*U bent Vlaming, u moet zich aanpassen*

De Zwitserse presidente Micheline Calmy-Rey (Socialistische Partij) windt er geen doekjes om : de EU dwarsboomt de onderhandelingen met Zwitserland. Dat is “onaanvaardbaar”.

Zij gaat de confrontatie niet uit de weg en uit scherpe kritiek t.o.v. de EU.  In een vraaggesprek met de SonntagsZeitung beschuldigt ze de EU-commissie ervan de onderhandelingen met Zwitserland te dwarsbomen, vooral wat betreft de overname van de nieuwe EU-wetgeving. 

Wij citeren: “De EU gedraagt zich passief en maakt het ons ongerechtvaardigd moeilijk.”  In tegenstelling tot Zwitserland, doet Brussel geen enkel voorstel.  “De passiviteit van de EU ergert me.” en ze voegt eraan toe “De houding van de EU is onaanvaardbaar. Daar kan niets positiefs uit voortkomen.  Maar we laten ons niet onder druk zetten.  We verwachten van de EU een constructieve houding.” De onderhandelingen afbreken is geen optie, want “We leven middenin Europa, we verdienen elke derde Zwitserse Frank via een uitwisseling met de EU.  De EU is onze belangrijkste politieke partner en onze natuurlijke markt.” 

Daarom heeft Zwitserland een geregelde relatie met de EU nodig, maar dat is nog nooit eenvoudig geweest. 

De totaal geblokkeerde onderhandelingen met de EU zijn de reden van haar aanval tegenover Brussel.  Bovendien verliezen de bilaterale verdragen ook in eigen land aan ondersteuning.  Mevr. Calmy-Rey waarschuwt daarom voor een herziening van de akkoorden over het vrije verkeer van personen. 

Floriaan Terbeke

Nvdr: In november 2010 werd Zwitserland door de EU duidelijk gemaakt dat “men een uitgebreidere samenwerking op gebied van belastingen verwacht én een sterk teken van solidariteit in de toekomst”… met andere woorden: GELD!!!

Bron:20 Min.online

De Roosdaalse afdeling van Vlaams Belang plaatste zondag op elf invalswegen borden met daarop het opschrift 'Welkom in onze Vlaamse gemeente'.

'Daarmee doen we wat de gemeente al jaren verzuimt te doen', zegt gemeenteraadslid Marcel Steeman. 'Drie of vier jaar geleden diende Geert Vanderoost een voorstel in voor het plaatsen van gelijkaardige borden. Dat werd door de gemeenteraad goedgekeurd, maar ze staan er nog altijd niet.'

'De ene keer schermt het gemeentebestuur met een probleem in verband met de aanbesteding, de andere keer is het een andere drogreden.'

Volgens Wilfried Tielemans, voorzitter van de VB-afdeling, is de plaatsing van het bord geen provocatie. 'Integendeel. Wij tonen ons gastvrij. Toch valt het op dat de verfransing oprukt. In het warenhuis hoor je hier steeds meer Frans spreken.'

'Wij hebben er niets op tegen dat Franstaligen hier komen wonen, maar dan wel met respect voor onze taal en eigenheid.'

'Met deze borden onderstrepen we dat we een Vlaamse gemeente zijn', benadrukt Tielemans. 

@ Het Nieuwsblad

Normaal verschijnen er geen artikels bij Angeltjes op 11 juli, behalve als er groot nieuws te melden valt. Dat NVA vandaag op de Vlaams-nationale feestdag de kar blijkt te draaien, is belangrijk genoeg om van onze stelregel af te wijken.

De N-VA is bereid om verder te praten, maar dan moet de nota van formateur Elio Di Rupo fundamenteel herschreven worden.

"Als het gaat om een nota met minder belastingen en meer hervormingen, wil ik gerust voortpraten", aldus N-VA-voorzitter Bart De Wever voor aanvang van de 11 juliviering in het Brusselse stadhuis.

Zondag riep Vlaams minister-president Kris Peeters Di Rupo al op zijn nota te herschrijven. CD&V-voorzitter Wouter Beke herhaalde dat standpunt van de Vlaamse christen-democraten maandag aan de ingang van het Brusselse stadhuis. "Wij willen dat de nota wordt aangepast", klonk het.

