorde en zwaar ingepakte troela's "Hola, dames, mag ik een stukje met u meelopen ? ..." Als windhonden stoven zij uit mekaar, het gebeurde zo vlug dat ik het me nauwelijks realiseerde. Enkelen draaiden zich om en holden weg, eentje verschool zich in een portaal en de vierde was volledig foetsie. Nu moet u weten (en u doet dàt) wat de mannen en de zonen van die vrouwen sissen of roepen tegen onze meisjes ... Een oudere Marokkaanse buur van mijn dochter heeft gedurende maanden als hij haar zag op straat, obsceen met zijn tong uit zijn gore bek heen en weer gelebberd terwijl hij haar nadrukkelijk aankeek. Dat heeft zo lang geduurd, tot Dochtermans, die er zelden moet naar zoeken hem aangesproken heeft : "Awel, spast, moet ik uw tong eens opereren ?" De islamitische Don Juan loopt sedertdien een straatje om.
Ik had geen enkel boosaardige bedoeling met het kwartet moslima's (wat moet ik met vier Turkinnen die er trouwens helemaal niet appetijtelijk uitzagen ?) maar ik heb die vrouwen wel de schrik van hun leven bezorgd. Alhoewel, dat écht niet de bedoeling was.
Aan de norse en verzuurde mannen, moeten we niet veel woorden vuilmaken. De heren lijken constant verontwaardigd, gekwetst, boos, gestoord en zelden bereid tot een opgewekt praatje. De meesten zijn humorloos, vatten alles letterlijk op en zijn niet spontaan noch eerlijk. De jonge soort is niet te benaderen met de gebruikelijke vriendelijkheid die wij automatisch demonstreren tegen jonge mensen. Bij velen is er een ingebouwde vijandelijkheid tegen de oorspronkelijke bevolking van het land dat hun families nochtans met open armen ontvangt.
Maar nu, dankzij alweer een studie, weten we wat er omgaat in het gemoed van onze bipatride medemensen : de migranten zijn vaak depressief ! Het staat in de gazet, dus het is waar.
Er is weer een flink pak centen verschoven richting multiculturele kwijlers van de Gentse universiteit die een zoveelste blik met medelijden en tranen opengetrokken hebben om het zware lot van de migranten te laten bewenen door u, lieve, verduldige vrienden. Lees hierna waarom u zich schuldig moet voelen.
Immigranten en etnische minderheden in heel wat Europese landen ervaren meer depressieve symptomen dan de autochtone bevolking, etnische minderheden in België tot 41 procent meer. Dat zeggen sociologen van de Gentse Universiteit vandaag, op basis van informatie van ruim 36.000 respondenten uit 23 Europese landen.
In België ervaren etnische minderheidsgroepen tot 41 procent meer klachten van depressie. De mentale gezondheid van immigranten daarentegen is in ons land gelijkaardig met de allochtone bevolking. Vooral in West- en Noord-Europese landen zijn er meer klachten van depressiviteit bij immigranten dan bij autochtonen, voor etnische minderheden ligt dat cijfer nog hoger. In de meeste Zuid- of Oost-Europese landen blijkt er geen verschil met de autochtone bevolking, omdat de mentale gezondheid van die laatste groep een stuk slechter is.
"Drie belangrijke oorzaken van de verhoogde frequentie en ernst van klachten bij de twee groepen zijn regio van herkomst, etnische discriminatie en een moeilijke financiële situatie," aldus Sarah Missine (UGent). Ook de regio van herkomst blijkt een bepalende factor te zijn. "Het risico op depressieve gevoelens blijkt het grootst te zijn voor immigranten uit Zuid- en Oost-Europa en van buiten Europa. Tot veertig procent van de toename in depressie bij etnische minderheden wordt verklaard door ervaringen van etnische discriminatie."
Uit het onderzoek blijkt nog dat immigranten vóór hun migratie geen hogere vatbaarheid voor depressie vertonen. Tot op heden waren over de problematiek geen betrouwbare gegevens die internationaal vergeleken konden worden. (belga/ep)
2 reacties op dit bericht
Ook investeren in nieuwe fabrieken...
Achteruitgang