Een leraar Duits als vreemde taal in een Keulse taalschool vertelt over zijn ervaringen met meer dan vijftig artsen, afkomstig uit Arabische landen. In Duitsland is er immers een groot tekort aan geneesheren, vooral in de ziekenhuizen. Steeds meer hooggekwalificeerde dokters trekken vooral naar Angelsaksische landen, waar de loon- en arbeidsvoorwaarden duidelijk gunstiger zijn. Om het artsentekort op te vangen worden, volgens de Duitse radio, meer dan 50% assistent-artsen met een buitenlands artsendiploma ingezet. Daarbij zijn er tot ieders verbazing ook vele uit Arabische landen zoals Libië, Syrië en Saoedi-Arabië.
Wij tekenden zijn verhaal op:
Zo komen in de taalschool, waar ik les geef, zelfs meer dan ¾ van alle Duits lerende artsen uit de Arabische regio. Vele plaatselijke kranten hebben al over de problematiek geschreven: de mislukte communicatie tussen de eigen bevolking en de ontoereikende beheersing van het Duits der buitenlandse assistent-artsen. Zo krijgt een Duitssprekende patiënt heel dikwijls geen Duitse geneesheer te zien, maar wordt hij zonder meer doorverwezen naar een buitenlandse assistent-arts. Men heeft geen grote fantasie nodig om zich voor te stellen dat hierbij misverstanden, die de gezondheid kunnen schaden, quasi onvermijdelijk zijn.
Naast een “Gleichwertigkeitsprüfung” (test of het vak dezelfde norm haalt als het Duitse diploma) moet de Duitse taalkennis op niveau B2 van de EU-norm voorhanden zijn, opdat de buitenlandse arts in Duitsland geneeskunde mag praktiseren. ( Nvdr: Volgens de EU-profeten kan men met het niveau B2 probleemloos teksten lezen en begrijpen; ze gaan echter volledig voorbij aan het feit dat bv. bijsluiters van medicijnen, procedures, de kleine lettertjes van algemene voorwaarden, teksten van de overheid en juridische teksten meestal op niveau C1 geschreven worden.) B2 houdt geen vakjargon in.
Als leraar Duits weet ik maar al te goed dat een B2-niveau absoluut niet volstaat om een algemeen gesprek, laat staan een foutloze communicatie tussen arts en patiënt, waarbij het toch ook wel om leven of dood kan gaan, te kunnen voeren.
Wat me echter nog meer zorgen baart, is de vraag of de meeste mij bekende moslim-arabische artsen in staat zijn tot kritisch denken, het aanvaarden van kritiek en het aanvoelen van niet gemelde problemen; beschikken zij over genoeg algemene kennis, zijn zij in staat tot analytisch denken? Gezien het ontbreken van bovengenoemde vaardigheden kan men zonder meer de vraag stellen of deze artsen wel over voldoende kwalificaties beschikken. Ik noem hierbij enkele voorbeelden, die representatief zijn voor de meerderheid van de Arabische artsen, die bij mij les volgden:
- Abdulhamid (29), kinderarts uit Libië, gaf mij het volgende antwoord op de vraag, hoe hij dacht over moderne geneeskundige verwezenlijkingen die in tegenspraak met de islam staan, zoals bv. medicijnen met alcohol. Hij zegde dat voor hem de koran de maatstaf van alles is en dat hij zou weigeren medicijnen of therapieën toe te passen, die niet uitdrukkelijk door de koran toegelaten worden.
- Abdallah (32), stagelopende anaesthesist uit Saoedi-Arabië, is ervan overtuigd dat het wetenschappelijk bewezen is dat een enkel druppeltje alcohol of een stukje varkensvlees schade aan de gezondheid toebrengt en alle mogelijke “ziektes”, van kanker tot homoseksualiteit zal veroorzaken. En dit feit zou dan in de koran terug te vinden zijn, waarmee bewezen wordt dat alle moderne wetenschap in de koran zijn oorsprong vindt. Daarom zijn alle onderzoeken, die door de koran verboden worden, absoluut niet toelaatbaar.
- De uit Gaza stammende Younis, die met zijn 24 jaartjes al een diploma algemene geneeskunde van een Egyptische universiteit op zak heeft, heeft een duidelijke mening over de evolutieleer. Volgens hem werd het onomstotelijk bewezen dat God Adam geschapen heeft en dat de evolutieleer van de “jood Darwin” wetenschappelijk weerlegd werd. Zo wil hij ook niet naast een medestudent uit Israël plaats nemen.
