De Zevende Dag

De 0000 is een wereldberoemde omroep met als motto: “Elke leugen is onze waarheid”. Volgens diezelfde 0000 zijn 2 op 3 Vlamingen bezorgd over het feit dat er nog geen federale regering is.

MAARHEEZE - "Het was sluitingstijd toen die drie mannen ineens achter me opdoken en me op gruwelijke wijze te grazen namen. Ik had geen schijn van kans." Kees van den Eeden, eigenaar van restaurant De Ark in Maarheeze, werd donderdagavond samen met zijn partner Theo slachtoffer van een overval waarbij extreem veel geweld werd gebruikt. Aan Omroep Brabant doen ze hun emotionele verhaal.

Enorm toegetakeld
"Ze stonden me op te wachten toen ik op de binnenplaats achter het restaurant bezig was de boel af te sluiten. Vanuit het niets gingen ze in de aanval. Ze trokken me omver, boeiden m'n handen en begonnen toen als een razende op me in te slaan en schoppen. Ik had geen schijn van kans."

Kees is enorm toegetakeld. Zijn hele gezicht is bont en blauw, een van z'n ogen is dichtgeslagen en hij heeft hechtingen in z'n oor en op zijn hoofd. Zijn grootste zorg ging tijdens de mishandeling uit naar zijn echtgenoot Theo. "Toen ze me voor bewusteloos achterlieten, was ik zo bang. Ze liepen het restaurant in, naar Theo en ik wist niet wat ze met hem gingen doen."

Bewusteloos
Ook Theo Doomen kreeg het zwaar te verduren. De daders knevelden hem met zijn eigen riem, trapten hem in elkaar en dreigden hem dood te steken. Daarna eisten ze geld. "Ik wees ze naar de kluis en zei: 'Neem maar mee'. Dat leverde opnieuw een trap op. Toen heb ik gedaan alsof ik bewusteloos was en zijn ze uiteindelijk vertrokken."

Kees kon zich ondertussen bevrijden van de tie-raps om zijn polsen en waarschuwde de politie. Het onderzoek is in volle gang, maar de overvallers zijn tot nu spoorloos. Wat ze precies hebben meegenomen, is nog niet bekend, maar in ieder geval ontbreken de pinpassen en rijbewijzen.

'Het leven gaat door'
Ondanks de brute mishandeling laten de uitbaters zich niet uit het veld slaan. Kees: "Het leven gaat door. Ik ga dadelijk gewoon de straat op om boodschappen te doen. De mensen mogen zien wat er is gebeurd, wat ons is aangedaan." Het restaurant aan de Stationsstraat in Maarheeze is vrijdagavond gewoon open voor gasten.

Bron : Omroep Brabant Zie foto's en video

We geven eerst de origineel Engelse tekst met grappige woordspeling en doen dan een poging tot vertaling  : Bearded Sunni cops in Kashmir attempt to  beat the Shiite out of a group of Shia pilgrims. Bebaarde Soeni-politie-agenten slaan (om een onbekende reden) Sjiitische pelgrims in mekaar.

Bron : http://www.thereligionofpeace.com/

We hebben deze video een half jaar geleden geplaatst, maar hij is zo "ontzettend leuk" dat we hem hernemen. NL-Marokkanen zijn gek op het land B. U hoort waarom.

CNN brengt een goede samenvatting van de DSK-saga met nog enkele pittige details die ons ontgaan waren. Zo blijkt de IMF-topman, na zijn inchecking in het Sofitel, de telefoniste-receptioniste uitgenodigd te hebben om een drankje te komen nemen in zijn suite.  De dame is daar niet op ingegaan. Het is duidelijk dat DSK zich eenzaam voelde en nood had aan gezelschap.

Voor zijn voorlopig verblijf in New York na zijn voorwaardelijke vrijlating, had de echtgenote, mevrouw Anne Sinclair een luxueus appartement gehuurd maar de medebewoners hebben zich verzet tegen de aanwezigheid van deze "criminele vreemdeling", een uitdrukking die, volgens New Yorkse media, vaker gehoord wordt in de Big Apple. 

