De Zwitserse democratisch verkozen Bondspresidente Micheline Calmy-Rey  en de Portugese niet-verkozen EU-volkscommissaris Barroso drukken mekaar de hand.

De Zwitserse Nationale Raad (federaal parlement) heeft het moeilijk.  Sedert maanden is er nood aan een niet te misverstane strategie.  Tegelijkertijd wordt de EU-druk – zeg maar: chantage – verhoogd.  Dinsdag heeft Barroso de Zwitserse presidente Micheline Calmy-Rey zonder omwegen duidelijk gemaakt dat de EU zeer snel over institutionele zaken wil “onderhandelen”.  Het Alpenland met de directe democratie vindt dat niet echt zo dringend.  Calmy-Rey verklaarde intussen: “Een automatische overname van de EU-wetgeving komt voor ons niet in aanmerking.”

Het onderhandelingsprogramma “Bilaterale III” heeft vier agendapunten:

-  Zwitserland neemt de EU-richtlijnen over : modaliteiten

-  toezicht bij de omzetting der bilaterale verdragen

-  een gerechtelijke instantie ter bescherming van burgers die zich door de wetgeving benadeeld voelen

-  een arbitraire instantie die geschillen tussen CH en EU beslecht.

Zwitserland heeft meerdere eisen betreffende de institutionele mechanismen.  Het land wil een medebeslissingsrecht bij nieuwe richtlijnen, zoals het ook bij het Schengenakkoord het geval is.  Bij overname van nieuwe wetten moet er vooraf een voldoende lange termijn ingecalculeerd worden zodat de nieuwe regelingen – indien nodig – aan het volk voorgelegd kunnen worden.  Als Zwitserland een richtlijn niet wil overnemen, dan mag in geen geval het hele akkoord automatisch geannuleerd worden zoals dat bij Schengen het geval is.  Er zouden dan compensatiemaatregelen van de EU-kant ingebouwd moeten worden.  En Zwitserland wil die maatregelen voor een scheidsrechterlijke instelling kunnen aanvechten.

Deze strijdbare woorden kunnen echter niet verbloemen dat Calmy-Rey in Brussel een bolwassing kreeg.  De boodschap was duidelijk:  Zwitserland moet in actie schieten … en wel in de door de EU uitgestippelde richting.  Volgens EU-expert en politiekprofessor Dieter Freiburghaus is slechts het tijdplan nog onderhandelbaar en zullen – hoe meer tijd verstrijkt - de betrekkingen tot de EU des te bitsiger worden.  Brussel zal wel niet de situatie laten ontploffen maar wel degelijk zand tussen de raderen strooien.  Dat zou zeker investeerders en de Zwitserse economie, die op de EU aangewezen is, nadelig beïnvloeden.

Het binnenlandse front, vooral de Zwitserse Volspartij SVP/UDC, (de grootste fractie in de Nationale Raad) verzet zich hardnekkig tegen elke institutionele gelijkschakeling met de EU : “Noch een automatische overname van de EU-wetgeving, noch een scheidsrechterlijke instantie voor het bilateraal akkoord” zijn voor de SVP/UDC acceptabel.  En op de achtergrond klinkt onmiskenbaar de dreiging van een referendum.

Maar ook het linkse front roert zich.  De vakbond SGB verklaarde maandag in persconferentie dat zij niet willen dat het Europese Gerechtshof direct of indirect over hun maatregelen kan oordelen en zij wijzen bovendien ook de automatische overname van de EU-wetgeving af.  En ook zij dreigen met een referendum.

Daarmee is het dilemma voor de regering perfect: wat Brussel verlangt, zou door een referendum afgeschoten worden.  Calmy-Rey klinkt toch hoopvol: in een mededeling verklaarde ze dat men akkoord ging met  “een gezamenlijke en een co-ordinerende benadering” te beginnen.  Concreet zou dat inhouden dat de EU-farao Barroso ermee instemde dat niet louter en alleen institutionele problemen aan bod zouden komen, maar ook inhoudelijke dossiers zoals bv.  het stroomverdrag.  Dit alles in de hoop dat er, bij een gebeurlijk akkoord, ook voordelen voor Zwitserland uit de brand kunnen gered worden.  Minister van Economische Zaken, Johann Schneider-Ammann suggereerde zelfs de continuïteit van een bilateraal verdrag: een Bilaterale III.

