't Is jullie nix bekrijp van de clicquet zysteem.
Didier

Eindelijk eens een man die de vrouw op de juiste plaats zet!!

Het is inderdaad zo dat de vrouwen vroeger onderdanig waren aan hun echtgenoot, of een andere, maar DIT durfden ze dan niet zo openlijk, als je begrijpt wat ik bedoel!!
Het was de normaalste zaak van de wereld: moeder aan de haard, en enkel nuttig als meubel om de was en de plas te doen, kinderen te baren, en manlief te verwennen!
Mijn vader bv. bracht geld in het laatje, mijn moeder was er steeds als wij van school kwamen, en het was de normaalste zaak van de wereld!
Maar als kind waren wij gelukkiger dan de meeste kinderen nu!
Die belanden in handen van vreemden, omdat het nu eenmaal noodzakelijk is dat er twee inkomens nodig zijn om de koordjes aan mekaar te knopen!

Anders bekeken: gelukkig maar dat wij, vrouwen, ons gemanifesteerd hebben, en aangetoond hebben dat wij evenwaardig zijn aan de man! Wat de mannen tekort hebben, vullen wij aan! 
Het is inderdaad een natuurlijke evolutie geweest, en onder de moslims is het nog steeds 'op z'n middeleeuws', ze zijn bewúst blijven vastroesten in die evolutie, omdat zij NIET WILLEN overheerst worden door de vrouw!
En zolang die toestanden blijven bestaan, is het voor de moslima's een mensonwaardig bestaan, ik begrijp niet dat zijn van een man kunnen houden, als die zich zo opstelt ten opzichte van zijn vrouw/echtgenote!
Wij zouden hen een lesje kunnen leren, maar dan verliezen wij er letterlijk het hoofd bij, vandaar: zij zullen het zélf moeten doen!!
 
Groetjes,

Ik ben het volledig met je eens!
Haal geen hond in huis, als je niet zeker bent dat je je engageert om er gedurende zijn/haar leventje héél goed voor te zorgen, en hem/haar niet zómaar zal dumpen als het je uitkomt!
De mens kan o toch zó egoïstisch zijn, de dieren niet: die geven je alle liefde die zij in zich hebben, maar ze kunnen het niet zeggen hé, enkel maar kwispelen, telkens ze je thuis komt!

Ikzelf HAALDE mijn honden naar het asiel, er worden er al zóveel gekweekt, en intussen zitten er zóveel te treuren in een klein hok, hoezeer en hoe goed ze ook verzorgd worden!

Mijn 'oudsten' wordt volgende winter 19 (!) en ik haalde hem destijds uit het asiel!
Hij blafte niet, maar keek mij enkel met een dwingende en smekende blik van 'neem mij aub mee' aan, en de zaak was meteen beklonken!
Door hem en z'n jonger vriendinnetje ga ik nooit op reis, want dan kan ik tóch niet genieten, dan dwalen mijn gedachten steeds af naar mijn huidsdieren!
Ik laat ze ook niet graag over aan de zorgen van iemand anders, ik doe het liever zelf!

Iedere avond wil hij mee naar boven, slaapt dan op zijn hondenmatras naast mijn bed, en is tevreden!
Ik moet hem naar boven drágen, want hij is al meerdere keren van de trappen gedonderd!!
's Morgens draag ik hem opnieuw in m'n armen naar beneden, soms wordt gezegd: dat is toch niet gezond, een hond naast je bed, maar ik wil hem dicht bij me omdat - mocht er zich iets met hem voordoen - ik er onmiddellijk bij ben!
En...ik heb er nog geen seconde spijt van gehad!
Dierenliefde hé!

Spijtig dat er nog zoveel dierenbeulen rondlopen......

 

@Christina

De tranen staan idd in mijn ogen. Een hond in het asiel steken is gewoon crimineel.
Het probleem is dat er teveel mensen honden kopen als speelgoed , terwijl het dieren zijn met gevoelens en dromen. Als je je hond niet als gezinslid kan aanvaarden , ben je het niet waard een hond te hebben.

