Wurlitzerdromen


Goede morgen schattebollen,
Wie herinnert zich nog hoe het aanvoelde zeventien jaar te zijn? Zeventien: vaak bezongen in lyrische bewoordingen. Ik heb me dikwijls afgevraagd wat daar nu zo speciaal aan was. Eigenlijk niets. Vroeger niet en nu niet. Vroeger niet omdat ik pas vanaf mijn 18de mocht uitgaan en nu niet omdat de beginleeftijd van seksuele experimenten – naar het schijnt – drastisch verlaagd werd. Niet dat het één iets met het ander te maken had, maar toch. Ik herinner me dat ik het eerste thuis moest vragen – ook en vooral in verband met zakgeld - en het ander, wel, ik heb dat gewoon nooit gevraagd. Evenmin heb ik ooit “sexuele opvoeding” gekregen: daar werd niet over gesproken. Eigenlijk heb ik gewoon alle vuile moppen opgeteld en daaruit gehaald wat ik nuttig achtte. Zou dit ook aangeboden worden bij “tweede-kansonderwijs”?
Ik wijk af: vandaag een liedje over deze leeftijd en over dromen. Of beter gezegd: over het feit dat men op 17-jarige leeftijd nog dromen heeft. Het zou er nog aan mankeren: als men stopt met dromen heeft men de hoop opgegeven. Als Vlaams-nationalisten kunnen we daarvan meespreken!
Eerst wat onmisbare informatie over de zangeres: Margaret Annemarie Battavio werd geboren op 8 maart 1948 in Lansdale, Pennsylvania. Al heel jong begon ze te zingen en kreeg wegens haar kleine gestalte de artiestennaam Little Peggy March. Met haar 1.45 m lengte en haar 14 levensjaren scoorde ze in 1963 in heel de wereld een megahit met “I will follow him”. Niet dat ze daar financieel beter van werd: omdat ze minderjarig was mochten haar ouders volgens de Cooganwet haar geld niet beheren. De gehele verantwoordelijkheid lag bij haar manager en in 1966 bleek dat die er alles doorgejaagd had. Peggy hield er slechts $ 500.- aan over.
Een nieuwe manager, Arnie Harris, werd later haar echtgenoot; ze kregen in 1974 samen een dochter, Sande.
In 1969 verhuisde ze naar München, liet “little” achter in de VSA, en vertegenwoordigde als “Peggy March” haar nieuwe thuisland twee keer in het Eurovisie Songfestival. Haar grootste succes werd echter het deelnamelied bij de Deutsche Schlagerfestspiele in Baden-Baden: “Mit 17 hat man noch Träume”, wat tevens haar doorbraak op internationale podia betekende. Ze zong in negen talen en trad op over heel de wereldbol, zelfs in Japan. Ze verwierf meerdere gouden platen in de VSA, Japan en Duitsland, ze speelde mee in de toen populaire muzikale films en had de reputatie de kortste minirok te dragen.
In de loop der jaren bleef ze zingen met een bescheidener succes. In 1999 maakte ze de oversteek naar Florida maar keert wel nog regelmatig terug naar Duitsland voor een gastoptreden.
Peggy March zingt nu voor al mijn dromertjes: Mit 17 hat man noch Träume.
Tot volgende week! Lolita
















3 reacties op dit bericht
Jaja Ludo,
Bedankt Lolita!
Eén van mijn lievelingsliedjes!
"Mit siebzig (70) hat man noch träume... "
Of zoals in die andere Schlager: "Mit siebzig fängt das Leben erst an..." :)