Professor Freiburghaus ziet hierin slechts manoeuvres in de mist.  Zwitserland heeft immers al EU-recht overgenomen in het verdrag over de vrijheid van personen.  Hij vindt dat CH al te veel soevereiniteit opgegeven heeft en dat dit door de Regering niet duidelijk gecommuniceerd wordt naar de bevolking.  En de eminente professor gaat nog verder: institutionele punten zijn een grote stap, een té grote stap.  Hij is voorstander van een toetreding tot de EER, de Europese Economische Ruimte.  Hij begrijpt niet waarom de Regering niet over die piste wil discuteren.  In de EER zijn immers alle instrumenten, zoals een gerechtshof, over hetwelk de EU nu wil onderhandelen, reeds aanwezig.  Bovendien heeft dit raamakkoord zijn degelijkheid al bewezen; elke andere oplossing wijst hij af. 

Bron: 20 Min. on Line

Naar aanleiding van de vrijlating van de negen koperdieven die in de nacht van donderdag op vrijdag door de lokale politie van Halle werden ingerekend kregen wij een reactie van korpschef Johan Vanwezer. 

In de nacht van donderdag op vrijdag werden door de lokale politie van Halle, in samenwerking met een aantal omliggende politiekorpsen, negen koperdieven gevat die aan het werk waren op een bedrijventerrein in Buizingen. Deze actie verliep vlot, maar hield voor de manschappen ook de nodige gevaren in. Een heterdaad bij nacht brengt steeds risico’s met zich mee. Toch werden negen verdachten ingerekend. Er werden heel wat uren besteed aan de actie zelf, en de verdere afwikkeling van het dossier. De mannen werden in de loop van vrijdag overgebracht naar het Brusselse parket, waar ze in de vooravond voorgeleid zouden worden voor de onderzoeksrechter.
 
Vrijdagavond werden de negen mannen door de onderzoeksrechter vrijgelaten. In het dossier wenste deze geen verdere stappen te ondernemen. De mannen ontvingen wel een uitnodiging om zich aan te melden wanneer ze zouden worden gedagvaard in deze zaak. Aangezien het echter om illegalen gaat, die ook een bevel kregen het grondgebied te verlaten, lijkt een verschijning ter terechtzitting niet erg waarschijnlijk. Later die avond boden overigens drie van de negen zich reeds aan bij het politiebureau, om hun in beslag genomen voertuig op te eisen.
 
Johan Vanwezer: “Als Korpschef van de lokale politie van Halle respecteer ik uiteraard de scheiding der machten, waarop onze staat steunt. De onderzoeksrechter is onafhankelijk, en handelt als een exponent van de rechterlijke macht. Ik respecteer dan ook zijn of haar beslissing en ik kan en wil er verder geen commentaar op geven. Echter, in mijn hoedanigheid van korpschef word ik wel geconfronteerd met een grote verontwaardiging die momenteel heerst bij mezelf, en binnen mijn korps. Mijn mensen hebben uitstekend werk geleverd. Er werd op een goede manier samengewerkt met naburige korpsen, en er werd op relatief korte tijd een omvangrijk dossier samengesteld over de negen verdachten. Deze zaak was een voorbeeld van goed politiewerk. Dat de beslissing van de onderzoeksrechter in kwestie mijn politiemensen demotiveert, kan ik dan ook heel goed begrijpen.
 
