De €urogletsjer smelt weg
De Zwitserse politici denken erover na met welke bedragen ze de wankelende euromunteenheid kunnen subsidiëren. Er wordt een bedrag met twee cijfers in de miljarden genoemd tot het einde van het jaar, dus een aanzienlijk deel van het BNP. De federale regering dringt aan op een snelle beslissing, hoofdredacteuren schrijven over “solidariteit” of over het feit dat Zwitserland het zich niet kan veroorloven “aan de kant te staan”. Zo zouden er verplichtingen zijn tegenover het IMF, waaraan men “goedschiks of kwaadschiks” tegemoet moet komen. Als Zwitserland inderdaad een verdrag getekend heeft, dat het land verplicht miljarden belastinggeld, ongeacht het nut ervan, aan de zieke munt uit te geven, dan werd dergelijk verdrag door politici zonder enig verantwoordelijkheidsbesef afgesloten met als gevolg dat zo’n verdrag onmiddellijk geannuleerd moet worden.
De euro heeft het moeilijk en natuurlijk zal het Zwitserland interesseren welke catastrofen boven het hoofd van de buurlanden hangen. Toen n.a.v. de Duitse aanval op Polen in 1939 de tweede wereldoorlog uitbrak, handelde Zwitserland er ook naar, maar "vervrachtte" niet de staatsspaarpot naar Warschau of naar Berlijn: integendeel, het land deed er alles aan om in geen geval in het conflict verwikkeld te geraken. Het was altijd de strategie van het kleine land zich ver van elk onheil, dat anderen uitgelokt hadden, te houden. Dat is de zin en betekenis van neutraliteit. Men stuurt geen troepen als oorlogsinzet naar het buitenland. Men verschuift geen miljarden belastingsgeld over de grens om een probleem op te lossen waarvoor men zelf niet verantwoordelijk is. Ook politiek-economisch geldt de grondregel “mengt u niet in vreemde zaken!”
Het is dramatisch: indien Zwitserland elke keer betaalt als Europa wegens zelfveroorzaakte fouten onderuit gaat, dan zal onze staatskas gauw leeggeplunderd zijn. Men zegt dat Zwitserland moet betalen omdat ook dit land van een stabiel Europa voordeel heeft. Tegenvraag: sinds wanneer is het de plicht van een onafhankelijke staat ervoor te betalen opdat andere staten daardoor zouden stabiliseren? Moet Zwitserland dan ooit de tekorten in de Franse, Griekse of Duitse pensioenkassen dekken om hun stabiliteit te garanderen? Neen toch? De EU wil de Zwitsers angst aanjagen om gemakkelijker aan hun spaargeld te kunnen komen.
En wat doet Bern? Slechts met één uitzondering willen alle partijen de EU tegemoet komen. De Bundesrat heult mee. Zoals men kan vernemen, gebruikt ook de voorzitter van de Zwitserse nationale bank, Philipp Hildebrand, al zijn charme om de politici van zijn vooroordeel te overtuigen dat de euro een buiklanding zal maken als Zwitserland niet zijn miljarden levert. Men moet zich toch eens de ogen uitwrijven: is het zo slecht gesteld met het grootste prestigeproject van de EU dat de redding van het kleine, irriterende Zwitserland afhangt, waarmee de EU zelfs geen bilaterale verdragen meer wil afsluiten? Het past in de kromme redenering dat juist deze vraag het luidst weerklinkt bij de Zwitserse Nationale Bank, die gedurende de laatste maanden op dezelfde uitgehongerde manier haar eurovoorraden opsloeg zoals andere grote banken deden met de dekking van de Amerikaanse Subprimemarkt – om dan op hun beurt door de resp. nationale bank gered te moeten worden.
Zwitserland moet zich ervoor hoeden zijn geld in de europut te werpen. Wij mogen ons volkskapitaal niet aan de roulettetafel van de Europese muntpolitiek verspelen.
Financiële crisis, Libische crisis, crisis van de Bundesrat: de behulpzame conclusies van de parlementaire onderzoekscommissie maken het duidelijk. Wij beleven een ontluistering van de regering van het land, een heilzame doorlichting van de politieke, professionele, menselijke en al te menselijke afgronden binnen het opperste politieke gremium.
Vermoedelijk geeft Zwitserland zich wereldwijd de meeste moeite om juist die regering te onderzoeken die het minste macht heeft. Ook daarin toont het de levenskracht van de democratie van het constructief wantrouwen: de macht wordt zelfs daar nauwgezet gecontrolleerd waar ze quasi niet bestaat.