De ondergeschikte positie van de vrouw is relatief.
Biologische beperkende faktoren maakten in de oertijd de vrouw misschien bij tijden afhankelijk.Zwakker spierstelsel, economische afhankelijkheid van de man tijdens de zwangerschap .De vrouw heeft daardoor andere wapens ontwikkeld.Zij denkt strategischer en is verbaal doorgaans beter gewapend.Is ook mentaal sterker en kan meer incasseren ,dat bewijzen vele tests.Zij kan ook manipuleren via de sex.

Meestal werden wereldlijke machthebbers gestuurd door hun vrouwen /moeders/minaressen.
Misschien is dat wel de reden dat de clerus niet mocht trouwen of omgang mocht hebben met vrouwen vanaf de periode na de renaissance.
De mannen voelden altijd de 'onzichtbare' macht van de vrouw aan.Dat is de reden van de onderdrukking geweest.
In het Westen is dat nu grotendeels voorbij.Een grote stap voorwaarts in de beschaving .
Bij de moslims is die kentering er nog lang niet.De onderdrukking wordt dan bijna ook altijd hardhandig toegepast.
De angst van de moslimgeestelijken en moslimmannen in het algemeen voor de emancipatie van de vrouw vertaalt zich in het radicaliseren van de islam.Dit is met zoveel woorden gezegd en geschreven door Ayaan H.Ali .

De uitdrukking : 'behind every strong man stands a woman ' is waar.
Graucho Marx  trachtte dit te ridiculiseren door te zeggen : 'behind every strong man stands a woman and behind her ,his mistress'.

Dit komt niet van mij, ik heb het doorgemaild gekregen.

 

                     

                               “ Hoe kon je?”

 

Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het

lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapot geknauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik ‘stout’ was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me “hoe kon je?” Maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.

Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben wij allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik ’s nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde, en ik kon mij geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden naar het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen ( ik kreeg alleen het hoorntje want ‘ijs is slecht voor honden’, zei je ) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag zou thuis komen.

Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd.

Zij – inmiddels je vrouw – is geen ‘hondenmens’. Toch verwelkomde ik haar in je huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jíj gelukkig was.

Toen kwamen de menselijke baby’s en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench.

Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een ‘gevangene van de liefde’.

Toen ze groeiden werd ik hun vriend. Ze hingen aan m’n vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op mijn neus. Ik hield van ze en van hun aanraking – jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam – en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.

Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde.

De afgelopen jaren antwoordde je slechts “ja” en veranderde je van onderwerp. Ik was van ‘jouw hond’ verworden tot slechts “een hond”, en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.

Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden zijn toegestaan. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je ‘gezin’, maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook er naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei: “ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden”. Ze haalden hun schouders op en keken je meewarig aan. Ze kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met ‘papieren’.

Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen, terwijl hij schreeuwde “nee papa! Laat ze niet mijn hond meenemen!” En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen – en ik nu ook.

Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor mij te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden: “hoe kon je?”

Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk maar in dagen heb ik geen trek meer. In het begin rende ik iedere keer als iemand langs kwam naar het hek, hopend dat jij het was. Dat je van gedachte was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met mij had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet op kon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende puppies die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.

Ik hoorde haar voetstappen toen ze mij kwam halen aan het eind van de dag, en liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalige kamer.

Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde mij dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er zou gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. De ‘gevangene van de liefde’ was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moest torsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde.

Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden.

Met grote waardigheid liet ze de injectienaald in m’n ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde “hoe kon je?”

Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei” het spijt me zo”.

Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen – een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn “hoe kon je?” niet tegen haar gericht was.

Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten. Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen. 

 

Noot van de auteur.

Als de tranen in je ogen stonden bij het lezen van “hoe kon je?”, zoals bij mij toen ik het schreef, komt dat doordat dit een samenstelling is van de verhalen van miljoenen dieren die ieder jaar in asielen over de hele wereld sterven. Gebruik het om mensen in te lichten, op websites, in nieuwsbrieven, op prikborden in asielen en dierenartsenpraktijken. Vertel mensen die een huisdier in huis nemen dat dit een belangrijke beslissing is, dat dieren onze liefde en zorg verdienen. Dat het vinden van een ander, goed, tehuis voor je dier je eigen verantwoordelijkheid is en dat een asiel en iedere dierenbeschermingsorganisatie je daarover goede adviezen kan geven, en dat álle leven kostbaar is.       