Het is voor mij als korpschef niet evident om in deze omstandigheden mijn mensen telkens weer met de nodige gedrevenheid de straat op te sturen. Wetende dat ze daar de nodige gevaren moeten ondergaan, en vaak tevergeefs. Ik kan hen zelf enkel feliciteren voor het verrichte werk, en hen wijzen op de goede samenwerking. Echter, wanneer de dieven die ’s nachts op heterdaad worden betrapt de avond daarna alweer aan het loket staan met eisen, dan wordt het wel erg moeilijk. Met deze reactie wil ik de realiteit van het vervolgingsbeleid binnen ons gerechtelijk arrondissement aankaarten. Als politiemensen beseffen wij erg goed dat niet aan elk dossier gevolg gegeven kan worden. Wij erkennen ten volle de beslissingsmacht van de onderzoeksrechter. Maar wij zien ook graag de vruchten van ons eigen werk, en enige ‘rechtvaardigheid’ in de verdere behandeling van onze dossiers”.

http://www.editiepajot.com/regios/7/articles/16660

Een kiesintentiepeiling door de Waalse krant l'Avenir levert volgende resultaat op in Vlaanderen :

NVA 33%  (+ 5,2%)

SP-a 15,6%  ( + 1% ))

CD&V 12,9%  ( -4,4%)

VB 11,5%   (- 0,8%)

VLD 11,3%   ( - 1,7%)

Groen 8,3 %  ( + 1,2%)

In Wallonië zijn er weinig verschuivingen, behalve dat Ecolo iets wint en CdH van Milquet iets verliest. 

De peiling (per internet) werd uitgevoerd tussen 4 en 8 februari 2011 met 2709 deelnemers.

Sarkozy is de man voor wie wij bij de laatste presidentsverkiezingen supporterden. Hij beschikte over een hoge graad van geloofwaardigheid en zijn rechts-liberalisme bevatte een aantal elementen die ons aanspraken.  Eens in het Elysée is er niet veel overgebleven van de hoop op een andere aanpak die Sarkozy in het vooruitzicht had gesteld.  Zijn duidelijke uitspraken voor de verkiezingen,  over Turkije veranderden na enkele internationale topbijeenkomsten in een pro-Turkije standpunt voor opname in de EU.  Sedertdien is Frankrijk beurtelings pro en anti, alnaargelang de omstandigheden. Met het nodige begrip voor het verschil tussen verkiezingsbeloftes en beleid en de typisch Franse beoefening van de welsprekendheid, heeft de Franse president niet veel krediet meer.  Niet enkel bij deze verwaarloosbare blog maar veel belangrijker, ook bij menig Fransman.  Het succes van Marine Le Pen heeft naast haar duidelijke discours ongetwijfeld te maken met de ontgoocheling die vele vroegere FN-kiezers hebben opgelopen bij hun overstap naar Sarkozy.

In bovenstaand fragment worden we opnieuw geconfronteerd met een overtuigende president, die duidelijk maakt dat er een aantal zaken in de islam zijn die hij niet aanvaardt. "Nous ne voulons pas" (wij willen niet).

De Engelse vertaling is (met respect voor het werk) niet steeds honderd procent. Op 3'50" wordt "Nous sommes un pays laïque" (wij zijn een niet confessioneel land) vertaald als "We are a catholic nation).

In een toespraak deelt Sulaiman, de Egyptische vice-president, mee dat Mubarak finaal afgetreden is en hij de macht overdraagt aan het leger.  Welke rol er weggelegd is voor Suleiman is niet duidelijk.   In de loop van de dag had de president de hoofdstad al verlaten. De vreugde op het plein is groot maar daar gaat het even niet om.  Voordien zijn er 14 officiële afgevaardigden verkozen door de betogers die zullen optreden als woordvoerders. Enkelen onder hen zijn lid van de Broederschap, die blijft ontkennen dat zij de revolutie wil recupereren.  Binnenkort kan die andere halve moslim uit het Witte Huis declameren in een Shakespeariaanse rede, dat hij Egypte heeft teruggeschonken aan de Egyptenaren.

Laatste wil

.

De Franse president Nicolas Sarkozy heeft het multiculturalisme in Europa "een mislukking" genoemd. Eerder lieten de Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Britse premier David Cameron zich al in gelijkaardige zin uit.  Ook onze eigen Nonkel Kruk heeft in een onbewaakt moment zich iets dergelijks laten ontvallen.

