Marine Le Pen heeft van het Front National een partij gemaakt waarvan de gevestigde politiek erg onrustig wordt. De slechtheid van het Front spreekt niet meer vanzelf.
Ma-rine président, Ma-rine président, Ma-rine président! Iedereen in de oude bibliotheek van de universiteit van het Noord-Franse Lille staat, juicht, klapt en scandeert haar naam. Sommigen hebben tranen in de ogen. Voor sommige devote fans is Marine Le Pen een 21ste eeuwse Jeanne d’Arc die Frankrijk komt redden. Redden van de immigratie, de islamisering, de globalisering, het roofkapitalisme en de euro.
Een uur lang heeft ze gesproken, uit het hoofd, zonder hapering. Een speech met veel vaart en af en toe een harde klap op het katheder. „Ha! een minaret van 25 meter in Marseille! Eentje van 30 meter in Straatsburg! Wie biedt er meer?”
De 42-jarige Marine, vanavond gekleed in een blauw jasje, spijkerbroek en zwarte laarzen, probeert al jaren een respectabele volkspartij te maken van het Front National. Dat betekent weg met de radicale elementen. En geen woord meer over de jodenvervolging alstublieft. Al ’8293 keer’ heeft ze gezegd dat ze hier ’een andere kijk’ op heeft dan vader Jean-Marie. Die schatte het aantal vermoorde joden op ’honderdduizenden, misschien miljoenen’ en twijfelde aan het bestaan van de gaskamers.
„Marine is modern, ze is een werkende, gescheiden moeder. En ze is bijvoorbeeld niet tegen abortus”, zegt Fanny Pinat (29) enthousiast. „Ze vindt alleen dat het ziekenfonds het niet moet vergoeden”, voegt de secretaresse op een makelaarskantoor er aan toe.
Een avond Marine is een familie-uitje. Veel mensen zijn gekomen met hun kinderen, soms met hun hond. Na afloop zijn er sandwiches met ham of kaas, en bier en wijn. Skinheads zijn er niet, wel jonge mannen in blauwe T-shirts met de tekst ’De jongens van de Marine’.
Marine toert langs alle partijafdelingen, ze is op campagne voor de strijd om het leiderschap van het FN. Haar concurrent, holocaustrelativist en japanoloog Bruno Gollnisch, heeft de steun van de traditionele katholieken in de partij. Maar deze bedaagde zestiger lijkt kansloos tegen het geweld van zijn concurrente, die alom tegenwoordig is in de media.
Enkele populaire talkshowhosts van de publieke omroep boycotten Marine nog, maar steeds meer mensen vragen zich af waarom eigenlijk. De slechtheid van het Front spreekt niet meer vanzelf.
Wat ook groeit: de onrust bij de rechtse regeringspartij UMP en de socialistische PS, door Marine altijd op één hoop geveegd tot UMPS. Bij de presidentsverkiezingen van 2007 leek de winnaar, Nicolas Sarkozy, het FN voor langere tijd te hebben uitgeschakeld. Maar Marine’s ’Lepenisme met airbag’ slaat aan: 17 procent overweegt op haar te stemmen bij de presidentsverkiezingen van 2012. 27 procent van de kiezers oordeelt positief over haar, een hogere score dan haar vader ooit kreeg. 43 procent vindt dat zij een nuttige rol in de Franse politiek speelt.
Dankzij haar mag het Front hopen op een reprise van 21 april 2002: toen bereikte vader tot grote schrik van alles en iedereen de tweede ronde van de presidentsverkiezingen, ten koste van de linkse kandidaat Lionel Jospin. Frankrijk mocht kiezen tussen Jacques Chirac en Le Pen en schaamde zich diep. Nu wordt gespeculeerd over een ’omgekeerde 21e april’. Dat is een scenario waarbij dit keer de kandidaat van rechts (president Sarkozy) de eerste ronde niet overleeft.
Marine is moeilijker te bestrijden dan haar vader, een man die onbekommerd sprak over de ongelijkheid van rassen. Een aanval op haar voorstel de eurozone te verlaten blijft uit, omdat men haar geen podium wil geven dat standpunt te verkondigen. En een poging het fascisme-spook tegen Marine in stelling te brengen, omdat ze een groep moslims had vergeleken met bezetters, faalde vorige week jammerlijk.
Marine doelde op gelovigen die bidden op de openbare weg. Dat gebeurt bijvoorbeeld elke vrijdag in het Parijse 18e arrondissement. Een hele straat wordt er voor afgezet, door de buurt schalt de oproep tot gebed door luidsprekers die op de stoep staan. Vele honderden gelovigen in djellaba rollen hun bidmatje uit op het asfalt. De praktijk wordt al jaren gedoogd. „Er zijn mensen die erg graag over de oorlog praten”, zo leidde Marine haar offensief in. „Nou, het spijt me hoor. Maar als je het over een bezetting hebt, dan is dit er ook een. Een bezetting van een strookje territorium. Natuurlijk, er zijn geen tanks, geen soldaten. Maar de omwonenden hebben er wel erg veel last van.”