Doe a.u.b. al het mogelijke om te voorkomen dat een dier als ongewenst wordt afgemaakt. Stuur deze mail door naar bekenden zodat ook deze mensen even stil staan bij de dieren.        

Sorry, als het wat lang uitvalt, wegzappen dan maar.....


BESCHOUWINGEN…( Kristin)

 

 

Meer en meer valt het mij op dat mijn leeftijdsgenoten op straat niet meer te vinden zijn! Terwijl ik, in gedachten, vrolijk door de stad huppel, laat ik mijn gepeinzen de vrije loop en denk aan de tijd dat collega’ praktisch niet weg te denken waren.

En opeens valt het mij op dat ze verdwenen zijn, verschwunden!

Misschien zitten ze op een of andere planeet naar ons te grinniken terwijl ze door het gat in de ozonlaag loeren naar het mierennest op onze lieve aarde. En wij maar tuffen, en roet uitstoten die de straten doen stinken. En als we al een milieugezind willen doen, en te voet door de straten slenteren, ademen wij met z’n allen de opgesnoven zuurstof uit en geven die door aan onze moedige medemensen. Dan wordt die uitgestoten lucht opnieuw ingeademd, vergezeld van veesten die wel niet te horen zijn maar evenzeer stinken!

Misschien moet de regering milieutaksen leggen op die winden want zeg nu zelf: niet iedereen heeft er evenveel last van!

De vervuiler betaalt, of wat dacht je. En of we nu in meer of mindere mate vervuilen, het doet er niet toe! Betalen doen we, en nog niet zo’n klein beetje! Maar darmverkeer is niet te bewijzen, en dat ergert me! Ach, alle gekheid op een stokje: laat maar waaien!

En dan de paters! Daar zal het wel gisting zijn die hun verblijven bezoedelt!

Wat voor mensen zijn dat eigenlijk? Bij bepaalde orden mogen ze zelfs niet práten! Dus van daar kan het niet komen

Zo’n twintig jaar geleden mochten zelfs geen vrouwen in hun klooster om patersbier te kopen! De vrouwen moesten aan de poort blijven wachten, terwijl enkel de mannen naar binnen op hun doel afstevenden!!!

Vrouwen hadden dus eigenlijk enkel zo’n hoofdoek of een burka tekort om met de moslimvrouwen gelijk geschakeld te worden, en op vlak van onderscheid maken tussen de machtig mannen ( laat me niet lachen, ha! ), en de deemoedige vrouw!

Ofwel moet de orde - of misschien wel de reeds vergane paus - ooit eens gedacht hebben dat vrouwen vervuilen, of erger nog: stinken!

In de middeleeuwen moeten ze wel dégelijk hebben gestonken maar die stank werd onderdrukt door veelvuldig besproeien met allerlei parfums! Bij de ‘kapitaalkrachtigen’ toch!

De gewone mens moet geen onderscheid meer kunnen maken hebben, verdoofd door z’n éigen stank! En dan praat ik nog niet over de tijd van kruisvaarders: over de beruchte kuisheidsgordel!!! Moet het tóen gestonken hebben!!!

Toen maakte men zich nog helemáál niet druk over de ozonlaag en andere nefaste milieu bedreigende fenomenen!

Als men het mij vraagt is al die larie enkel maar een doekje tegen het bloeden van de staatskas, door toedoen van de ministers die hun zakken vullen met bezoedeld geld!

Wat is er walgelijker dan geld? Iedereen heeft het ééns in handen, al is het enkel maar een euro of een briefje van twintig! Enkel het verschil in hoeveelheid maakt een onderscheid! Tussen diegenen die er véél van hebben en de anderen die zich uit de naad werken om de koordjes aaneen te knopen!