Verboden te spotten met de "taalkennis" van Oewaalse politici.  Altahans volgens een verdrietige lezer ons deze morgen liet weten. Gelukkig dat er over de taalgrens en in Bruxelles veel respect is voor de Nederlandse taal en de Vlaamse cultuur.

't Pallieterke interviewt de 75-jarige auteur en dichter Willem M. Roggeman over zijn carrière, zijn relatieve onbekendheçid in het Vlaams literaire wereldje, zijn internationale erkenning, zijn Groot-Nederlandse opvattingen en zijn visie op dit land.

"Wij zijn toch allemaal Nederlanders ? Want vergeet niet dat men altijd spreekt van "de Nederlanden".  Ook in het Engels, "the Netherlands". Maar de Vlamingen zijn een politiek dom gehouden volkje. Dat kan ook niet anders, want wij leven, nu al 500 jaar onder vreemde bezetting : Spanjaarden, Oostenrijkers, Fransen en nu de Belgen ... Want de echte Belg is Franstalig. Dat werd reeds in 1830 uitgedrukt door de eerste premier van de pas gestichte staat : "La Belgique sera Latine ou ne sera pas". En toch zijn er nog Vlamingen die vasthouden aan België. Dat moeten masochisten zijn, als je nagaat wat België de Vlamingen heeft aangedaan.  Men heeft geprobeerd het Vlaamse volk uit te roeien. Niet door hen te doden, maar door er Walen van te maken, door het Nederlands te negeren, door hen tot Franstaligen op te voeden, met als resultaat schrijvers als Maeterlinck, Verhaeren en Charles de Coster, die hun liefde voor Vlaanderen maar in het Frans moesten bezingen. Zij lijken spoken uit een taalkundige nachtmerrie.  Hopelijk komt er aan de Belgische nachtmerrie gauw een einde. Een onafhankelijk Vlaanderen zie ik echter maar als een overgangsstadium. Er moet nog een lange weg worden afgelegd om de Vlamingen en sommige Nederlanders er van te overtuigen dat we samen horen. De Walen zullen veel eerder en gemakkelijk bij Frankrijk aansluiten.  Zij zijn dan ook bewuster op politiek gebied dan de Vlamingen, die nog in de adolescentie verkeren."

Van Willem M. Roggeman publiceren wij hieronder het gedicht "de Eenhoorn huilt".

De eenhoorn huilt

De eenhoorn huilt om zoveel
eenzaamheid, midden in het bos,
verdwaald tussen onbegrip en
bijgeloof, lijdt hij zichtbaar aan
de vreemde ziekte van de mensen.

Het land dat er verkaveld bijligt,
is zijn vroegere vette naam vergeten
en droomt hoorbaar van hereniging,
van herinnering aan vroeger dagen
toen liefde en wijsbegeerte nog

als hetzelfde werden beschouwd
en de eenhoorn zijn gouden hoorn
met een gul gebaar over ons leeggoot
tot wij misselijk werden van zijn overvloed
en honger en miserie met eerbied vernoemden.

Willem M. Roggeman

(uit: Het nut van de poëzie, Uitgeverij P, 2003)

200 supermarkten, 5% marktaandeel en op termijn ook een Vlaams verdeelcentrum, dat zijn de ambities waarmee de Nederlandse supermarktketen Albert Heijn vanaf volgende maand een stormloop inzet op de Vlaamse markt.

Half maart opent de eerste Belgische vestiging op 1.500 m2 in de vroegere Van Ende-supermarkt in Brasschaat. Wellicht volgt heel snel een tweede winkel in Stabroek en ook Turnhout komt steeds nadrukkelijker in beeld. "We bekijken momenteel elke kans die zich aandient.Maar hoe sneller we in Vlaanderen een substantieel aantal winkels kunnen openen, hoe groter de slaagkansen van ons project", zegt directeur buitenlandse markten Albert Voogd.

Voorlopig worden de Belgische winkels vanuit Tilburg bevoorraad, waar momenteel 5.000 vierkante meter magazijnruimte wordt ingericht met uitsluitend Belgische producten.