Wat een beunhaas, is die De Wever toch. Stond hij gisteren in Kortrijk te oreren en te gloriëren als had hij op zijn eentje de Guldensporenslag gewonnen, vandaag wil hij toch onderhandelen. Weliswaar met een aangepaste nota, wat natuurlijk op hetzelfde neerkomt als mee aan tafel gaan. 

De Wever kent natuurlijk de Vlaamse gevoeligheden, de gewenste  retoriek maar ook de lankmoedigheid van vele Vlamingen. Wat hij absoluut onderschat, is de standvastigheid van de Vlaamse republikeinen, noem ze Vlaams-nationalisten.

Ray

Niet vergeten : viering hier in Antwerpen Concienceplein van 14.00 tot 18.00 uur !
Tot straks, kom eens praten bij een 'bolleke' .

 Daniel

Op deze 11de juli van het memorabele jaar 2011 zijn wij als Vlaams-nationalisten blij. Wij zijn blij omdat we het gevoel hebben gekregen dat het aloude spel van de grote Vlaamse partijen (om de Belgische machten verlegen als zij zijn) die steeds weer in rammelende of zelfs rampzalige compromissen duiken, dat dat aloude spel weg lijkt te zijn gedeemsterd. Wij zijn blij omdat België in de kreukels lijkt te liggen en het einde nakende lijkt. MAAR... Net als bij de JA MAAR's aan de Nota Di Rupo deze week, is er een dikke grote MAAR bij onze prille vreugde. Wij beseffen dat de weg nog lang zou kunnen worden als niet alle andere partijen dan de onze snel doorgroeien naar een volwassen Plan B naar Vlaams Belang-model.

De invloed van het Vlaams Belang is het afgelopen jaar altijd alomtegenwoordig geweest. Vorige week waren wij de eersten om te voorspellen dat de N-VA nee zou zeggen, moest zeggen ook, want wij kennen het dossier van het Vlaams-nationalisme door en door en wij weten ook hoe het mechanisme werkt. Wij van het Vlaams Belang waren de eersten om in een grondige afkraaknota de nota van Di Rupo niet alleen te ontmaskeren en van tafel te vegen, maar ook om de N-VA onder druk te zetten. Terwijl nagenoeg alle perscommentaren nog in bezopen bewoordingen de lof zongen van Di Rupo's staatsmanschap, en zich blijkbaar enkel afvroegen op welke wijze de N-VA "ja,maar" zou zeggen, waren wij al volop op oorlogspad, bestookten wij de collega's van de N-VA met onze afkraaknota en zetten wij hen het mes van een harde Vlaams Belang-oppositie op de keel, voor het geval zij mochten zijn ingegaan op die gevaarlijke uitnodiging van de PS. Wij maakten zelfs een tabel waar de nota Di Rupo werd vergeleken met de mooie voornemens van het Vlaams regeerakkoord en wij riepen luid "Weg met ja-maar. Niks te maren! Weg met Di Rupo!"

Voor Brussel en voor Brussel-Halle-Vilvoorde stond de muizenval volledig open en dreigde ze dicht te klappen op naÏeve Vlaamse hoofden. Onvermoeibaar en oneindig vasthoudend hebben onze medewerkers en parlementsleden dag en nacht doorgewerkt, zijn zij blijven hameren en hebben wij als Vlaams Belang op die manier de druk zo hoog als menselijk mogelijk gehouden. Het Vlaams Belang heeft zijn rol gespeeld en zal die blijven spelen. Want er is geen stijf been zonder die niet en nooit aflatende druk van het Vlaams Belang. Wij zijn de stok achter de deur. En het heeft geholpen zodat we uiteindelijk de N-VA ook hebben kunnen feliciteren.