Dus alles bij elkaar: wie veel geld heeft is de grootste vervuiler, bijgevolg moeten zíj aangepakt worden en verplicht worden ons milieu met grote ventilatoren zuiveren. En ventilatoren zijn niet eens zó duur, het kan er van af!

Dan waaien de briefjes in het rond, en vecht de homo sapiens zich een breuk. Die dan weer moet behandeld worden in een ziekenhuis vol bacteriën! De beruchte bacterie die de gemeenschap alweer een flinke duit kost en alzo het geld weer uit balans brengt door het spijzen van de specialisten die zich hoog laten verzekeren door maatschappijen die uiteindelijk alweer het bezoedeld geld in handen krijgen en de vervuiling opnieuw de kop opsteekt. Oef…! En zo zit ons lieve wereldje in elkaar!

 

Op die andere planeet zitten waarschijnlijk de collega’s alweer te grinniken, en eigenlijk doe ik dit ook! Ik ben niet voor niets een collega, heb indertijd een eed afgelegd in de trant van ‘trouwheid aan koning en de Belgische staat…’!

Ik deed dit met de meeste onverschilligheid want ik vond dat ik enkel trouw kon zweren aan mezelf! Vandaar dat ik niet in de politiek ben gestapt en zo géén minister kon worden.  Dan nog liever pater, in een serene zuiverheid van geest (?), samen met zielsverwanten. Maar dat zou ook niet gekund hebben want ik ben een vrouw, dus zou ik non geworden zijn! Neen!!!

Die lange ruisende rokken en lange onderbroeken en een kap ( zie je wel, een soort burka!) die alleen de kin tot áán de haargrens vrij liet! Logischerwijze liefst van al pater!

Niet dat ik op paters ‘val’, maar feitelijk was ik enkel maar nieuwsgierig naar het interieur met inhoud van zo’n klooster! Mét paters, of broeders: het verschil ontglipt me, en ’t is maar hoe je het bekijkt.

Doch ik was - daar gaan we weer - een vrouw, én gevaarlijk voor de mannelijke bevolking van de orde!

Waarschijnlijk heeft de paus vroeger nooit gedacht aan homo’s! Zou het daardoor komen dat die geestelijken zoveel knielen? Om de haverklap vallen ze ‘voorover’, én…staan nooit dicht bij elkaar, of áchter elkaar! Een gebod of verbod van de paus??

Paters, brave devote mensen, maar ondoorgrondelijk.

Ik vraag me dus nog steeds af vanwaar het verschil kwam in gisting van de bieren: zes graden, acht graden, of twaalf! En waarom brouwden de nonnen geen bier? Misschien klutsten ze een soort liefdesdrank - ingrediënten niet gekend zoals bij coca-cola! - dooreen, omdat ze in hun burgerlijk bestaan niet aan de bak raakten? Maar dergelijke drankjes gisten niet en smaken wat flauw, vandaar dat nonnen…nonnen blijven! Allez: de meesten toch!

Of misschien herkennen wij ze niet meer, zowat iedereen onder de vrouwen draagt nu zo’n kruisje! Habijt en toebehoren hebben ze waarschijnlijk jaren geleden, met veel jolijt over de haag gesmeten! Geen vooruitzichten op eens lekker uit de bol ‘kunnen’ gaan, lijntjes snuiven, een jointje roken met de uitverkorene. Het milieu eens lekker bezoedelen, in races met aftandse karren die hun stinkende ‘adem’, t.t.z.uitlaatgassen én darmverkeer ( resultaat van al de rommel die het ‘interieur’ van de racers vervuild had), met als resultaat: ja…daar gaan we weer!

 

Ik veronderstel dat de jongste paters de strafste bieren brouwen, vanwege de hoge ‘opgespaarde’ gisting, want dat hun plastuit voor meerdere dingen bestemd is, zijn ze waarschijnlijk vergeten door hersenspoeling! Het celibaat nietwaar, het celibaat!!!

De zes graden moeten dan van de oudsten geweest zijn zeker? Hoe ouder, hoe minder gisting toch?