Tot slot, niet uit deze video, is er de kwestie van de contractuele afscheidspremie bij het IMF. Het wordt een "separation allowance" (afscheidsvergoeding) genoemd en ze bedraagt 60% van het netto-jaarsalaris, of USD 265.000. Nogmaals,  netto.  Verder is er een afrekening voor het pensioen van de arme man, en dat is minder duidelijk, maar het zou kunnen gaan over USD 250.000 eveneens netto.

In die omstandigheden is het evident dat er heel wat gegadigden opduiken over de ganse planeet voor deze functie. Van China tot Brazilië en van pool tot pool.  Ook de voorzitter van de Europese Centrale Bank, de Fransman Trichet, wordt genoemd naast zijn landgenote,  ministerin Madame Lagarde. Didier Reynders is verdwenen uit de top Tien.

Stad Gent bezorgt een samenlevingsmapje aan de nieuwkomers, om ze vertrouwd te maken met onze leefgewoontes. Aan de nieuwelingen wordt duidelijk gemaakt, dat zij een aantal dingen niet mogen doen, zoals hondenpoep nalaten op straat, of de duiven voederen.  Zoals geweten zijn dit inderdaad dé overlastproblemen waar de bevolking het zwaar van op de heupen krijgt. 

Het "samenlevingsmapje", waarbij Gentse veldwerkers sinds maart aan de hand van fiches met anderstaligen over overlastproblemen communiceren, is volgens Vlaams Belang te banaliserend. Volksvertegenwoordiger Tanguy Veys en de Vlaams Belang Koepel Gent ontwikkelden een hardere versie, waarbij via fiches duidelijk gemaakt wordt wat de gevolgen zijn van ernstige strafrechterlijke inbreuken.

Een aantal Vlaams Belangers gaf vrijdagmiddag een dertigtal aangepaste samenlevingsmapjes af aan het diensthoofd burgerzaken en deelde die ook uit aan nieuwkomers die naar het administratief centrum kwamen. In het mapje "Vlaming worden onder de Vlamingen in Gent" wordt via foto's duidelijk gemaakt dat een handtas stelen, inbreken of auto's kraken, een wapen trekken, een buschauffeur bedreigen of drugs gebruiken, leidt tot een gevangenisstraf. Op de cover prijkt een parodie op het stadslogo met ondertitel "slap Gent". "De samenlevingsproblemen die in het 'samenlevingsmapje' van de stad Gent werden opgenomen zijn eerder banale problemen, zoals hondenpoep achterlaten of duiven voederen, en handelen niet over de ernstige overlastfenomenen", aldus lokaal voorzitter Johan Deckmyn. "Gent zegt na vier jaar slap beleid dat ze met een forse aanpak de problemen in de wijk gaat aanpakken, maar instrueren hun ambtenaren met banaliserend materiaal." Het diensthoofd burgerzaken nam de stapel nieuwe samenlevingsmapjes in ontvangst, maar verklaarde dat ze niets kon garanderen.

Mozarts meesterwerk Don Giovanni is integraal te beluisteren en te bekijken bij Savats Oranje Theehuis in een boeiende opvoering uit de Metropolitan Opera te New-York.  Telkens 4 videofragmenten per dag. De eerste 4 zijn gestart op donderdag en de laatste 4 volgen morgen, zondag. De vrouwelijke hoofdrol, Donna Anna,  wordt gezongen door de Amerikaanse sopraan Renée Fleming.

Elke verwijzing naar de actualiteit is louter toevallig en ongewild.

Elk Vlaams parlementslid kan tot 2 iPads bestellen via de aankoopdienst van het Vlaams Parlement. Dat staat te lezen in De Standaard en wordt bevestigd door de woordvoerder Dirk Nuyts.

Jaarlijks krijgen de parlementsleden een budget van 1750 euro dat ze kunnen besteden aan kantoorartikelen of een gsm. Op vraag van de parlementsleden zelf mogen ze binnen dat budget nu ook een iPad 2 bestellen. Per legislatuur mogen ze er zelfs twee aankopen. "Eén voor thuis en op de baan en één voor in het parlement bijvoorbeeld, dat kunnen ze uiteraard zelf bepalen", zegt Nuyts.