Maar onze felicitaties aan de N-VA mogen vandaag echter ook gerust een "gefeliciteerd, MAAR" worden. De N-VA moet nu toch eindelijk beginnen inzien dat ze haar hovaardigheid en haar afwijzing van het Vlaams Belang-standpunt van de Vlaamse Onafhankelijkheid best zou afleggen. Haar strategie om België te hervormen is mislukt, haar participationisme ligt aan diggelen, al het onderhandelen heeft tot niets geleid en het zal voorwaar nooit meer tot iets leiden dat zelfs nog maar van verre lijkt op de visioenen over een nieuw confederaal België die de N-VA ons allemaal heeft voorgespiegeld. Het alternatief voor heel die mislukking is niet nog vérder onderhandelen of verkiezingen houden of wat dan ook, maar is simpelweg doen wat de Franstaligen van ons verwachten: het startschot geven voor de splitsing van het land en de creatie van twee nieuwe staten.

Onze Vlaams Belang-strategie naar Onafhankelijkheid is niet de weg naar de chaos, maar de weg naar de Ordelijk Opdeling van België, een volwaardig alternatief.

Het wordt tijd dat verantwoordelijke politici de Belgische chaos achter zich laten en nu doorzetten naar een Onafhankelijk Vlaanderen.

Er is nu door alle zogenaamde hervormers genoeg, om niet te zeggen veel te veel tijd verloren. Vlaanderen onafhankelijk, NU!

Gerolf Annemans

(dank aan Wim Peeters)

Deze video is een productie van Jan Marijnissen, de gewezen voorzitter van de Nederlandse Socialistische Partij, een equivalent van onze Vlaamse PvdA, her vroegere Amada.  Dit neemt niet weg dat we voor een groot stuk de analyse over de huidige EU en hoe zij tot stand kwam kunnen delen. Bovendien is de grafische verzorging origineel en knap bedacht.

Benny van de Kennedy's

Frankrijk heeft wapens geleverd aan Libische burgers die werden belegerd door de troepen van kolonel Moammar Gadhafi. Dat heeft een woordvoerder van het leger woensdag gezegd. Frankrijk is het eerste NAVO-land dat toegeeft Libische burgers van wapens te hebben voorzien.

De wapenleveranties vonden begin juni plaats in het westelijke Nafusa-gebergte. Burgers werden hier omsingeld door de eenheden van Kadafi, die bovendien weigerde een humanitaire corridor open te laten.

Nadat de Verenigde Naties waren ingelicht werd begonnen met het droppen van humanitaire hulp, zoals drinkwater, voedsel en medische hulpmiddelen. Toen de situatie verslechterde, werd overgestapt op het leveren van wapens. Deze werden met parachutes vanuit vliegtuigen gedropt. Het gaat om semi-automatische wapens, machinegeweren, granaatwerpers en munitie.

Het vliegverbod dat in maart boven Libië werd ingesteld voorziet in luchtaanvallen op vijandelijke stellingen, maar de vraag of de opstandelingen ook van wapens mogen worden voorzien vormt al langer voer voor discussie. De Italiaanse minister van buitenlandse zaken Franco Frattini ziet hier in ieder geval geen probleem in. Het is 'moreel gerechtvaardigd' dat het bondgenootschap de opstandelingen helpt, zei hij dit voorjaar nog.

In Londen maakte de Britse minister van buitenlandse zaken William Hague bekend dat de Libische oppositie geld heeft ontvangen om de salarissen van ambtenaren in de door opstandelingen ontzette gebieden te betalen. Hierbij moet gedacht worden aan leraren, straatvegers en ander dienstverlenend personeel. Vorige week ontving de oppositie de eerste betaling van zeventig miljoen euro.

(Met dank aan Joos voor de tip)

Zolang het kiesarrondissement B-H-V niet gesplitst is, kunnen er geen federale verkiezingen georganiseerd worden. Wat is het geheugen van de mensen toch kort!

Ter herinnering:

In 2007 konden eigenlijk al geen grondwettelijke federale verkiezingen meer georganiseerd worden, maar door een truc van de slimste van de klas om het parlement 4 weken voor de vervaldatum te ontbinden (waar tussen haakjes al die onnozelaars mee akkoord gingen!), kwamen die er op zondag 10 juni 2007 dan toch. - Voor de aangekondigde laatste keer...
De slimste van de klas verdween gelijk van het politieke toneel en in zijn plaats kwamen 5 minuten politieke moed.

