Vrijdag, vaste marktdag - door Walter
Naar vaste gewoonte had ik de snel bederfbare voedingswaren in de koelbox naar de wagen gebracht. Dan op weg naar de wekelijkse afspraak in “ De Krokefant “ . Ik stond aan het zebrapad om over te steken, naast mij stond nog een koppel, beiden aan het wachten tot het groen werd. Plots scheurde er tegen een hoge snelheid en met snoeiharde muziek een wagen voorbij. We hadden de wagen eigenlijk niet gezien maar wel gehoord. De man naast mij zei, het is toch ongelooflijk wat er vandaag allemaal rondrijdt. Mijn vrouw zegt altijd dat zijn boenke - boenke auto ‘s. Ik antwoordde hem dat Caro altijd zegt “ het zijn precies rijdende discobars “. Toen het groen geworden was staken we over en de man vervolgde zijn uitleg.
Ik had vroeger een vriend en die had zijn zoon een auto gegeven voor zijn 18de verjaardag, die jongen was maar aan het zagen om een radio cassette in zijn wagen te plaatsen. Hij mocht niet van zijn vader, omdat die vond dat het zijn aandacht van het verkeer afleidde. Na lang zagen heeft hij dan toch een radio cassette mogen plaatsen. Twee dagen later had hij een ongeval. Hij was wel niet in fout, want de dame die hem had aangereden was door het rood gevlogen. Maar de radio cassette moest uit zijn auto. Ondertussen was ik met mijn nieuwe kennissen aan “ De Krokefant “ aangekomen, en Caro en ik bestelden onze koffie en ice tea. De man kwam met zijn vrouw naast ons zitten. Vroeger luisterden kinderen nog zei de man maar tegenwoordig…. Allez, deze week waren wij aan het winkelen in den bazaar. We stonden daar aan de vleestoog en plots ging het licht uit. Een vriendelijke dame die het vlees aan het aanvullen was, had al vlug gezien dat ne kleine van een jaar of 4 aan de knoppen van de koeltoog aan het prutsen was. Ik vroeg de man, staan die knoppen dan aan de voorkant? Ja zei hij, maar het is al een oude installatie, maar hoe dan ook ze moeten daar afblijven. Caro gaf hem gelijk, want ze vertelde, als onze kleindochter komt, die is 4 en die weet ook dat ze bij ons van de afstandsbediening van T.V. en D.V.D. moet blijven. Dat is toch normaal zei de man, en hij pikte zijn verhaal terug op. Dus die vriendelijke winkelbediende zet de installatie terug op en zegt op zeer vriendelijke toon tegen die kleine: dat mag je niet doen dat is niet om mee te spelen. Die kleine bezag haar eens en liep door naar de 2de koeltoog waar hij net hetzelfde deed. Het licht ging uit en ook de afscherming die ze ’s nachts gebruiken kwam naar beneden. Een dame die haar keuze stond te maken werd boos omdat ze niet verder kon kiezen. De winkelbediende bracht ook nu alles weer in orde en zei nogmaals tegen die kleine, dat mag je nu niet meer doen hé anders ga ik boos worden. De kleine vervolgde zijn weg alleen waarop de winkelbediende aan de vleeskiezende vrouw vroeg of het kindje bij haar hoorde ? In gebrekkig Nederlands zei ze van niet. In het rek van de zuivel zag ik de kleine nog wat kinder Bueno ’s tegen de grond gooien en verdween dan uit ons zicht. Een poosje later kwamen we de kleine tegen met zijn ouders, en daarbij, juist de vrouw die vlees stond te kiezen. Het was een gans gezin, ouders, kleine en grootmoeder, het waren, hoe zeg ik dat op een veilige wijze? Hij durfde het blijkbaar niet uitspreken. Ik zei hem, doe geen moeite de juiste woorden te vinden, we begrijpen je. Ja op een vol terras, je weet nooit wie er meeluistert. Je kan maar beter drie keer nadenken voor je nog iets zegt. Wij betaalden, namen afscheid, keerden huiswaarts in de hoop dat een boenke – boenke auto onderweg ons broek niet zou uitrijden.
Met Vlaamse groet,
Walter
1 reactie op dit bericht
'k Was nog maar...
Hoewel wij, aan de kust, nog niet veel te lijden hebben van "zichtvervuiling", heb ik de A-microbe ook al een tijdje te pakken; waarschijnlijk al tèveel berichten gelezen over "the nose and noise stad.