En zeggen dat ik eens in anderhalf uur drie van die twaalf graden naar binnen heb gekipt, maar toen was ik nog jong, achteraf…tipsy, maar…zuiver!! Want een pater was in de verste verte niet te bespeuren, zij deden alleen ferm commercie met het plaatselijk café!

Elke zondag zit het daar nog steeds bomvol. Verhitte gezichten vertellen zo’n beetje met welke pa..euh graden zij bezig zijn! Een boeiend spektakel, maar je moet er je tijd voor nemen! Verder is hun bier wel te pruimen, maar ik huiver als ik zo’n glas voor mijn neus krijg! Ik kan er gewoon niet meer naar kíjken!! Niet omwille van de paters maar doordat ik zo zat geweest was van die twaalf graden!!

Néén, ik heb helemáál niets tegen die paters! Die mannetjes zien er van op afstand allemaal zo leuk en rein uit! Een aparte soort die helemaal niet wéét wat stress is! En ze leven zo gezond!

En het leuke is dat de geestelijkheid nu ook de politieke rangen mogen komen vervoegen! Nu, de paus bemoeit zich óók met politiek, en eerlijk gezegd: het mannetje mag opstappen! Zo oerconservatief als die man is! Heeft zélf nog nooit een condoom gezien en verbiedt die aan z’n volgelingen! Hij komt dan ook nog uit Polen, waar ze helemaal niet up to date zijn als het om ‘gadgets’gaat!

Neen, geef ons maar een moderne paus, breeddenkend, dichtbij het volk, kortom zo’n soort Steve Stevaert! Jáaaaaaa, populisme kan heel wat beroeren bij de mensen, dus is het hoog tijd dat het Vaticaan zich dat realiseert! De kerken lopen nu al ( bijna), leeg. Als die trend zich doorzet, zullen we in de toekomst een andere kerk mogen opzoeken om ons ei kwijt te raken! Gelukkig zítten we nog steeds met een ei, want we weten eigenlijk nog altijd niet ‘of er nog leven is na de dood’! En moest dit zo zijn, wat dan? We kunnen ons nog altijd tot de islam bekeren, dat is waar! En het zit er dik in, als de stroom moslims verder ons kleine landje blijven ‘overvallen’! Maar nogmaals: zo’n doek draag ik nooit! Dit leidt tot haaruitval, en de haren van de vrouw zijn haar schoonheid én haar sterkte! Dat kunnen wij van de mannen niet zeggen, ha ha! Buiten Samson!

Enkel Samson was al een levend bewijs dat zijn kracht in z’n lange haar zat! We kennen met z’n allen toch wel het verhaal van ‘Samson en Delilah’?

Nee, allemaal gekheid op een lijntje! De geestelijkheid moet een rustig bestaan kennen, vooral door het celibaat! Van mij mogen ze die onmenselijke voorwaarde gerust afschaffen! Dan zullen die mensen – het zijn óók maar mensen ! – geen huishoudster meer van doen hebben! En dan zal menig priesterke niet meer langs een achterpoortje naar binnen moeten sluipen, als je begrijpt wat ík ervan begrijp!!! Het zijn brave mensen. Doen geen vlieg kwaad! Leven zoals de paus het dicteert: geen overdaad en helemaal geen vervuilde lucht. Want die mensen praten hoogst waarschijnlijk niet meer dan enkele woorden per dag! Het moet zalig zijn! En gezond!

Geen lucht happen betekent aldus: achteraf geen vervuiling door ontsnapte lucht, noch vooraan noch aan de achterhand!! Wat wil men méér?

 

We wíllen met z’n allen een zuiver milieu! En we sorteren dat het niet welletjes meer is! Papier, karton, glas: wit en gekleurd elk volgens z’n soort in het juiste gaatje, máár ‘plat’ apart!

Wat is er verdorie mis met plat glas dat niet bij het ‘witte’ rond glas mag?