Maar opnieuw werd het kiesarrondissement B-H-V niet gesplitst en de politieke meute organiseerde dan maar opnieuw ongrondwettige verkiezingen op zondag 13 juni 2010 (waar tussen haakjes al die onnozelaars opnieuw mee akkoord gingen!).

Nog eens een jaar later blijkt dat na reeds twee ongrondwettige verkiezingen er geen nieuwe federale regering meer gevormd kan worden. Voor elke leek lijkt dat volkomen logisch en vanzelfsprekend. Maar eloquente politici tonen zich daar hoogst verbaasd over en er wordt nu geopperd om dan maar voor de derde keer ongrondwettige verkiezingen te gaan organiseren... - Waarbij het die onnozelaars om geen enkel grondwettelijk motief te doen is, maar zowel bij voor- als tegenstanders alleen maar om puur electorale berekening!

Nochtans heeft een land, dat zichzelf democratisch noemt maar al tot twee keer toe geen geldige verkiezingen meer kon organiseren, doodeenvoudig opgehouden te bestaan. Het wordt zo stilletjes aan tijd dat iemand die onnozelaars daar eens op wijst.

11 juli lijkt me daarvoor een geschikte datum.

Bertie

 Een uniek en verhelderend document, dat verspreid dient te worden. (in onze voortvarendheid hadden wij de montage van Wim Peeters toegeschreven aan onze Turnhoutse vriend en gemeenteraadslid Wim Peeters. Met onze excuses aan beide heren.)

Zie bruggetje naar originele video :

http://vimeo.com/haviko/de-zes-mooiste-dorpen-van-vlaanderen

Momentum niet verloren laten gaan

Van meet af aan liet het Vlaams Belang geen onduidelijkheid bestaan over de waarde van de nota-Di Rupo voor Vlaanderen. Het werkstuk van de Franstalige kandidaat-premier was een gedrocht en schetste een voor Vlaanderen weinig rooskleurige toekomst. Zelfs een blinde kon zien dat de formateursnota mijlenver verwijderd was van de Octopusnota en de vijf resoluties van het Vlaams Parlement. Voor alle duidelijkheid: die resoluties hadden destijds weliswaar niet de splitsing van België voor ogen, maar legden niettemin enkele belangrijke eisen vast: onder meer financiële en fiscale autonomie, coherente bevoegdheidspakketten en de volledige overheveling van de personenbelasting.

Géén omwenteling

In geen geval kon het voorstel van Elio Di Rupo de vergelijking met die Vlaamse resoluties doorstaan. Een ‘Copernicaanse omwenteling’ en ‘systemische staatshervorming’ zaten er niet in. Meer dan terecht noemde de Leuvense politicoloog Bart Maddens de nota-Di Rupo “imbuvable” voor de Vlamingen. Ten bewijze: er is geen spoor meer van zelfs maar een begin van regionalisering van Justitie. De zes faciliteitengemeenten worden uitverkocht en Brussel kreeg een blanco cheque. De federale kieskring en de samenvallende verkiezingen zijn zonder meer een restauratie van het oude Belgique-à-papa. Nog veel fundamenteler is dat van échte fiscale autonomie en financiële verantwoordelijkheid eigenlijk geen sprake was.

Twee landen

Het was niet meer dan logisch dat de N-VA de nota afschoot. De lat lag nog lager dan in de nota-Vande Lanotte, die al een onvoldoende kreeg van CD&V en N-VA.

We zijn nu meer dan een jaar na de federale verkiezingen. Dat er nog geen akkoord is, is de logica zelve. De redenering dat de twee grote winnaars van de verkiezingen maar tot een akkoord moeten komen, gaat voorbij aan de loutere vaststelling dat die partijen de verkiezingen hebben gewonnen op basis van een compleet tegengesteld verkiezingsprogramma.

De nota-di Rupo bewees finaal dat men in dit land geen regering meer kan vormen die de weerspiegeling is van de verkiezingsuitslag in het Noorden en het Zuiden van het land.

