Wurlitzerdromen


Dag schattekes,
Eentje van b-bodem vandaag. Een eerder raar nummer – ik heb er geen idee van of iemand van jullie zich er nog kan aan herinneren. Misschien ligt het aan mij, aan mijn pensionaattijd bij de nonnetjes Apostelinnen, aan soeur Margareta en de verhalen over de missies. Moesten jullie ook zilverpapier sparen voor de arme negerkindjes? Ik heb nooit begrepen wat voor nut dat zilverpapier had. Wij hadden er immers ook een nuttige bestemming voor: we verknipten het tot strooisel voor de processie. In elk geval – op de een of andere manier – had ik zo het idee dat het nummer van vandaag iets te maken had met een rimboetaaltje en dat het liedje moest dienen om reclame te maken voor de paters en zusters, met spierwitte habijten en blote voeten, die de inboorlingen moesten gaan bekeren.
Jullie denken waarschijnlijk dat de voorjaarszon voor een opwarming van mijn hersencellen gezorgd heeft met een “meltdown” als gevolg. Vooraleer de heer Ray in een volgende aflevering van “Bij meneer doktoor” een arts laat opdraven met goede raad bij voortijdige dementie, keer ik terug naar het keuzenummer van vandaag.
Het gitaargroepje dat het nummer bracht werd zowel qua muziek als qua uitvoering geïnspireerd door The Shadows (ja, die met Cliff Richard, waarover in een latere bijdrage meer). Ze begonnen op het einde van de vijftiger jaren als “La Jeune Equipe” en traden vooral op voor de Brusselse bourgeoisie met een dikke portemonnee. Zij wijzigden hun naam in “Les Cousins” toen ze een optreden aangeboden kregen in een gelijknamige club op de 14de juli (Franse nat. Feestdag). Daar werden ze door Jean Kluger ontdekt. Het was een groepje proper gewassen, goed geklede jongens, zoals het in die tijd gebruikelijk was, die eigenlijk niet veel nieuws brachten, maar zich lieten leiden door de buitenlandse successen.
En toch: in 1960 was het vrolijke Kili-Watch een hit. Het had totaal geen betekenis, maar het klonk goed, luchtig, meezingbaar zonder enige talenkennis.
The Cousins (Les Cousins…) hielden het een vijftal jaartjes vol met niemendalletjes zoals “When the cousins come twisting in” en “The Limbo Rock”. In de tachtiger jaren probeerden ze een come-back, waarvan zo goed als niemand iets gehoord heeft.
Jambo, rafiki, als nagedachtenis aan soeur Margareta, dit pretentieloos rimboenummer Kili-Watch
En omdat het lente wordt krijgen jullie zomaar de Vl-versie van onze eigenste Strangers er bovenop: “Dikke Kwatch”
Kusje van Lolita













1 reactie op dit bericht
Kili Watch