De ’UMPS’ liep met open ogen in de val. „Het masker is gevallen, zij is een extremiste”, zo klonk het. En: „Stuitend, precies haar vader!” Maar de verontwaardiging maakte weinig indruk: Vier op de tien Fransen steunen Marine’s afkeer van het openluchtbidden.
Want ook al is de vergelijking buitensporig, het zit niemand lekker, die bebaarde salafisten die beweren dat zij nergens anders terecht kunnen. Het duurde niet lang of de polemiek draaide vooral om wat Marine had aangekaart. Weldra ging het over de vraag hoe de Franse laïcité, de scheiding tussen kerk en staat, in ziekenhuizen, bedrijven en scholen moet worden beschermd.
In Lille laat Marine zich deze overwinning goed smaken. „De socialisten zeggen nu ook dat sommige gebieden vrij moeten zijn van religie. Maar als er iets bevrijd moet worden, dan is er toch sprake van een bezetting, of niet?”
Marine fascineert de Fransen, net als haar vader. Hoe is het om een dochter van de duivel zelf te zijn? En waarom eigenlijk treedt zij eigenlijk in zijn voetsporen? Daarover vertelt zij in een verhelderend boek, ’À contre flots’, Tegen de stroom in, dat in 2006 verscheen. Het opent met de spectaculaire aanslag op de Parijse woning van de familie Le Pen in 1976, een actie van anti-fascisten. Er vallen geen doden, maar de bom verwoest twaalf appartementen van het gebouw volledig: „Het is een poppenhuis geworden, ik heb vrij zicht op alle kamers.” De kamer van een baby van de buren wordt weggeblazen, het stevig ingebakerde jongetje belandt vijf verdiepingen lager in een boom en breekt alleen een armpje. Het matrasje zorgde voor een zachte landing.
Zo ontdekt de achtjarige Marine dat haar vader aan politiek doet. In 1974 is Jean-Marie presidentskandidaat voor het twee jaar eerder opgerichte FN. Het is dan een splinter die onderdak biedt aan oud-collaborateurs, royalisten, strenge katholieken en oud-leden van OAS, een club van officieren die zich had verzet tegen de Algerijnse onafhankelijkheid. Le Pen haalt 0,75 procent van de stemmen.
Door de aanslag wordt Marine zich bewust van het cordon sanitaire om haar heen. Ze ziet hoe haar vader, die mensen kennelijk dood willen hebben, wordt genegeerd door de autoriteiten. De daders zijn nooit gevonden en er is ook nooit serieus naar gezocht, vermoedt ze. Voor de familie Le Pen en de andere dakloze families, is er geen ’gymzaal die de gemeente ter beschikking stelt, geen traumateam van psychologen’.
Vriendinnetjes mogen niet meer bij haar logeren. Te gevaarlijk, vinden hun ouders. Op school krijgen de meisjes Le Pen te maken met zoveel vijandelijkheid, dat haar zus Yann het vlak voor haar eindexamen voor gezien houdt en naar de tropen vlucht. Marine gaat met buikpijn naar de lessen geschiedenis en maatschappijleer, sessies die ’vaak uitdraaien op een gelegenheid om mij duidelijk te maken dat ik verwekt was door een monster’. De laïcité vergt niet alleen religieuze neutraliteit, brengt Marine in herinnering, maar ook terughoudendheid op politiek gebied. Maar ’heel gunstige uitzonderingen daargelaten’ verdringt men zich bijna om Marine te vertellen hoe groot de afkeer van haar vader is. „Het was alsof ze er een medaille mee konden verdienen.”
Toen zij rechten studeerde vond een docent het een aardig idee om de veroordeling van haar vader wegens ’verheerlijking van oorlogsmisdaden’ in 1973 in een werkgroep te bestuderen. Le Pen had dit te danken aan zijn platenuitgeverij die politieke toespraken en liederen uitbracht, waaronder ook nazi-gezangen.
Toen ze advocaat werd, bleek dat geen kantoor iemand met haar achternaam wilde hebben. Haar eerste huwelijk, waaruit drie kinderen voortkwamen, mislukte voor een deel doordat ’het moeilijk is de man te zijn van de dochter van Le Pen’. Uiteindelijk lukt het wel als advocaat, maar raakt ze betrokken bij het Front. „De politiek is een virus, als je het hebt opgelopen moet je er aan geloven”, schrijft ze daar over.
„Ze moest een keus maken”, zegt Caroline Fourest, een essayiste en journaliste die werkt aan een biografie over Marine. „Ze kon zich de rest van haar leven blijven schamen en alleen maar last hebben van haar naam. Of ze kon de voordelen van de erfenis accepteren: een partij en een politiek gevecht.”