België is geen land meer, maar bestaat uit twee landen.

Momentum niet verloren laten gaan

De huidige impasse biedt echter een momentum dat men aan Vlaamse kant niet verloren mag laten gaan. We bevinden ons in het Tsjechoslovakije van net voor de ontbinding: ook daar kwam men tot de conclusie dat het vormen van een federale regering onmogelijk was gelet op de niet te overbruggen kloof tussen de twee deelstaten. Men is daar – tot ieders tevredenheid – overgegaan tot de ordelijke opdeling.

De tijd en de geesten zijn ook hier rijp om aan de finale stap te beginnen: de stap naar de boedelscheiding. Laat dat onze 11 juli-boodschap aan de Vlaamse partijen zijn: overwin uw koudwatervrees, hou op met kostbare tijd te verspelen aan een staatshervorming die opnieuw de kiemen van een volgend conflict in zich dragen, en bereid in het Vlaams Parlement de boedelscheiding voor.

Bruno Valkeniers Voorzitter Vlaams Belang

De toespraak over de Arabische lente en het M-O-conflict van de Amerikaanse president Barack Obama werd – zoals verwacht – door de Republikeinen en de Israëliers uiterst kritisch ontvangen.  De reden is uiteraard dat Obama, als eerste VS-president in functie, zich expliciet uitsprak voor een twee-statenoplossing, gebaseerd op de grenzen van voor van 1967.

De Israëlische premier Netanjahu repliceerde dat Israël zulke grenzen niet kan verdedigen en wees ze van de hand.  De Republikeinen verweten Obama zelfs verraad.  De steen des aanstoots waren volgende woorden: “Wij geloven dat de grenzen tussen Israël en Palestina moeten samenvallen met de vóór-1967-toestand, evenals de beiderzijds aanvaarde grondruil.  De Palestijnen moeten het recht op een eigen regering hebben en beschikken over al de mogelijkheden in een onafhankelijke en samenhangende staat.”Concreet betekent dit dat Israël zich niet alleen uit de westelijke Jordaanoever dient terug te trekken, maar ook uit Oost-Jeruzalem.  Nederzettingen in de onmiddellijke nabijheid van de grens, zoals bv. Ma’ale Adumin, zullen deel uitmaken van Israël, maar de Palestijnen dienen elders daarvoor met een gelijkwaardig territorium gecompenseerd te worden.  Wil Israël tegemoet treden aan Obama’s eis van een “samenhangende” Palestijnse staat, dan zal Israël de nederzetting Ariel in het centrum van de westelijke Jordaanoever moeten teruggeven.  Nog nooit is een Amerikaanse president zó ver gegaan.

Dat Obama’s toespraak beide partijen dichter bij elkaar zal brengen is onwaarschijnlijk.  De betekenis én de explosiviteit, heeft een ander aspect:  de Palestijnse Autoriteit wil in september tijdens de algemene vergadering van de UNO-veiligheidsraad laten stemmen over de erkenning van Palestina als onafhankelijke staat.

Tot vandaag gold de Israëlisch-vriendelijke houding van de VS als een onwrikbaar gegeven.  Het Amerikaans veto volstaat om elke rechtsgeldig bindende resolutie binnen de UNO-veiligheidsraad te kelderen.  Stemmingen tijdens de algemene vergadering hebben slechts een adviserend karakter, zodoende beschikt niemand van de leden over een veto. Een “neen” van de VS voor een onafhankelijk Palestina is niet uitgesloten.  Evenwel ligt dit – na Obama’s uitspraak – zeer moeilijk, alhoewel Obama benadrukte dat “symbolische stappen om Israël in september binnen de UNO te isoleren, niet noodzakelijk een onafhankelijke staat als resultaat zullen hebben.”  Anderzijds zou een gesloten front pro erkenning van Palestina langs de ene kant,  met Israël en de VS aan de andere kant, meer dan een symbool betekenen.  Zuid-Amerikaanse landen als Brazilië en Argentinië hebben Palestina al erkend, evenals Rusland en China, twee permanente leden van de UNO-veiligheidsraad.  Zelfs twee Europese landen, Frankrijk en Groot-Brittanië, hebben intussen hun sympathie voor de Palestijnse plannen geuit.  Indien Israël zich niet snel met de problematiek bezig houdt, dan zal men een akkoord ernstig overwegen, dixit Britse premier Cameron en Franse president Sarkozy.