In Nederland, waar Albert Heijn al maanden een bijzonder bitse prijzenslag uitvecht met concurrent Super De Boer, heeft de keten een marktaandeel van 34% .

Na 244 dagen regeringloze dagen en moeizame dovemansgesprekken, komen vandaag de Vlaamse partijen samen met informateur Didier Reynders.

Zolang de francofone liberaal aan de zijkant stond, pleitte hij voor de toepassing van artikel 35 van de grondwet, dat bepaalt dat de gewesten de bevoegdheden vastleggen die uitgeoefend worden door het overkoepelend federaal niveau. Wat daar niet in vermeld staat, is automatisch gewestmaterie.  Na zijn gesprekken met de Franstalige partijen gisteren, heeft Reynders dit voorstel laten varen. Hij opteert voor verder sleutelen en ploeteren zoals de voorbije periode. Dat ziet er hoopgvend uit.

"Er is al zoveel oewerk verrikt, dat oewillen oewij niet verloren laten gaan" zeggen de Zuiderlingen. Dus staat men opnieuw nergens, want al dat zogenaamde werk is een triest amalgaam van onduidelijkheden, halve oplossingen, toegevingen, tegenspraken en door elkeen op zijn eigen manier geïnterpreteerde voorstellen.  Reynders zal op 16 februari aan de keuning verlenging van zijn mandaat aanvragen.

Hoe lang kan men deze toestand blijven aanhouden zonder tot de enige logische conclusie te komen : het land B is een onbestuurbare fictie, we gaan het deftig opdoeken en ieder gaat zijn eigen gang.

Ray

Voorbije nacht in Caïro

Asociale veelplegers moeten worden geïsoleerd in speciale tuigdorpen met wooncontainers, ver buiten de bewoonde wereld. Daarvoor pleit Geert Wilderes bij het kabinet.

Mensen die in twee jaar drie keer in de fout gaan, moeten in afwachting van hun strafzaak alvast hiernaar verhuizen. En ook na het uitzitten van hun gevangenisstraf moeten ze daar weer heen. Pas nadat ze langer dan een jaar werken of studeren, mogen ze terug naar de bewoonde wereld.

Als het om minderjarige recidivisten gaat, moet volgens Wilders "ook hun familie mee" naar het tuigdorp: "Zet al het schorremorrie bij elkaar".

Wilders heeft zich voor het idee laten inspireren door Denemarken, waar criminelen naar 'skaeve huse' aan de randen van steden worden verhuisd. Ook in Nederland werd er al kleinschalig mee geëperimenteerd, onder meer in Amsterdam, Maastricht en Arnhem.

Wat vindt u hiervan ? Zou in Vlaanderen een dergelijke maatregel nuttig zijn ? Neem deel aan onze poll.

Eind vorige week kregen de Vlaamse automobilisten het surrealistisch nieuws te horen dat twee verlichtingspalen langs de drukken E19 simpelweg op de autosnelweg waren gevallen omdat ze onderaan compleet waren doorgeroest.

Het Vlaams Belang stelt vast dat het Vlaams wegennet een echt hindernissenparcours is geworden. Niet alleen is de staat van het wegdek vaak lamentabel, maar ook de weginrichting toont tekenen van ontbinding. Vandaag zijn het de verlichtingspalen, maar hetzelfde geldt voor de versleten wegmarkering, beschadigde of ontbrekende vangrails, slecht geplaatste verkeersborden en richtingaanwijzers, praatpalen die niet werken, enz….

