Libische vluchtelingen… jullie zullen wel al begrepen hebben dat de families waarvan sprake in een vorig bericht, niet behoren tot het kamp der “rebellen”. Duidelijk niet. Eigenlijk best een aangename manier om een stammenoorlog, aangewakkerd door onze mensenrechtenverdedigers en tutti quanti, te gaan uitzitten, slechts zo’n 100 km van de grens, in optimale omstandigheden, onopvallend, veilig… wie maakt er zich druk om ? Ze zijn blijkbaar niet aangewezen op ontwikkelingshulp. Ik vraag me wel af of er geen schoolplicht bestaat in Libië.
Het was opvallend hoe zij zich quasi onzichtbaar wilden maken, behalve de kinderen dan, hoewel die ook slechts met elkaar speelden. De mama’s, allemaal met hoofddoek, zwart tentkleed met daaronder nog andere kleding, lange rokken of lange broeken, sommige blootsvoets, andere met kousen, slechts de handen en een stuk gelaat, tussen wenkbrauwen en kin zijn zichtbaar. En dat bij een vlotte 29°C. Je kan je er geen voorstelling van maken welk figuur ze hebben: bij zoveel kledinglagen is het zelfs moeilijk vast te stellen of ze hoogzwanger zijn. Nog maar eens. Want dat hadden ze ook gemeen: een bende kinderen aan hun rokken. Ergens heb ik wel medelijden met hen: ze zien er ziekelijk bleek uit en gedragen zich in het bijzijn van hun echtgenoot als een onderdanige hond. Als de wederhelften er even niet bij zijn, dan beginnen ze ondereen te snateren en dan kan er zelfs af en toe een glimlach af.
De kinderen zijn kinderen, alhoewel… duidelijk rotverwend. De kleine meisjes, kleuters nog, dragen vrolijk gekleurde badkleding, bikinietjes zelfs. Zoals bij ons. Tot de leeftijd van ca. vijf jaar: dan zie je opeens dat er ineens broekspijpen tot aan de knie verschijnen en dat het topje slechts nog een centimeter huid aan de buik laat tonen. Vanaf ca. 7 jaar worden die broekspijpen tot halverwege de kuit verlengd, een soort legging, en is er geen stukje buik meer te bespeuren. Vanaf ca. 10 jaar heeft de badmode nóg meer stof nodig: de legging gaat tot aan de voeten, het topje wordt een bloesje met lange mouwen… Nadien kunnen de geëmancipeerde dames over een kuise boerkini beschikken…
Als ik de zwarte madammen zo in hun tentjurk zag lopen, moest ik onwillekeurig aan de chauffeur denken die Frater Venantius (van Wim Sonneveld) vraagt hoe groot pinguïns kunnen zijn…
Strandscène modaal Libisch vluchtelingengezin: mijnheer, kindjes, mevrouw – in die volgorde – trekken naar het strand. Mevrouw is de pakezel van dienst: badlakens, tassen, speelgoed… En neen, ze nemen geen ligstoel, zoals wij doen. Die ligzetels, matrassen en bijhorende parasols zijn trouwens allemaal all-in, net als de strandlakens.
Blijkbaar is het niet gezond te dicht bij de ongelovigen te vertoeven. Net vóór de vloedlijn, naast de parkeerplaats van de dromedarissen met de lieflijke primitief-dierlijke geuren wordt alles neergezet. Mijnheer kleedt zich uit: hemd, broek, sandalen, horloge, zonnebril, gsm… en de kindjes volgen zijn voorbeeld. Alles wordt aan mama overhandigd, mama in haar zwarte tentjurk. Zij stopt heel het boeltje in de draagtassen, papa en de kindjes lopen joelend het water in, mama glijdt gracieus naast de dromedarissen neer in het zand en waakt als een zandzuil over echtgenoot en kroost.
Ik bekijk dit tafereel vanuit de strandbar, zo’n meter hoger gelegen dan het strand, een glas witte wijn bij de hand. Blijkbaar let niemand op hen. Als het niet zo intriest was, zou het hilarisch zijn. En dan durft Eva Brems verklaren dat het dragen van een hoofddoek deel uitmaakt van de vrouwenrechten…
Zwembadscène: als ik in de namiddag besluit om toch nog even wat baantjes te gaan trekken in het binnenzwembad zijn daar een Libiër en zijn vijfjarig dochtertje in het water aan het spelen. Mevrouw is niet te zien. Het meisje, zonder zwembadjes, springt voortdurend in het water, ook waar het diep is. Papa moet haar opvangen.