De Israëlische premier Netanjahu toonde zich ontgoocheld: “Washington begrijpt niet waarmee wij geconfronteerd worden.” Ontgoocheld omdat Obama tijdens zijn toespraak niet gereageerd had op de Palestijnse eis om miljoenen Palestijnen op te nemen in Israël: meestal gaat het om nakomelingen van diegenen die in 1948 en na de oorlogen verdreven of gevlucht waren.  De Republikeinen verwijten Obama de bijzondere relatie van de VS met Israël in gevaar te brengen en de Joodse staat onverdedigbaar te maken.

Arabische vertegenwoordigers, zoals de Egyptische UNO-afgevaardigde, hadden hogere verwachtingen en betreurden dat Obama geen concreet onderhandelingsvoorstel over een hervatting van de vredesbesprekingen medegedeeld had. Positief was dan wel weer dat Obama’s oplossing zich binnen de grenzen van vóór 1967 situeerde: dat kon ook rekenen op de goedkeuring van de Jordaanse buitenminister Nasser Dschadwdeh en de EU-commissaris Catherine Ashton. Obama gaf ook te kennen dat Israël moest inzien dat er geen vreedzame staat kan bestaan die zich baseert op een “voortdurende bezetting”.

Netanjahu had in zich in Washington wel al bereid verklaard tot een “royale” gebiedsteruggave aan de toekomstige Palestijnse staat.  Hij verklaarde voor het eerst dat “in het raam van een écht vredesakkoord, dat een einde moet maken aan het conflict, enkele nederzettingen buiten de Israëlische grenzen zullen liggen.” Maar hij voegde eraan toe dat de opdeling van Jeruzalem en de terugkeer van Palestijnse vluchtelingen onbespreekbaar zijn.  Jeruzalem moet de verenigde hoofdstad van Israël blijven.  De reactie van de Palestijnen liet niet op zich wachten: “Netanjahu’s verklaringen zullen ons niet tot vrede leiden, want hij maakt de vredesonderhandelingen nog moeilijker. De Palestijnen willen een eigen staat oprichten in de Gazastrook, op de westelijke Jordaanoever, met het Arabische Oost-Jeruzalem als hoofdstad.”

Voor Netanjahu is het duidelijk: een terugkeer naar de grenzen van vóór 1967 is uitgesloten, maar hij is het in principe eens met de oprichting van een zelfstandig en levensvatbaar Palestina.  Israël realiseert zich dat het in ruil voor vrede een deel van het Bijbelse vaderland moet teruggeven: “Israël zal zich royaal ten opzichte van de grootte van de Palestijnse staat tonen, maar tegelijkertijd onwrikbaar over het verloop van de grenzen.  Dat moet onderhandeld worden.”  Hij herhaalde tevens zijn positie, waarbij Israël bij de eis zal blijven het Jordaandal aan de Jordaanse grens voor lange tijd onder militaire controle te willen houden.  Abbas reageerde dan weer: “geen Israëlische aanwezigheid op Palestijnse bodem te zullen accepteren, vooral aan de Jordaan.”

Netanjahu mocht intussen spitsroeden lopen in eigen land: de oppositie noemt hem de “Palestijnse Herzl”.  Theodor Herzl geldt als de geestelijke vader en feitelijke stichter van de staat Israël.

Obama suste: zijn regering zou er alles aan doen om op een “creatieve manier” het conflict op te lossen.  Er zijn weliswaar verschillende meningen over de manier waarop de vrede moet bereikt worden, maar hij bevestigde dat de vriendschap en de wederkerige ondersteuning tussen Israël en de VS een vaststaand gegeven zijn en blijven.  De Republikeinen zijn hiermee allesbehalve overtuigd en verwijten hem Israël niet voldoende bij te staan.

Floriaan Terbeke

Bron: 20 Min.online