De gewone jaarlijkse investering in het onderhoud van onze wegen en de bijhorende infrastructuur bedraagt grosso modo amper een half miljard euro. Dat is veel te weinig als men weet dat de automobilisten (personenwagens) in dit land elk jaar meer dan 13 miljard euro neertellen. Vlaams Parlementslid Jan Penris haalde dan ook scherp uit : “Minister, de automobilisten stellen zich bij dat alles wel wat vragen. Ze betalen wegentaks. Ze betalen veel wegentaks, en in het nieuwe systeem dat u wilt invoeren, mogen ze misschien nog meer wegentaks betalen. Ze verwachten dus tegen de betaling van die wegentaks een tegenprestatie van de overheid, namelijk dat de wegeninfrastructuur waarvan ze gebruikmaken, perfect in orde is. Trouwens, een automobilist moet regelmatig naar de autokeuring. Hij moet er ook voor zorgen dat de wagen die hij gebruikt in orde is. Als die niet in orde is, dan kan het voertuig worden afgekeurd en moet de automobilist een nieuwe wagen kopen. Er is dus een wanverhouding tussen de prestaties van onze overheid enerzijds en die van de automobilist anderzijds.”

Vlaams Minister van Openbare Werken Crevits kon niet anders dan toegeven dat er zich bij de periodieke inspectie duidelijk een probleem stelt. De onderhoudscontracten tussen AWV en een aantal aannemers focussen op het onderhoud van een verlichtingspaal. Het onderhoud ervan is volledig gericht op de controle van de verlichting. Als van een paal de verlichting niet werkt, dan moet er een visuele controle gebeuren. Om de vier maanden worden de cycluslichten gecontroleerd: ongeveer per 2 kilometer worden alle kapotte lampen gedetecteerd en die palen worden individueel bekeken. De lampen die gebruikt worden op de autosnelwegen, hebben een gemiddelde levensduur van drie jaar. Dat wil zeggen dat om de drie jaar elke verlichtingspaal in principe gecontroleerd moet zijn. De minister gaf ook aan dat het natuurlijk ook belangrijk is om de oorzaak van de corrosie te kennen. Volgens haar moet inwendige corrosie ook aan de buitenkant worden gezien. Op de snelwegen is er volgens de minister wel een bijkomende omstandigheid, want door de administratie werd opgelegd dat de controles ’s nachts moeten gebeuren. Bij dag is er immers heel veel verkeer en ’s nachts is het efficiënter om te onderzoeken of de lichten werken, maar de visuele controle wordt daardoor natuurlijk iets moeilijker.

Een bijzondere omstandigheid langs de E19 is dat de cyclus vorige maand gecontroleerd werd. Wellicht werden een aantal lampen vervangen, maar uit het inspectieverslag blijkt niet dat er problemen waren met corrosie aan een van de verlichtingspalen. De minister onderzoekt nu waarom er geen melding van de problemen werd gemaakt …

Vlaams Parlementslid Marleen Van Den Eynde voegde er fijntjes aan toe dat tijdens de periode 1995-2004 er een socialistisch mobiliteitsbeleid was : “Daar zit een groot knooppunt. Minister, u hebt Openbare Werken onder uw bevoegdheid gekregen en er is nog steeds een kloof tussen Mobiliteit en Openbare Werken. Er zijn honderden miljoenen euro’s besteed aan openbaar vervoer maar niet aan infrastructuur. U moet eerlijk durven toe te geven dat de infrastructuur stiefmoederlijk is behandeld tijdens de vorige legislatuur onder het socialistische beleid. U hebt nu de touwtjes van Mobiliteit en Openbare Werken in handen. We steunen u als u vooruitgang wilt boeken en een inhaalbeweging wilt maken, maar dat moet daadwerkelijk te zien zijn op het terrein." 

Tot hiertoe vonden we de reportages van Russia Today vrij behoorlijk. Dit kunnen we helaas niet zeggen van wat ze nu in mekaar geklutst hebben na de tv-toespraak van Mubarak waarin deze meedeelt een stap achteruit te zetten maar tevens slechts het presidentschap op te geven in september. Mubarak had grote verwachtingen opgewekt bij de demonstranten, maar ze zijn niet ingelost.  Russia Today heeft een of andere expert  van het zevende knoopsgat uit San Francisco opgetrommeld, die zich beperkt tot nietszeggende commentaren.  De rol die het leger speelt, blijft zeer onduidelijk en op de reacties bij de bevolking moeten we wachten tot de komende dagen.