In een gedegen en vlot leesbaar opiniestuk plaatst Brecht Arnaert de belgische identiteit en waarden tegenover hun Vlaamse tegenhangers. Zo die er al zijn, en zijn ze meetbaar ? Enig terecht scepticisme is de auteur niet vreemd, terwijl hij anderzijds beweert te strijden voor de republiek en niet voor oude wijn in nieuwe zakken. Een houding die wij delen en beleefd toejuichen.
De auteur vertrekt bij de recente hetze over de uitspraken van Vic van Aelst en eindigt met het het uitspreken van het grote verlangen naar "de dag waarop ik vrij zal kunnen ademen, en de geur van het rottend politiek kadaver niet meer dagelijks in mijn neus zal moeten verdragen."
Enkele fragmenten hieronder maar vooral de aanbeveling het ganse stuk door te nemen bij :
http://vlaamserepubliek.wordpress.com/2011/04/07/hysterie-om-een-lijk/
Zowel de Vlaamsgezinde als Belgicistische intellectuelen staan dus voor een gelijkaardige opdracht. Wie zich Belg “voelt” moet mij eens uitleggen wat dat is, dat Belgisch gevoel. Cultureel kan ik me daar wel iets bij voorstellen: frieten en chocolade. Maar daarmee bouw je nog geen samenleving op. Hetzelfde geldt ook voor wie zich Vlaming “voelt”. Spreek me niet van volkssporten en braderieën: vinken zetten is inderdaad rustgevend, en ja, ik sjoelbak graag. Maar wat zijn nu de waarden waarop we republiek zullen bouwen? Vertel me daar liever eens wat over. België in het klein? Dank u, maar nee bedankt. Ik strijd voor een nieuw land, niet voor oude wijn in nieuwe zakken.
Vlaanderen krijgt nog even respijt voor het niet invullen van deze waarden, want alles is beter dan de sovjetmonarchie waarin ik samen met honderdduizenden andere Vlamingen dagelijks belogen, bedrogen, uitgebuit, beledigd en geculpabiliseerd word omwille van mijn onwil om toe te geven aan de perverse socialistische leugen dat solidariteit een morele plicht, en geen morele optie is.
Maar vroeg of laat moet er een antwoord komen op de vraag wat wij dan in de Republiek fundamenteel anders willen gaan doen. Zoniet, dan zal de sluimerende Belgische neurose ook het Vlaams parlement in zijn greep krijgen, en eindigt alles in dezelfde identitaire en morele beerput als degene waar we net uit willen kruipen. Er bestaan universele politieke waarden: Locke en Jefferson hebben er al een glimp van opgevangen. Het wordt tijd dat Vlaanderen zijn eigen Founding Fathers naar voren schuift om dat werk verder te zetten.
Ondertussen kan ik enkel maar vaststellen dat de reacties op de uitspraken van Vic Van Aelst buiten alle proportie zijn. Men is geschrokken van het lijk in de kamer, maar het lag al die tijd al te rotten op het tapijt. Men kon de lijkgeur tot nog toe negeren door zich vast te klampen aan symbolen zoals het Frans als tweede taal op school, maar Vic Van Aelst haalde de neusknijper weg. Vandaar de hysterie.
Proficiat aan Vic Van Aelst om de dingen te zeggen zoals ze zijn: de Belgische identiteit in politieke termen is al jaren dood. Ze moet enkel nog begraven worden. Ik verlang naar de dag waarop ik vrij zal kunnen ademen, en de geur van het rottend politiek kadaver niet meer dagelijks in mijn neus zal moeten verdragen.
Brecht Arnaert
PST : Jammer dat Brecht meent dat de discussie moet gevoerd worden onder intellectuelen. Het exclusieve terrein afbakenen voor de geleerden en de bevoorrechten, is nu precies wat wij in de Republiek moeten vermijden. Of gaan we het klootjesvolk enkel voor de kar spannen voor een geleide democratie à la belge ? Laat dan het lijk maar verder rotten en trek zelf de kar.
Ray
1 reactie op dit bericht
@Ray