De toegenomen ontevredenheid en zenuwachtigheid, die tijdens de opening van de genoemde dossiers optreden, zijn onrustwekkend. Ze getuigen van een deficit aan democratische legitimiteit van de huidige Bundesrat. De regering wordt zo intensief onder druk gezet omdat ze niet beantwoordt aan de reële machtsverhoudingen in het parlement. We hebben een centrum-minderheidscoalitie, die met uitsluiting van de anderen regeert. De heisa rond de Bundesrat zal pas gaan liggen als dit wanbeheer na de volgende verkiezingen bijgestuurd is.
Roger Köppel (Vertaald uit het Duits, artikel verschenen in de Weltwoche 50/10)
Floriaan Terbeke








4 reacties op dit bericht
Sorry Ray
Heel die tekt in de titelbalk was niet de bedoeling
@Trimbos FrancoisGoede analyse mr Trimbos, terug naar het gezond verstand, failliet laten gaan wat failliet moet gaan door slecht management of ander, degene die hard werkt moet veel verdienen en diegene die luieren aan de voedselbonnen. Maar daar hebben
Goede analyse mr Trimbos, terug naar het gezond verstand, failliet laten gaan wat failliet moet gaan door slecht management of ander, degene die hard werkt moet veel verdienen en diegene die luieren aan de voedselbonnen. Maar daar hebben we tot nader orde een zakenkabinet voor nodig en geen slimste mensen, hebben we rechters nodig die een gezond oordeel kunnen vellen en de instructies van de politieke knoeiers naast zich durven neerleggen en in dit verlengde hebben we een justitie nodig die straft wat bestraft moet worden. En tenslotte moet het enorme verpolitiseerde politieapparaat dienen om de burger te beschermen niet om de staatskas te spijzen, een kopij van Zwitserland dus.
Dat zal mijn mening het begin zijn van het herstel van de economie, het moreel maatschappelijk herstel en het herstel van de geloofwaardigheid.faillissement,So What.
Het zal de burger wéér eens geld kosten maar liever " Een ijselijke gil ,dan jaren angst "(duits spreekwoord ) en hoe langer de EU bestaat hoe langer we bloeden.
Wij hebben er niet om gevraagd , de € is ons door de strot geramd ( met een leuke waardevermindering van pakweg 15%) terwijl de Bfr er goed voorstond .Waarom getreurd als de zeepbel van hoogmoed en domheid uiteenspat ??
Swa
Geef ons wapens
Eerst belastinggeld gebruiken om banken te redden, en dan keihard bezuinigen is een ideaal recept om burgers in opstand te laten komen. In 2011 zullen bezuinigingen voor het eerst goed voelbaar zijn én zullen de prijzen van vooral voedsel en energie fors stijgen, die van ons kan rekenen en merkt dat het crescendo de hoogte ingaat bij de bankafschriften. We gaan hierdoor worden "gesandwicht". Zou het kunnen dat de stakingen die we afgelopen maanden al in diverse EU-landen zagen, slechts een begin zijn. 2011 wordt het jaar van de woede. Woede van burgers, gericht op vooral politici en bankiers. In alle westerse landen. En nogmaals, onrustwekkend is daarbij dat politieke protestsignalen meer en meer als tekenen van waanzin en paranoia worden geassocieerd . Niet de nomenclatura is onmenselijk, maar de niet gehoorzame burger is asociaal of erger, sociopaat, als hij niet gelukkig is. De objectieve waanzin van het systeem bestaat er in om elk spoor van ongenoegen te bestempelen als disfunctie. Al deze slecht functionerende potentiële kiezers in een cordon sanitaire zetten en houden is mede de reden van de crisis der instellingen. Want als de oppositie wegvalt dan rest er enkel nog een kunstmatig instituut over via welke iedereen probeert te leven op andermans kosten. Een graaicultuur zonder oppositie, genoeg is nog te weinig. Het is niet alleen hier met het VB dat de oppositie de mond gesnoerd wordt, zie maar naar het wereldnieuws, de familieclans beheersen de macht en de media. En ja Mr Terbeke de EU wil de Zwitsers angst aanjagen om ( na ons) gemakkelijker aan hun spaargeld te kunnen komen, anders wat? Een cordon sanitaire voor Zwitserland? Het is niet alleen door het weer dat het zeer kalm is in de straten, het is stilte voor de storm. We zullen het geweten hebben.