Vandaag start in Knack een reeks over "Een stad in de oorlog" die zal lopen tot half oktober. Het eerste artikel is gewijd aan Antwerpen en op de cover staat een groepje Wehrmachtsoldaten voor de kathedraal te poseren. Eveneens een loktitel "Het Vlaams-nationalisme is gesticht door de Duitsers". Gelukkig wordt nog niet vermeld, dat Knack de wekelijkse Winkler Prins van de Lage Landen is.
Een lang artikel, onder redactie van Ann Peuteman en Misjoe Verleyen, draagt als titel "Vlaanderen heeft een soap over de oorlog nodig". Het is een dubbelinterview met 2 figuren van het "Studie- en Documentatiecentrum Oorlog en hedendaagse Maatschappij", afgekort SOMA. Over een dubbele pagina staat een foto van een vertrekkensklare trein afgeladen met Oostfronters in Sint Pietersstation van Gent, uitgewuifd op de voorgrond door tientallen geüniformeerde meisjes die de Hitlergroet brengen. Een foto is een foto en geeft tevens direct de teneur weer van het stuk. De twee SOMA-figuren hebben vastomlijnde ideeën over de recente geschiedenis. Als het aan hen lag, zou de VRT sofort, pardon onmiddellijk, "Thuis" moeten terugplaatsen in de jaren tussen 1940 en 1944, dan zouden de kijkers pas beseffen, wat hun voorouders meegemaakt hebben en wat hen zelf te wachten staat als de Vlaams-nationalisten de plak gaan zwaaien over de staat.
Enkele citaten : "Waarom hebben onze ouders en grootouders met zo veel enthousiasme een antidemocratische maatschappij willen uitbouwen ?" Wij zullen er maar niet op ingaan, in welk soort maatschappij wij momenteel terechtgekomen zijn. Een andere, zo mogelijk, nog meer onthutsende uitspraak : "Wie van Vlaanderen een aparte natie wil maken, moet dringend op een volwassen manier naar WO II leren kijken". Dit is een meer dan tendentieuze en verknipte opmerking, waarmede SOMA zich direct plaatst in de belgicistische lijn, die Vlaamse republikeinen gelijkschakelt met nazi's en fascisten. Een andere voltreffer "Aan amnestie hebben wij geen nood, want daar wordt niemand beter van".
Het opzet van dit stuk lijkt wel of Marc Dutroux en C° uitgebreid mogen vertellen, hoe jonge meisjes best hun overgang naar de volwassenheid beleven. "Aan liefde hebben wij geen nood, want daar wordt niemand beter van : erop, erover en omver, volstaat".
Het eigenlijk Knackdossier behandelt Antwerpen in de oorlogsjaren en werd bij mekaar geschreven door twee onderzoekers van het reeds genoemde SOMA. Het is een interessant en lezenswaardig document dat, voor zover wij er als niet-historicus kunnen over oordelen, de tijdsgeest probeert weer te geven. Uiteraard strikt bekeken door de rode bril van de SOMA-auteurs, die zich op legalistische argumenten steunen en daarbij volledig voorbijgaan aan de realiteit, namelijk dat de militaire bezetters beroep moesten doen op Vlaamse medewerkers, wilde de maatschappij ("de menschen", zoals Leterme ons noemt) niet ten ondergaan in een complete chaos. Er wordt nauwelijks één zin gewijd aan de vlucht van zowel de volledige belgische regering naar Londen, alsook deze van de Antwerpse burgemeester Camille Huysmans. Collaborerende Vlaams-nationalisten komen ruim aan bod in tendentieuze bewoordingen, over de angstrol van traditionele politici wordt niet gerept.
Een paginagrote foto van VNV-leider Hendrik Elias, die in uniform zijn troepen schouwt op de Meir begeleidt dit artikel. Enkele uitspraken "Ongeveer 66% van de in Groot-Antwerpen geregistreerde Joden werd gedeporteerd. 95% van hen keerde nooit terug." Een schrijnende werkelijkheid die een zware smet blijft op het stedelijk beleid van burgemeester Delwaide en waar in 2007 de huidige Antwerpse burgemeester zijn excuses heeft voor aangeboden aan de Joodse gemeenschap. Kwek-Kwek De Wever beging toen de fout deze excuses in twijfel te trekken en hij kon nadien zich op zijn beurt verontschuldigen. "Brede lagen van de Antwerpse bevolking waren tevreden met het beleid van de katholieke oorlogsburgemeester Leon Delwaide". Inderdaad, want toen hij na de oorlog geschorst was, werd zijn echtgenote massaal verkozen op de CVP-lijst. Enige tijd later kwam Delwaide terug op het stadhuis als havenschepen en politieke rechterhand van Lode Craeybeckx.