Toen haar vader in 2005 de Duitse bezetting van Frankrijk omschreef als ’niet bijzonder inhumaan’, overwoog zij even te stoppen. Al haar arbeid om de partij te ont-demoniseren leek voor niets te zijn geweest. Maar ze bleef.
Caroline Fourest vreest dat door haar succes bij andere partijen het niveau daalt. „Het gevaar is dat het FN het zo goed doet dat rechts ook idiote termen in het debat introduceert en dat links niets durft te zeggen. Gelukkig probeert links hier te leren van fouten die zusterpartijen in landen als Nederland hebben gemaakt. Ze hebben het voordeel dat ze zich nooit echt bekend hebben tot het multiculturalisme en dat ze veel waarde hechten aan de laïcité.”
Copyright © 2007 Politiek.net
8 reacties op dit bericht
Wat voor ziekte?
Langs de andere kant, er mankeert al lang iets aan dat manneke
@Foxy
Hetgeen u komt uitleggen roep ik al maanden/jaren.
Politiekers is een ras waarbij men altijd moet opletten over hetgeen ze zeggen en als ze in de nabijheid zijn men steeds zijn zakken gesloten moet houden, eender welke partij.
Maar.....om nu eens eindelijk de koers te doen wijzigen in de richting Vlaanderen zouden wij, liefst met alle Vlamingen samen, die koerswijziging nu eens in handen van het VB moeten geven zodat er snel een einde komt aan deze geregulariseerde misdaad.
Laat het VB nu eens bewijzen of ze het kunnen hetgeen ze zeggen en hetgeen ze willen doen want tot op heden hebben de verradersclubjes ze steeds buitenspel gezetpuur om hun eigen hachje te redden zodat ze kunnen blijven parasiteren.
Doet het VB niet wat ze belooft hebben en/of houden ze hun woord niet zoals de CD&V al decennia doet dan weg ermee want in een democratie komt het volk, de mensen, op de eerste plaats, zeker geen coburgers want die mogen de valiezen al stilletjes aan klaar zetten.
Ik hoop van harte als totaal partijloze dat VB in 2011 aan beleid kan gaan doen want het is broodnodig, wij zijn die paria's op ons grondgebied spuugzat, wij zijn de angst om ons veilig te bewegen op de openbare weg kotsbeu, wij zijn de roofbouw op onze welvaart spuugzat én kotsbeu.
Hopelijk zal 2011 redding brengen voor de Republiek Vlaanderen.
Alsnog de beste wensen voor 2011.
Wat lukt het die rode ratten...
...toch prachtig de Vlamingen te blijven belazeren en te besodemieteren....
De uitvluchten om toch maar de tijd zolang mogelijk te trekken, want zolang kunnen de paria's lekker blijven parasiteren én profiteren, zijn inventief, helaas ligt de vuiligheid er niet te dik op om de achtergrond te doorzien.
Wie gelooft die rode/groene smeerlappen nog? Persoonlijk heb ik ze NOOIT gelooft en NOOIT vertrouwt want het vuile spel krijgt Olympische allures.
In De Panne is iemand wakker geschoten betreffende de parasieten, vele gemeenten zullen volgen, want onze sociale kassen < opgezet om ONZE mensen te helpen in nood > worden momenteel systematisch, met de hulp van de rode en groene ratten, leeggeplunderd.
Als er niets meer te plunderen valt zakken ze af naar plaatsen waar wel nog te graaien valt.
En de Vlaming nam zijn drank, deed zijn plas en zorgde ervoor dat alles bleef zoals het was.....tot ze aan zijn geldbeurs kwamen prutsen.
Die Vlamingen kan ik echt geen goed jaar toewensen, jammer maar helaas.
Aan ALLE echte Vlaamse strijders mijn oprechte wensen voor een strijdbaar 2011 zodat we binnen enkele weken/maanden kunnen leven in een veilige leefbare Onafhankelijke Democratische Seculiere Vlaamse Republiek. Proost!

Komediantenrevue?
Mijn vader sprak altijd over de komediantenrevues in de toenmalige KNS (nu de Bourla schouwburg-Antwerpen) en vertelde erover tot mijn grote hilariteit.
Daar lijkt het wel wat op dacht ik. Alleen is het nu niet een opvoering om de toeschouwers te laten lachen, eerder om de acteurs en hun achterbakse streken uit te lachen. Het is een klucht met een bittere nasmaak.
Het is triestig want deze komedie kost ons veel meer dan een toegangsticket. Deze komedie wordt met ons bloed en onze tranen betaald, iedere maand, en dan nog eens in de loop van het jaar door middels van de bruine omslag.