"We zijn momenteel bezig met een bevraging onder de parlementsleden wie er een iPad zou willen", vertelt Nuyts. "De interesse is uiteraard groot, aangezien ze de vraag zelf gesteld hebben." De parlementsleden kunnen kiezen tussen een 16 GB-versie met wifi of een 64 GB-versie met wifi en 3G.

Begin juni zal geweten zijn om hoeveel iPads het gaat. Dan kan ook de bestelling bij Apple geplaatst worden. "In bulk, dat levert een korting op." Midden juni zouden de parlementariërs dan hun tablet moeten krijgen.

En dan maar janken dat de centen op zijn en dat de Walen geldverspillers zijn. Als die mensen een iPad willen, dat ze hem kopen, zoals wij het ook moeten doen. Bende profiteurs.

Ray 

 De medley vangt aan met een kort arrangement van Gershwins stuk "Fascinating Rhythm" door de componist-pianist Will Bolcolm (geboren in 1938). Daarna een opname uit 1926 gespeeld door Gershwin zelf, waarna een jong zang-en-dans duo invalt, Fred en Adele Astaire. Tot slot een vrije interpretatie uit 1977 door Earl Wild. Het is iets anders dan Don Giovanni van Mozart.

.

De Vlaamse kwaliteitskrant De Standaard neemt in zijn pluralistische redactionele openheid,  Tribunes op van om het even welke politici, ook van bijvoorbeeld van de extreem-linkse Partij van de Arbeid, die geen verkozenen heeft in een van onze talrijke parlementen. Alleen Vlaams Belang wordt systematisch, fanatiek en tegen elke logica in, geweerd. Arrogant, ondemocratisch, nijdig en kleinmenselijk. Deze Tribune van Bruno Valkeniers over amnestie, werd weer eens hooghartig weggewuifd door de lilliputters van de Standaard. Gelukkig is er nog internet.

Zopas achtte de Senaat het wetsvoorstel van Bart Laeremans bespreekbaar (en ook niet meer dan dat)  om het donkere Belgische hoofdstuk van de na-oorlogse repressie en epuratie af te sluiten. Het was een stemming van Vlamingen tegen Franstaligen, een ongezien feit in de traditie van amnestievoorstellen: het Vlaams Belang dient ze al zo’n 25 jaar in, en tot dusver werden ze altijd verticaal geklasseerd. Tot vandaag dus. De gematigde verklaringen van Vlaamse politici, ook niet-VB-ers zoals Patrick Dewael en Johan Vande Lanotte, dat men moet kunnen vergeven zonder te vergeten, steekt schril af met de paniekerige reacties aan Franstalige kant, én met de clichématige zwart-wit-bedenkingen van een columnist als Marc Reynebeau (DS van 17/5).

Eerst en vooral vormen de rechtstreekse betrokkenen, diegenen die het allemaal hebben meegemaakt, nog maar een kleine minderheid. Vaak zijn zij geen vragende partij meer, omdat elke tegemoetkoming voor hen te laat komt.

Voor ons gaat het in de eerste plaats om een principiële kwestie en een ethisch debat, gestaafd door historische argumenten. Een debat dat een therapeutische betekenis heeft voor heel de rechtstaat en het maatschappelijk weefsel. Wat wij niét beogen, is de geschiedenis van de tweede wereldoorlog herschrijven, en nog minder de misdaden van het nazi-regime vergoelijken, wat de verhitte Belgische francofonie ook moge beweren. Primair gaat het om de excessen die in België hebben plaatsgegrepen na de bevrijding: willekeurige arrestaties, lynchpartijen, schijnprocessen, uitlopend in de burgerlijke uitsluiting van een hele generatie flaminganten, die nadien de zure desem zouden vormen van de naoorlogse Vlaamse Beweging. Men oogst wat men zaait.

De spraakmakende TV-reeks van Maurice De Wilde heeft in de jaren ’80 van vorige eeuw al een genuanceerd-scherp beeld van de collaboratie én van de repressie getekend: de zwarten waren niet zo zwart en de witten niet zo wit. En aan beide kanten waren er idealisten, opportunisten, en regelrechte smeerlappen. Vast staat dat in de dagen, maanden en zelfs jaren na de bevrijding de rechtstaat een hele scheve schaats heeft gereden, en een loopje heeft genomen met wat men vandaag mensenrechten noemt. De Waal en latere eerste minister Pholien vatte in die tijd heel de repressierechtspraak samen als een “justice de rois nègres”. Men was er zich dus heel goed van bewust, maar de trein was niet meer te stoppen: Vlaanderen moest en zou voor eens en altijd uitgezuiverd worden.