- Geen van deze heren kwam vrijdags naar de les, want dan moesten ze naar de moskee.
- Alle drie reageerden uiterst gepikeerd bij een correctie van hun prestaties, zowel qua uitspraak, spraakkunst, begrijpend lezen of verstaan van de gesproken teksten.
- Hassan (32) uit Abu Dhabi kwam wel vrijdags naar de les, maar ook hij probeerde in de verste verte niet zich aan onze cultuur aan te passen. Geen enkele studente of lerares was veilig voor zijn avances; een weigering kon hij niet aanvaarden, want hij wist met zekerheid dat westerse vrouwen principieel met elke man naar bed willen gaan en dat ze slechts omwille van racistische redenen af en toe weigeren. Ook het lessenhoofdstuk “Flirten in Duitsland” slaagde er niet in hem te doen twijfelen aan zijn waanidee. Bij het lessenhoofdstuk “Duitse geschiedenis” wist hij te vertellen dat Hitler Duitsland herenigd had, daarmee tegen Israël inging dat geïnteresseerd was in het gebied van Oost-Duitsland en dat men daarom in Israël zo slecht te spreken was over Hitler. Toen een Chinese studente wou proberen hem op andere gedachten te brengen, wees hij dit radicaal af, want hij had dit thuis zo op school geleerd en Arabieren zouden sowieso meer over Europa weten dan iemand uit China.
- De schoonheidschirurg Mahmud uit Saoedi-Arabië spande echter de kroon. Zoals de meeste Saoedi’s beschikte hij over een beurs van zijn thuisland van € 1.800 per maand, plus taalcursus- en ziekteverzekeringskosten. Per meegebrachte vrouw en kind kwamen daar nog eens € 200 tot € 300 bovenop. Genoeg geld om vlijtig wahhabitische pamfletten onder de studenten te verdelen. Toen dit door de schooldirectie verboden werd, trok hij slechts zijn schouders op en antwoordde dat Duitsland binnenkort wel islamitisch zou worden, want het was de wet van Allah dat de islam de wereld zou veroveren. Op de vraag van een Servische medestudente, welke verklaring hij ervoor had dat, ondanks de totale versluiering in Saoedi-Arabië, er toch een markt voor schoonheidschirurgie bestond antwoordde hij onbevangen dat hij zich thuis hoofdzakelijk met wettelijk verordende amputaties en correcties van de stomp bezig gehouden had.
Natuurlijk zijn er ook uitzonderingen die de regel bevestigen: er bestaan ook kritische, goed gevormde Arabieren die ondanks hun geloof in de islam een natuurlijk moraalbewustzijn hebben en die zich tot een uitstekende geneesheer kunnen ontplooien. Zo een dokter in spe moet echter over meer dan een gemiddelde onafhankelijke geest beschikken, hij moet intelligent, moedig en zelfbewust zijn, in staat over de schaduw van de islam heen te stappen. Daarom zou ik de verantwoordelijken van de artsenkamer, die de “Gleichwertigkeitsprüfung” moet beoordelen, willen aanraden zich volgende vragen te stellen:
1) Hoe zou een gelovig islamitische arts beslissen als het leven van een patiënt van een behandeling afhangt die niet in overeenstemming is met de islam ?
2) Aan welke patiënt – een moslim of een christen (volgens de koran “apen en varkens”) zou een korantrouwe islamitische arts het ene ter beschikking gestelde donororgaan laten toekomen?
3) Welke zou de houding zijn van een islamitische arts bij de behandeling van een vrouw, die niet in de islam gelooft, bij een homoseksuele patiënt of bij een gelovige christen, jood of bij een atheïst?
4) Zou een moslim arts er open voor uitkomen dat hij omwille van zijn ontoereikende taalkennis de medische voorgeschiedenis van een patiënt of bij de communicatie met collega’s iets niet begrepen heeft of zou dit een belediging van zijn eergevoel betekenen?
Devernoemde voormalige studenten Duits zijn authentieke gevallen; slechts de namen werden veranderd. Ik heb ze slechts als voorbeeld genomen, want ik weet dat ze intussen hun beroep als geneesheer in Duitsland mogen uitoefenen.”
Floriaan Terbeke
Bron: Berlin Maximal, Deutschlandradio