De meeste politici zijn opportunisten. Wolters' Nederlands Woordenboek zegt daarover: "een opportunist is iemand die de eigen houding, mening, politiek door de wisselende omstandigheden laat bepalen". Daaruit kan ik besluiten dat de koning (of het koningshuis) daar openlijk gebruik van maakt. De linkse partijen en dat zijn ze volgens mij allemaal behalve het Vlaams Belang en misschien de NV.A, in verschillende trappen van fanatisme, zijn meesters in het spel.
Ik blijf mezelf ook hier herhalen, hoewel de meeste lezers hier dat niet nodig hebben. Zolang de Vlamingen niet zelf voor hun rechten zullen opkomen zullen ze met kluitjes in het riet gestuurd worden. Het grootste probleem blijft de onderlinge verdeeldheid:
- De CD&V stemmers waarvan een groot deel, de gelovigen, de katholieken nog steeds denkt dat het hun plicht is om voor deze partij te stemmen.
- De SP.a stemmers die nog altijd geloven dat die partij voor de "kleine" man zorgt en hem beschermt tegenover de machtige werkgevers, en mulitnationals.
- De Open VLD stemmers die nog altijd geloven dat deze partij de belangen van de middenstand verdedigt.
- De Groen! stemmers die in het "redders van de aarde" sprookje geloven.
De ultra linksen deinzen er zelfs niet voor terug om openlijk de Vlamingen te veraden. Groen! en Ecolo en ook SP.a en PS zouden mekaar steunen zoals ze dat onlangs toch verklaarden. Dat zijn toch allemaal zaken die een echte Vlaming moeten doen steigeren. Maar zoals een goed getraind paard lopen allen terug in de rij na één klap van de zweep te horen. En dat is dan het andere probleem bij de meeste Vlamingen de algemene overtuiging van "we kunnen er toch niets aan doen" en de schrik, zoals me dat onlangs nog werd gezegd, dat de splitsing van BE een chaos zal achterlaten.
Om onze eisen te laten inwilligen, om respect af te dwingen en om onze rechten te verkrijgen moeten we allemaal eensgezind zijn en voor dezelfde partij stemmen die onze belangen verdedigt. Men mag niet vergeten dat men die zaken NOOIT zomaar krijgt, dat men zal zeggen die Vlamingen hebben daar recht op. Nee men moet dat eisen, afdwingen of men zal gewoon zonder respect opzij worden gezet, uitgeschakeld en tenslotte vernietigd.
Vlaanderen en Vlamingen bestaan al eeuwen als volk, ik hoop dat we nu niet tenonder zullen gaan door het vuile spel van opportunistische kerels (en vrouwen) die onze ondergang op vele vlakken voorbereiden terwijl ze voor zichzelf al lang een uitweg of redding hebben voorbereid.
WERK
Vermits zijn werk er in bestaat om tijd te rekken, is zijn ziekte zelfs een stimulans hiervoor.
@Jade
Alweer ziek?
Gelijkgestelde dagen en het land aan het land hebben
Voor zijn vakantiegeld, zijn brugpensioen in afwachting van zijn uiteindelijk pensioentje, voor zijn ouderschapsverlof en zijn eindejaarspremie en zelf voor het opstrijken van ecocheques weet ie als geen ander het systeem van de gelijkgestelde dagen uit te melken zonder effectief te werken, dus zonder iets te produceren of te presteren, de dagen aneen rijgen om uiteindelijk toch de bankrekening op tijd boven nul te krijgen.
Na minstens 25 jaar aanwezigheidspremie een staat van dienst om (dank) U tegen te zeggen moet er wat quality time overblijven, en een beetje meer dan een sukkelaar die op zijn 50e op brugpensioen moet. Huil! huil! Men moet dan zelf in aanmerking komen voor een lintje of vijf en een kruis (sorry) van verdienste plus... de titel van minister van staat en vooral wat er niet staat.
Misschien een idee voor de saai geworden, voor autochtonen overbodige en oerconservatieve vakbeungden: waarom niet de mogelijkheid invoeren om betaald gelegenheidsverlof op voorhand op te nemen, voor geboortes en voor overlijdens, gewoon een ruwe schatting inbrengen op je 18e bijv. of bij aankomst als illegaal in het bijzijn van een gratis vertaler en een advocaat met rekenrekje met rode bolletjes.
Vermits er onder de hitsige aanmoedigingen van de zelfverklaarde progressieven steeds meer samengestelde en herhaald samengestelde gezinnen zijn waar de notarissen horendul of stinkrijk van worden en er geen opsporingsresultaten binnen een termijn van 20 jaar mogelijk zijn is dit helemaal in de lijn van een gemaakte of euh... afgemaakte maatschappij.
En voorts moet iedereen zijn ouders koesteren, al krijgt ie er maar enkele dagen om dringende redenen voor en moet ie voor de rest blijven doorwerken.