Dat brengt me tot de tweede premis die aan de grondslag ligt van het wetsvoorstel. Wie A zegt, moet ook B zeggen. Als de Belgische rechtsstaat de elementaire eerlijkheid kan opbrengen om de na-oorlogse repressie als een ontsporing te kwalificeren, dan ligt het terrein open om de politieke achtergronden te evalueren. Waarom ging men over tot een grootse arrestatiegolf van alle mogelijke figuren uit de Vlaamse cultuurwereld, van schrijver Felix Timmermans tot componist Emiel Hullebroeck,- mensen die bijzonder weinig op hun kerfstok hadden, of zich hooguit beroepshalve wat gebrouilleerd hadden met de bezetter? Ik geef een hint, laat het debat zelf tot een antwoord leiden: zoals in de repressiegolf na de eerste wereldoorlog (toen er van echte collaboratie eigenlijk nauwelijks sprake was geweest), droomde Franstalig België ook in 1946 luidop van een Latijnse cultuurstaat, waarin voor het Nederlands, laat staan het Vlaams-nationalisme, geen plaats was. De roes van de bevrijding vormde het ideale klimaat om deze zuivering te legitimeren. Ook over dit hete hangijzer, dat ons naadloos bij de politieke actualiteit brengt, zal een sereen en open debat dus moeten gaan: over verborgen agenda’s, en het francofoon expansionisme dat de verhoudingen tussen de gemeenschappen van dit land altijd heeft gedetermineerd.

En zo komen we tot de psychodynamiek die aan heel dit amnestieverhaal kleeft,- of beter: het taboe dat op het thema rust,- een taboe dat vooral door francofoon België wordt gecultiveerd. Filosofen zoals Peter De Graeve hebben uitvoerig het democratisch deficit geanalyseerd waarop de Belgische staat berust,- en waar de Vlaamse politici historisch mee voor verantwoordelijk zijn. Zij hebben de meerderheidspositie van de Vlamingen uit handen gegeven, o.m. via de beruchte grondwetsherziening van 1970. De taalpariteit in de ministerraad, de alarmbellen, het cascadesysteem van belangenconflicten, al deze elementen hebben geleid tot een manklopende democratie, die enkel kan gegrondvest worden op een intrinsiek kwaliteitsverschil: Vlamingen zijn met meer, maar ze zijn als volk nu eenmaal achterlijk én gevaarlijk. Economisch boeren ze goed, maar politiek zijn ze ranzig, xenofoob, racistisch. Ecolo-parlementslid Morael bestempelt het politieke Vlaanderen letterlijk als “extreem rot, ongezond en anti-democratisch”. Het pijnlijke is dat ook links Vlaanderen in deze oogverblinding meeloopt. Men voelt constant in het Franstalig discours het parallellisme tussen die pistes: de blijvende ambitie om als minderheid de Vlaamse meerderheid institutioneel te vergrendelen, en de permanente her-culpabilisering van de Vlamingen in het algemeen en het Vlaams-nationalisme in het bijzonder.

En zo blijft de Wetstraat geschaduwd door een negatieve beeldvorming die de Vlamingen altijd opnieuw in het defensief drijft, waarbij de Franstalige media dapper het beeld blijven aanscherpen. Men vergelijke met de situatie van het huidige Duitsland op de internationale politieke scène: niemand wil de Holocaust vergeten, maar niemand wijst Duitsland nog met de vinger, ook Israël niet. Maar de Vlamingen blijven het stigma dragen, ook na meer dan zestig jaar. Tot meerdere glorie van de francofone strategie.

In die optiek is en blijft amnestie voor francofoon België uiteraard onbespreekbaar: terwijl Wallonië zich via de terdoodveroordeling van Leon Degrelle gezuiverd achtte van alle blaam, moet de blijvende historische “schuld” van de Vlamingen beklemtoond worden, en handhaaft België zich als duurzaam heropvoedingsproject voor incivieken.