Door wat voor ongezond glas gluren wij ons straatje af naar wat zich op straat mogelijks afspeelt? Ongezonde nieuwsgierigheid? Neen! Vervuilend glas! Want het mag niet bij het rond, ’t lijkt verdorie veel op de toestanden bij de weightwatchers! Met alle respect voor de dames die elke week al die kilo’s vet aan hun neus zien voorbijgaan, want als zíj het niet zijn die het goede voorbeeld moeten geven, wie dan wel??

De ‘dunnen’ stappen vrolijk de weegschaal op, met een zeker gehalte aan kapsones tegenover de ‘rondborstigen’,die de grootste moeite van de wereld hebben om net zo plat te worden!!! Die ‘platten’ zijn waarschijnlijk niet gezond, dat zie je zó!

Hun blik zakt uit, net als hun lijf, een happy uitstraling heb ik reeds anders ervaren! Ze distantiëren zich zelfs ook een beetje van de rest van de vetrolletjes die nog de weegschaal opmoeten! Discriminatie, overal discriminatie…!

De een mag schransen alsof de remmen stuk zijn, en blijven vooraan even plat als aan de achterkant! Terwijl hun medemens zelfs niet mag lonken naar een glas plat water – voilà, alweer plat, moet iets mee zijn -, zonder honderd gram bij te kweken. En dan moet men met een lege maag naar het containerpark om er uitgewerkte frituurolie te gaan lozen! Zónder fles wel te verstaan. Lekker de vuile olie in een vettig staaltje over een raster laten glijden in een of ander vervuild vat. Wie weet wat er nog zoal in dat vat terechtkomt!

Want zeg nu zelf: als je daar als opzichter te werk gesteld bent, dan ga je zeker toch óók wel eens door het lint? Dan kieper je toch je rotzooi van thuis kosteloos in de container? Er staat namelijk geen naam op en alles wordt tóch verbrand! Je zou er zelfs een lijk kunnen in laten verdwijnen - je schoonmoeder bijvoorbeeld ( aha) -, en je had steeds een alibi bij de hand want je was op je werk!!!

Je zou wel héél onnozel moeten zijn om die kans aan je neus te laten voorbijgaan. En wie weet worden die mogelijkheden in hun loon ingecalculeerd!!!

Best mogelijk als je ziet hoe slordig hier in ’t centrum met de energie wordt omgesprongen! De hele markt én kerk baden in het licht van spots. De héle nacht!!

Schoon, héél schoon, maar onze portemonnee, oeioei…

Feitelijk een boeiende job, opzichter zijn in een containerpark! Moest het er niet zo ongezond zijn! Voor lichaam én geest.

Stápels tijdschrijven worden daar in een bak gekieperd, terwijl die mannen er likkebaardend de meest schunnige blaadjes uitpeuteren. Hun hersenkronkels zijn dus niet zo rein als zij laten uitschijnen wat betreft het sorteren! Maar al bij al is het - soms - wel eens leuk om met een en ander naar het voorbestemde vak geleid te worden!

Je maakt een praatje met je medeburger die waarschijnlijk ook ferm tegen z’n goesting naar dat park moet! Maar toch wel positief ingesteld is gezien hij ’s avonds na z’n job, én op vakantiedagen – hij kan wel niet anders -, naarstig aan ‘t sorteren gaat en de geuren van gevaarlijk afval mag opsnuiven van al de flacons met een of andere ondefinieerbare inhoud.Die hij dan ‘afvoert’ en netjes in het containerpark ‘ten tafel’ mag spreiden!

Ik kan niet zeggen dat het er echt stínkt, maar ik krijg er zo’n droge neus van! Al die rommel die door ons, brave betalende burgers, zélf weggebracht móet worden!

Waar is de tijd van de gegalvaniseerde vuilnisbakken waarbij je achterover viel als je even het deksel oplichtte!

De tijden zijn nogal veranderd! Een hele leniging voor de échte vuilnismannen, want die rijden nu nog enkel in een luxe – vuilniswagen en hebben slechts de taak de rijk gevulde containers op te laden. Ze moeten er zelfs geen hand meer naar uitsteken, de machines doen het voor hen: inhoud wegen en beurt aanrekenen, eigenlijk een bedienden - job!