Ik vraag aan hem in het Engels hoe oud het meisje is en of ze al wat kan zwemmen. In vloeiend Oxford-Engels antwoordt hij dat het kind vijf is en dat ze niet kan zwemmen, dat ze in zijn land geen zwemlessen kan krijgen, noch in de scholen noch elders. Ik wil hem niet voor het hoofd stoten, dus vraag ik niet of er dan wel zwemlessen zijn voor jongens…
Mevrouw blijkt in de jacuzzi te zitten. Als de hele familie na een half uurtje badgenoegens vertrekt, kan ik het niet nalaten even naar de kleding van mevrouw te kijken… Indien er een gala-uitvoering van de boerkini bestaat, dan heeft zij die aan. Buiten de gewone totaalbedekking in polyester, heeft ze daarover een soort kazuivel en daarbovenop, vanop de schouder, schuin naar de andere kant van de heupen een gehaakt net dat elke zintuiglijke voorstelling van rondingen totaal in de war moet sturen. Een sexuele stoorzender.
De redder-badmeester, een spraakzame jongeman, met wie ik al meerdere keren even een babbeltje gehad heb, roept me na hun vertrek even naar de kant en zegt me dat het niet aan te raden is met Libische mannen te spreken. Verwonderd vraag ik waarom en hij zegt dat al die vrouwen ziekelijk jaloers zijn, vooral dan, omdat zij geen woord kunnen verstaan in enige andere taal dan Arabisch. Ik beloof het nooit meer te doen.
Linde Edelinck
Wordt vervolgd.
Enkele achtergronden bij Villa Vanthilt
5 reacties op dit bericht
arbeid adelt
Dit adhd-ke Marcel is het zoontje van de gewezen senator Edgard Vanthilt, een gerespecteerde socialist, waarbij Marcel in het niets verdwijnt, maar wel teert op de naam van vader. Dat zijn referenties voor een job bij de VRT, de zoon zijn van ...
Het onnozel ventje Marcel heeft ook een tijdje na MTV (platendraaier) in de "A" politiek gezeteld, ten tijde van die griezels van Agalev, en nog wat van die beschutte werkplaatsfiguren , die natuurlijk opkeken naar dit verwaande figuur van 'Arbeid adelt' ....
gelukkig heeft tv een uitknop
Goed Van Tilt moet ook zijn boterham verdienen net als iedereen. Dat hij zo een snertprogramma moet vertone is ook niet zijn schuld dan. En geloof me het zal met de aangekondigde besparingen niet beteren.........
Wij zijn een klein Vlaanderen maar met zooo veel BV, Je wordt ze zo moe, ik kan er geen een meer zien. En ze vertellen altijd hetzelfde , hoe bijzonder zij wel zijn. En dat gemaakt lachen is er ver over..........Vlaanderen heeft zijn Cultuur helemaal naar de knoppen gedaan,dank zij de media
Ik moet die "hyperkineet" niet
Als een...
...idioot gedoe gepresenteerd wordt door een idioot dan spreken we van idioterie. Dat is nu de juiste benaming voor dat programma waarbij we het woord programma wel geweld aandoen want met een programma heeft het niets te maken, het is niets anders dan wat waardeloos lawaai veroorzaakt door omhooggevallen idioten.
Gisteren was het de eerste en voor mij ook al de laatste van dat gedoe die op de buis is gekomen.
Een terechte vraag door dhr Ray: Waarom worden 3.000 BRT klaplopers in dienst gehouden om vooral niets te doen? Als ze al eens iets doen volgt zeer snel ‘excuses voor de storingen....’.
Geef daar snel ± 2.650 mannen/vrouwen een C4, het blijven toch werklozen maar dan met een werklozensteun i.p.v. een 4-voudige werklozensteun op kosten van de gemeenschap, reduceer die Vlaamse steun van 350.000.000 euro naar ± 10% en dat is zelfs nog teveel voor dat links gedoe want wie de zeverende dag gezien heeft met die twee extreem linkse fossielen die zijn dag was ook alweer naar de filistijnen. Bij een belangrijk debat door onbelangrijke creaturen was er maar één stem steeds te horen, uiteraard die van de kladder, man man man, heeft nu niemand het lef die idioot te zeggen zijn klepper dicht te houden? Als daarbij ook nog het smoelwerk in beeld komt dan ziet men het gif uit de uithoeken druppelen als het niet links genoeg verloopt om nog maar te zwijgen over die slappe vervangster. In een woord: walgelijk.
En daar betalen wij belastingen voor!!!!
Ons kent ons