Het francofone dilemma is nu, dat een volwaardig amnestiedebat, uitlopend in de erkenning van de kromspraak en de excessen, inclusief de oorzaken én de gevolgen, mentaal zelfs louterend zou kunnen werken voor de Belgische constructie. En een hoop negatieve energie zou kunnen neutraliseren. Maar tegelijk zou de francofonie daarmee definitief het moreel fundament ondergraven dat haar status van “verlichte minderheid” ondersteunt. Dàt is wat zich nu in de geesten afspeelt, getuige daarvan de aarzeling van Elio di Rupo zelf in deze materie.

Een echt debat zal dus verreikende gevolgen hebben. Zopas heeft het Rwanda-tribunaal in Tanzania een aantal hoge militairen veroordeeld om hun aandeel in de volkerenmoord. Overal willen volkeren in het reine komen met hun verleden. Uiteraard is die genocide van een andere orde dan de Belgische repressie. Maar een waarheidscommissie, gesteld dat ze echt tot op de bodem gaat, lijkt ons zinvol om het amnestieverhaal tot méér te maken dan het zoveelste alibi voor een partijpolitiek steekspel.

Terecht stelt Luc Huyse dat heel deze kwestie in laatste instantie aan het collectief geheugen toebehoort (DS van 18/5). Maar dat ontlast de politieke klasse niet van de opdracht om het debat te openen en deksels van al te lang stinkende beerputten te lichten.

Als Vlaams Belang-voorzitter geloof ik geen seconde dat de Belgische constructie nog een lang leven beschoren is. Maar ook in het post-Belgische tijdperk, in een Vlaamse republiek, zal de gemeenschap recht hebben op introspectie en loutering, over alle ideologische grenzen heen. Zolang deze wonden niet geheeld zijn, en de logica van “de witten en de zwarten” blijft broeien, moeten we er niet aan denken om ons aan Europa en de wereld te presenteren als een eigen cultuurnatie met een eigen collectief bewustzijn. 

Bruno Valkeniers

Voorzitter Vlaams Belang

Verspreid deze boodschap

Waarom hebben wij verkozen parlementairen nodig ?  Waarom hebben wij een regering nodig ?  Waarom noemt het Titanicland belgië zich nog steeds een parlementaire democratie ?

Alles is hier schijn, en niet eens schone schijn maar ordinair volksbedrog. Een aantal figuren stellen zich op aan het hoofd van de natie : ministers van lopende zaken die pro-forma en met tegenzin voor het parlement verschijnen omdat het niet anders kan en daar de goedkeuring vragen voor een aantal van hun beslissingen. Dat strekt zich uit over diverse terreinen : oorlog gaan voeren tegen een woestijnland, een gouverneur van de Nationale Bank benoemen, of een begroting opstellen om de Europese bazen te behagen.

Gisteren werd in de Kamer deze begroting goedgekeurd. Ze vertoont een kleiner deficit dan geëist door de Europese Commissie. Zijn wij geen brave leerlingen ? Hoe dat zit met de politieke verantwoordelijkheid voor de uitvoering van deze begroting, moeten we ons maar niet afvragen. Dit land is een klucht, een farce, een parodie van wat een echte parlementaire democratie moet zijn. Op Twitter laat gerolf Annemans het volgende weten :  

Nieuw record. Fameuze begroting van Leterme goedgekeurd door 73 vd 150 kamerleden. Niet alleen Vlaamse minderheid. Ook Belgische minderheid.

Guynokkio gaat in het hartje van Gent wonen. Samen met twee andere koppels hebben de liberaal en zijn vrouw Dominique een indrukwekkend historisch pand uit de 15de eeuw gekocht. Het gebouw, dat zich bevindt in de Lievestraat en dus vlak bij het Gravensteen ligt, zal eerst worden gerestaureerd. Nadien worden er drie appartementen in ondergebracht. Het is niet de eerste keer dat Verhofstadt een pand koopt om te verbouwen. Hij deed het al twee keer in Toscane en in het Gentse Mariakerke. De politiek rendeert goed als je in de juiste partij zit.

(foto : de Standaard)