Maar…ga es een rondje rijden door bepaalde wijken in Antwerpen! Het is me daar nogal een zootje! Een kléurig zootje! Janssens zal er nogal tegenaan mogen gaan.

Wat moet de pretentie van de echte Antwerpenaren een deuk gekregen hebben toen die kleurige wijken op T.V. te zien waren! Tja, we moeten nu reeds van échte Antwerpenaren en ánderen spreken, anders begrijpen we mekaar niet goed! Een mierenhoop van rode, koffie – met melk, en bruine mieren!

Mieren met een groot bakkes en mieren die niets meer te zeggen hebben! Je komt er de meest uiteenlopende types tegen!

Marginalen van eigen bodem die niks meer kúnnen zeggen omdat ze dan meteen als racist uitgescholden worden. En gesluierde vrouwen, die gewoon niet te herkennen zijn met die lap op hun hoofd! Net als onze nonnetjes van toen!

Toch denk ik dat die moslimvrouwen ferm tegen hun goesting met zo’n vod rondlopen! Vandaar waarschijnlijk dat zij zo vlug ‘avanceren’, het lijkt wel geruisloos schríjden, zo’n beetje tegen de gevels gedrukt, ogen geloken en monden gesloten! En dat laatste is maar goed ook!!

Al een rouwstoet meegemaakt met van die gillende vrouwen? ‘Jammeren’ zeggen ze daar tegen. Die vrouwen gillen met het grootste gemak!

Of het nu van verdriet is of van enthousiasme, ze gillen!

Ik denk dat dit het weinige is dat ze te zeggen ( mogen!) hebben!

Daar werd je als westerling knettergek van, moest ónze godsdienstige geaardheid ons dergelijke gedragingen opleggen! Tenslotte vloeken wij hier liever!

Een echte Vlaming vloekt zo graag. Met zo’n afgeronde O’s en krachtige M’s. Maar dat ziet hij niet als godslastering, veeleer als uiting van enthousiasme of om woorden kracht bij te zetten!

De paus is daarvan niet op de hoogte, en eigenlijk wordt hij door velen graag gezien! Tevens is hij al zóver gevorderd - bijna aan ontbinding toe, niet als mens maar dicht van zijn pensioen -, dat wij ons niet ongerust moeten maken! En kardinaal Danneels zal – áls hij de witte rook door de schoorsteen van het Vaticaan zal laten waaien – wel niet van tactiek veranderen! Daarvoor is de man veel te conservatief, en té gebonden aan zijn kerk! Misschien wel een béétje conservatief, maar wellicht toch wel wat meer werelds dan ons ‘Ouwetje!’

Hoogst waarschijnlijk zal ‘de Nieuwe’de condooms niet afkeuren, want de kerken lopen leeg.

 

In Italië durven ze wel al eens aan seks doen in het huis van God!

Waar gaan wij naartoe, Allah, Allah? Doe eens een woordje bij ónze God dat Hij zijn apostelen wat aanport zélf wat meer tijd door te brengen in Zijn huis! De kardinaal zal nogal voor een stunt moeten zorgen!! Als die moslims zoiets te horen krijgen, dan moeten zij nogal met hun ogen rollen!!! Dat is zowat de enige manier van afkeuring die wij snappen! Want wat voor allegaartje die middenoosterlingen allemaal uit hun botten slaan, daar is geen letter van te begrijpen! Die mensen zeggen altijd hetzelfde: Allah, islam, Allah…en zo voort…boem, paf, Allah…Terwijl ze met stenen hun buurman de kop in slaan.

Alleen de buurmán natuurlijk want de vrouwen mogen daar niet mee spelen! Handdoek op hun kop en zwijgen. Eventueel gillen, hangt van de situatie af. Om medelijden te krijgen, ware het niet dat zij, eens in het westen aangespoeld, wél een groot bakkes hebben! Eisen stellen, voor de eerste keer!   

