Het was feest vrijdag 21 januari bij de kleine linxe mensensoort van de 0000-Nieuwsdienst. Bruisend belgisch feest. Tijdens het Propagandajournaal van 19 uur werd rechtstreeks vanuit de KVS (Klaroenen Voor Socialisme) de aandacht gevestigd op het nakende en gesubsidieerde neersabelen vanaf 20 uur van het Vlaams-nationalisme, vertegenwoordigd in de persoon van Bart de Wever.

De twee excellente actrices, Marijke Pinoy en Maaike Neuville hadden hun tekst voor het interview professioneel ingestudeerd. Pinoy die bij de verkiezingen in 2009 (maar ook in 2007) op de lijst Groen! prijkte, sprak bewogen over de noodzaak so schnell wie möglich een regering te vormen die afstand neemt van de dreigende gevaren van het Vlaams-nationalisme, de verrechtsing en de angst die bestaat bij al wat linx is voor een bloeiende economie die welvaart zou brengen voor allen. Dat nooit, sprak Pinoy : het was een aangrijpende monoloog. Socialiste in hart en nieren zijnde, steunt mevrouw Pinoy Groen!, want men kan niet altijd consequent zijn in het leven. Maaike Neuville, niet van de slimsten maar wel gezegend met een aardig snoetje, sprak over dansen, zingen, acteren, schilderen en over het plezier van te dansen, te zingen, te acteren en te schilderen in de ééngeworden wereld : het waren ontroerende woorden en ze klonken overtuigend, zij het enigszins hol. Na het interview bogen de beide dames om het denkbeeldige applaus van de niet begrijpenden kijkers in ontvangst te nemen.
Ook in Man bijt Hond (een dagelijkse Woestijnvis passant bij de 0000) werd gerefereerd naar het geweldige initiatief van de kunstige belgen die Vlaanderen uitspuwen en die zich terecht verzetten tegen hun eigen identiteit : in het café tot in de ochtenduren lallen om indruk te maken op het andere of het eigen geslacht en 's morgens ontwaken in groezelige omstandigheden, hopelijk op tijd om niet voor een gesloten stempellokaal te staan. Dat is niet de beoogde identiteit, neen.
In Terzake zat het Gelaarsde Vrouwtje klaar met een zwaar gegrimeerd gezichtje om de bittere groeven rond mond en ogen te verstoppen. Zij was de regisseur, om ons in te lichten over hetzelfde onderwerp : de politieke kreten van artiesten in de KVS, die ons aangeboden worden als meningen. Ditmaal werd het woord gevoerd door de extreem-linxe activist Manu Claeys, bekend van zijnl verzet tegen de Lange Wapper en actief lid bij Groen! Claeys is de echtgenoot van de getalenteerde schrijfster Anne Provoost en daarom is hij ook een halve artiest die vermoedelijk het pamlet in mekaar flanste dat de stelling van de kunstenaars weergeeft.
Hij heeft een aantal jaren geleden een boekje geschreven "Het Vlaams Blok in elk van ons". Dan weet je het wel. Het artiestenpamflet is één partijpolitieke aanklacht tegen al wat Vlaamsgezind is. Claeys kreeg van het Gelaarsde Vrouwtje alle ruimte om zijn vrij verward betoog te houden. Gelukkig was ook Matthias Storme aanwezig, die wel regelmatig onderbroken werd door Cools, want zijn kalme, rustige en voorname manier van optreden, beantwoordt niet aan het idee dat men op de Reyerslaan heeft over Vlaams-nationalisten. De amateur-politicus Claeys probeerde er onderuit te komen door andere doelstellingen in het gesprek te betrekken. Dat doe je beter niet bij de slimme Storme, die concludeerde dat we afstevenen op een eigen staat, Vlaanderen. Cools zat er verslagen bij, de bittere trekken drongen door de lagen schmink en Claeys schudde zijn wanhopige hoofd. De roeper van de Straten-Generaal zag er beroerd uit. Storme mocht best voor het denkbeeldige publiek buigen om zijn applaus in ontvangst te nemen, maar daarvoor is de professor te bescheiden.
Wij hadden er eerlijk gezegd op gehoopt, dat de vrijdagavond programma's, die traditioneel op niets trekken, zouden vervangen worden door een rechtstreekse uitzending van het KVS gebeuren. Dat ging helaas niet door. Maar er volgen ongetwijfeld vele samenvattingen. Hopelijk zullen wij zaterdag uitgebreid ingelicht worden tijdens alle journaals over het Grote Gebeuren in de KVS en het overweldigende succes.
Tegelijk zullen van 's morgens af op de radio regelmatig oproepen gebeuren, om deel te nemen aan de betoging van zondag die zoals het een echte belgische gebeurtenis betaamt verloopt onder een Engels motto : "No Government, Great Country". Voor ons mag het ook No Governemnt, No country zijn. Dat klinkt zelfs logisch. Niet voor de politiek-correcte elite die zich in de belgische driekleur hult.
Ray
2 reacties op dit bericht
Wat meer kan ik zeggen dan...
...dat het puur genot is hier naar te luisteren.
John Keats zei ooit: "A thing of beauty is a joy forever" of: van wat mooi is blijft men genieten. Dit is ook toepasselijk op een prachtige stem die een prachtig lied brengt.
Een mooie...
Nee hoor, want ieder Angeltjesfan wéét dat Heer Ray, met héél zijn "hofhouding" nog maar kort verhuisd is naar chiquere oorden.
Heeft U ervan genoten ? .. zo ja, dan zijn jullie hartelijk welkom in het oude oranje theehuis (waar gele meisjes huppelend...enz enz) want... Savat "geeft er opnieuw van z'n lat".