Vandaag woensdag gaan de zogenaamde regeringsonderhandelingen met 8 partijen in alle stilte verder. Nog even samenvatten hoe het er voor staat.
Alle Franstalige partijen nemen deel : 61 van de 62 Franstalige Kamerleden zijn vertegenwoordigd rond de tafel bij formateur Di Rupo, tegen 48 van de 88 Vlaamse Kamerleden. De 40 zogenaamde V-partijen (N-VA-VB-LDD) hebben ofwel zichzelf weggemaneuvreerd (N-VA) of worden bewust uitgesloten via het cordon sanitaire (VB - LDD).
Na de openbare politieke ranseltoespraak door een woedende en bibberende keuning op 20 juli, kwam een dag later CD&V partijvoorzitter Wouter Beke schoorvoetend zijn medewerking toezeggen om het land B uit de penarie te helpen. Er moet daar heel wat gebeurd zijn achter de schermen bij de CD&V om deze plotse ommezwaai te bewerkstelligen. De invloed van het hof en de kapitaalkrachtige belgische machtsfamilies binnen de "katholieke partij" is op cruciale momenten onloochenbaar. Er zijn nog steeds mannetjes die aan de touwen trekken en er bestaan nu nieuwe netwerken met de christelijke vakbond die ondubbelzinnig de kant van vorst en kapitaal gekozen heeft.
Mijnheer Beke mocht wel voorwaarden stellen. Eerst moest de BHV-knoop doorgehakt worden en wél op basis van de voorstellen die hijzelf maanden geleden gedaan had. En er zou pas over het sociaal-economische regeringsporgramma gepraat worden nadat BHV geregeld was. Dat is iets wat we intussen wel vernemen : naast de voorstellen van Beke wordt er ook over andere communautaire voorstellen gepraat. Het zou menselijk gezien, bijna niet anders kunnen. Of is er iemand zo naiëf te veronderstellen, dat Beke alleen het woord zou voeren tijdens de bijeenkomst van de verzamelde egotrippers die politici zijn en iedereen zit instemmend te knikken zonder enig wederwoord ?
De BHV voorstellen van Beke gaan trouwens uit van een aantal compromissen, zeg maar toegevingen aan de Franstaligen, zodat heel de beginfase van deze formatiegesprekken niet meer zijn dan zand in de ogen strooien van de publieke opinie.
Tot hiertoe heeft de CD&V een belabberd figuur geslagen naar de Vlaamse openbare opinie toe en die indruk moet hij wegwerken en tegelijk probeert Beke naar de franco-belgen blijk te geven van wat zij verstaan onder staatsmanszin. Dat is de voorlopige strategie bij Cd&V en hoe zij zal aflopen, is afwachten geblazen : een win-win situatie zit er echter niet in voor Beke.
Staatmanszin betekent in het land B nog steeds : de bestaande overheersing van de francofone minderheid in stand houden en de financiële transferten van Vlaanderen naar Wallonië (nogmaals : 12 miljard per jaar) onaangeroerd laten. Daarvoor gebruikt men argumenten zoals solidariteit of belgische compromisbereidheid, nepbegrippen voor simpelen van geest zoals een Bart Peeters e.a.
Staatsmanszin betekent concreet in belgië :
- het waterhoofd Brussel met zijn 800 politieke mandatarissen en zijn 19 individuele dorpskoninkrijkjes jaarlijks voorzien van extra 461 miljoen euri (zonder enige tegenprestatie),
- de taalpariteit in Brussel eenzijdig opheffen (zonder te raken aan diezelfde pariteit op federaal vlak, wat destijds de basis vormde voor dat compromis) en de oprichting van een Brussels grensoverschrijdend complex tot ver in Vlaams-Brabant,
- de 6 faciliteitenrandgemeenten losweken uit de Vlaamse Gemeenschap,
- in gans belgië opnieuw een onrechtstreekse tweetaligheid invoeren via een federale kieskring.
Er valt nog veel meer te zeggen maar dan wordt ons verhaal eentonig.
Willen wij echt uit de miserie geraken dan is er enkel de weg van het gezond verstand die ons zal leiden tot een ordelijke opdeling van het land of zoals Johan Sanctorum het stelde : van deelstaat tot republiek.
Ray