Ik ben er praktisch zeker van dat moslimvrouwen al bij de geboorte gehersenspoeld worden - maar dan wel door hún Allah, wie die man ook mag zijn -, om zo onderdanig hun leven te verspillen aan een soort van god en daarbij ook nog eens een echtgenoot!!! Dan nog liever nonkel pater of tante nonnetje!

En al die koters die ook nog eens op hún beurt de boel op stelten zetten en helemaal geen gezag van hun moeders aanvaarden, want hun biologische vader is dé Allah van het gezin! Ja zég…!    

 

 

Wordt vervolgd

Dan merk ik daar voorlopig niets van!
De stookolie is helemaal niet van prijs veranderd sedert 13 augustus, en staat nog steeds genoteerd aan 0,81 €, als je zo braaf bent meteen 2000 liters af te nemen!
Nu, zó braaf ben ik niet, het zijn gigantische prijzen, die kunstmatig hoog gehouden worden omdat de winter voor de deur staat!! Intussen vullen ze de staatskas met aczijnzen en BTW, verkapte belastingen dus!
Een regelrechte schande dat dergelijke prijzen gehanteerd blijven voor nutsvoorzieningen die noodzakelijk zijn!
Luxegoederen daarentegen kan men goedkoper krijgen, waar zit de logica?!!

Voorlopig wacht ik af, en kijk de kat uit de boom, maar om mijn maandelijks opgespaarde centjes zomaar af te geven aan piet snot en dergelijke meer, daar pas ik voor!
Desnoods ga ik in de Wetstraat vóór het gebouw waar de heren die ons land ,!! plegen te regeren, in een doos slapen!!

’t Is koud.

 

‘t Is koud daarbuiten. ’t Is ijzig koud.

De grond kreunt onder bevroren mist.

De lucht is ijl, laag boven bomen, oud,

laat flarden mist stinken, en niemand die wist.

 

Dat ‘t koud was, want tóch lopen buiten nog mensen,

langs kitscherige blikkerige vensterruiten,

vol kleurige glitter van bergen geschenken,

onbereikbaar voor de eenzame vrouw, daarbuiten.

 

Ze reikt ieder haar handen, loert in een soort sleur,

vandaag geen euro, voor haar geen geschenk. .

De kerstman hangt aan een winkeldeur,

lokt klein en ook groot, met uitbundige wenk.

 

Ik kijk plots naar boven, en zoek naar de maan,

en ook nog de sterren, maar ik zie ze niet.

De lichtjes verblinden, en langzaam aan,

wend  ik m’n blikken, vannacht zijn z’er niet.

 

Ik weet nog hoe moeder, bij ’t vallen van ‘t duister,

de hemel afspeurde, op zoek naar wat was!

Enkel zíj kent nu ’t antwoord, heel ver, maar ik luister.

Over bliksem en donder, over ’t grote heelal,

 

Zo dikwijls denk ik dat ze weer bij me staat,

alweer een illusie die me steeds weer verdriet.

soms zie ik haar beeld in een vrouw, hoe ze gaat,

dan loop ik haar na, en merk dat ze ziet.

 

Dat zoek‘ k  naar een ander, met immens diep leed,

als 'k naar de hemel tuur, de sterren, de maan.

Dan knikt ze begrijpend, ik denk dat ze weet,

dat ik hunker naar moeder, zover hier vandaan.

 

Ik zoek naar de mensen, de lichten, de mist,

en merk dat ik van nu af beter zou gaan…

De vrouw is verdwenen, en niemand die ‘t wist,

de lichtjes gaan doven, de dag is gedaan.

 

Kristin.

Winter 2003.

Diefstal !

stijgt de dollar. Vanaf nu gaan de prijzen aan de pomp verhogen dankzij de aantrekkende dollar.

En zo is er altijd een uitleg klaar om de domme meute koest te houden.

Willy Claes komt mij juist te vertellen dat het 'cliquet' systeem alleen werkt als de prijzen stijgen.Te moeilijk om uit te leggen zegt hij nog.Dat de staat blut is heeft er niets mee te maken en verdachtmakingen in die richting missen alle grond.