In een Tijdspiegel worden foto's getoond uit de oorlogsperiode, naast afbeeldingen op dezelfde locaties nu in 2011. Dit levert soms grappige contrastbeelden op. Ondermeer als Staatskommissär Delius op wandel is op de de Keyserlei en nagestaard wordt door enkele verbaasde burgers. Ook de intrede van VNV-leider Staf de Clercq in uniform in het Sportpaleis ontbreekt niet in de fotogalerij. In 1942 overlijdt de Clercq. De opmerking moet en mag gemaakt worden : de VNV-leiding heeft zich te ver geëngageerd in de collaboratie en heeft daardoor vele onschuldige, kleine militanten meegesleurd en tegelijk de reputatie van vele Vlaamsgezinden tot op de dag van vandaag geschaad. Je moet weliswaar alles in zijn historische samenhang plaatsen, wat wij doen, maar dan nog blijft deze vaststelling wat zij is.
Knack laat tot slot het woord aan de historicus (en een van mijn oud-leraars aan het Athenaeum te Antwerpen), Lode Wils, een haatbol van al wat zweemt naar Vlaams-nationalisme. Wils doet ditmaal geen beroep op eenzijdige historische argumenten om op zijn 82ste zijn afkeer tot uiting te brengen. Hem wordt de vrijheid gegund te putten uit zijn jeugdherinneringen. "Bij de viering van 21 juli in 1944 liepen de tranen uit mijn ogen. Die tranen en het gevoel van onderdrukking beïnvloeden mijn leven leven nog altijd".
Als bekentenis voor zijn subjectieve kijk op de geschiedenis van de Vlaamse Beweging, kan dit tellen. Het slot van Wils' wilde verhaal luidt als volgt : "Tegelijk Belg en Vlaming zijn, is dat een tegenstelling ? Nee. Die contradictie is opgepord door de Vlaams-nationalisten en gecreëerd door de Duitsers in '14-'18. Hun Flamenpolitik wakkerde de Vlaamse symbolen aan, in de hoop de Belgen te verdelen. Bart de Wever zal het niet ontkennen maar toch niet graag horen : daar is het Vlaams-nationalisme ontstaan. Het is gesticht door de Duitsers".
Of Bart de Wever dit nu ontkent of niet, zal ons worst wezen. Wij ontkennen het. Het Vlaams-nationalisme bezit een traditie die teruggaat tot voor de kunstmatige stichting van belgië, zij het met gewijzigde doelstellingen of onder andere benamingen. Dat is ruim meer dan 200 jaar. Het Vlaams radicalisme heeft de enorme verfransingsdruk weerstaan op eigen krachten en het is enkel gedurende 2 x 4 jaar (1914-1918 en 1940-1944) dat de getergde bewuste Vlamingen zich gewend hebben tot de bezettende mogendheid om hun normale democratische burgerrechten te verwerven. De uitlating van Lode Wils is een beschamende, rancuneuze verdraaide interpretatie van de Vlaamse geschiedenis, een historicus onwaardig.
Tot zover onze beschouwingen bij de eenzijdige visie van de Knack-redactie op het Vlaams-nationalisme. En waarbij de zogenaamd "neutrale" medewerkers van SOMA, bezeten als zij zijn door hun afkeer voor het Vlaams-nationalisme, er niet voor terugdeinzen te waarschuwen voor de stellingen van Vlaams Belang en NVA (zonder deze partijen te noemen) : als deze aan de macht komen, is dit een rechtstreekse aansluiting op de periode '40- '45.
Wat een trieste houding van Knack, maar een duidelijke politieke profilering. Voor zover we het nog niet wisten.
Ray
1 reactie op dit bericht
dank