Archief

 
Dit is een artikel van Daniel Greenfield waarin hij de moeilijke situatie waarin Israël zich bevindt toelicht en hoe de wereld de situatie totaal verkeerd bekijkt. Hij toont aan hoe er met twee maten en gewichten wordt geoordeeld en hoe men tracht om “een beetje” oorlog te voeren maar niet teveel.

Het Westen wordt ondermijnd door allerlei verdraaide begrippen. De Verenigde Staten hebben bv hun ROE (Rules of Engagement, of reglement voor het aanbinden van de strijd.) Het verplicht soldaten eerst om toestemming te vragen om een vijand te mogen aanvallen of uitschakelen voor ze zelf door die vijand worden uitgeschakeld en waardoor het risico voor die soldaten enorm verhoogt. Het Belgisch leger bestaat meer uit hulpverleners dan soldaten enz. Het is moreel beter verslagen te worden dan te winnen. Men moet moreel gezien hoger staan dan de vijand. Dit kadert in het behouden van wat men in het Engels de “moral high ground” noemt of het hogere morele niveau behouden en betekent dat men eerlijker en beter moet zijn dan de anderen.

Vindt deze heer  ook dat hij moreel beter is dan de anderen ?

De eeuwige tegenstelling tussen het goede en het kwade. Zelfverdediging kantelt op het randje van de toelaatbaarheid want als men zich verdedigt en zijn tegenstander of aanvaller doodt dan is men slechter of tenminste toch even slecht als hij. En dat is precies wat Israël doet, waartoe het gedwongen wordt. Het verdedigt zichzelf tegen aanvallen vanuit de omringende landen en gebieden en wordt daarvoor ten onrechte veroordeeld.

Het is verwarrend want men heeft altijd sympathie voor- en empathie met een slachtoffer maar niet met de agressor. Hier wordt echter het slachtoffer, het kleine dappere Israel, opzettelijk afgeschilderd als de agressor terwijl het enkel handelt uit zelfverdediging. Als het dan dubbel zo hard terugslaat wordt dat door de politiek en media gemanipuleerde massa op gehuil van verontwaardiging onthaald. Het is het zoveelste gevolg van de hersenspoelingen die waarden en definities omdraaien tot in het absurde om zo de massa tot een gemakkelijke prooi te kneden.
 
In onze moderne tijd dienen dingen niet langer waarvoor ze ontworpen werden. Wasmachines worden niet ontworpen om kleren te wassen maar om water en energie te besparen. Voedsel dient niet om te eten maar om het niet te eten. En legers zijn er niet om oorlogen te winnen maar om moreel verantwoordelijk en beter te zijn. En het moreel verantwoordelijke leger vecht nooit in een oorlog. Wanneer het toch in een oorlog moet vechten, dan vecht het zo weinig als het proportioneel mogelijk is, het vertraagt wanneer het aan de winnende hand is om de vijand de kans te geven op adem te komen, te hergroeperen en op zijn beurt een even proportioneel aantal slachtoffers te maken.

Een beetje winnen behoort niet tot het moreel hogere niverau 

Vergeet het opstormen van een heuvel. Legers stormen op de glibberige zijde van het hogere morele niveau en ze proberen niet om het van de vijand te veroveren want dat zou de beste manier zijn om het hogere morele niveau te verliezen. Door te weigeren om ervoor te vechten proberen ze het hogere morele niveau in te nemen en om het hogere morele niveau op te eisen dat ze echter niet kunnen bezitten omdat ze weigeren ervoor te vechten.
 
Het hoger morele niveau is voor het moderne Israel wat het land was voor hun pionier-voorvaderen :  zij hebben moerassen gedempt, wegen  gebouwd en bandieten gedood.  Sommige van die bandieten bleken later te behoren tot de onderdrukte volkeren uit de regio.  Pas aangekomen uit Syrië of Jordanië, protesterend tegen de Joodse nederzettingen die verrezen waren op het stuk moeras dat in hun aangepaste verhalen voorbestemd was als eigendom van hun overgrootouders.

De enige manier om het hogere morele niveau te winnen is spijtig genoeg door te verliezen. Kijk even naar de enorme grote Arabische legers die Israel herhaaldelijk binnenvielen, die hun best deden om het land te overrompelen met de hulp van de beste ijzeren Sovjet tuigen die de bevroren fabrieken van de Oeral konden voortbrengen en die toch nog hun doel om de Joden in zee te drijven verloren, maar ze wonnen het hogere morele niveau. Daarna werd het hogere morele niveau gewonnen door de gemanipuleerde terroristen die gedurende tientallen jaren vliegtuigen vol met burgers kaapten, Olympische atleten vermoordden en oude mannen in rolstoelen van op het dek van een schip over boord duwden.
 
Al deze moordpartijen hebben absoluut niets nuttigs bereikt, buiten het doden van Joden wat voor een bepaald soort geesten een nuttige zaak is. Al dat onnodig en wreed gedoe verleende aan de gemanipuleerde terrorist het hogere morele niveau. Het falen om een oorlog te winnen door het kapen van bussen vol vrouwen en het gijzelen van schoolkinderen bevestigde de morele superioriteit en de nobele geest van de terrorist.
 
De wereld was diep ontroerd toen Arafat het UN podium opwaggelde, met zijn pistool en een misplaatste katoenen handdoek om hethoofd. Een symbool dat voor tientallen jaren later een deel zou worden van de mode uitrusting van iedere hippie en progressieve eencellige die  in een alternatieve supermarkt voor 20 dollars een blikje “fair trade” Lima bonen gaat kopen.

"Is dat uw pistool, Mr Arafat ? Dat is in orde, hoor"

In het begin van de jaren 70, nadat Israël een paar oorlogen teveel had gewonnen, stelde Henry “Houthakker” Kissinger Israel voor om een oorlog te verliezen en zo de sympathie van de wereld te winnen. Golda Meir was niet laaiend enthousiast over dat idee, maar met de oude houthakker als baas over het uitdelen van bijlen was er niet veel keuze.

In 1973 werd Israel bijna vernietigd, maar juist wanneer het de sympathie van de wereld had kunnen winnen werd het tij gekeerd door zijn leger van jonge mannen die uit de synagogen liepen en in overvolle taxi’s sprongen om naar het front te gaan. Israël won. De houthakker van Washington verloor en de schroothopen in Israel werden gevuld met Sovjet staal wat goed nieuws betekende voor de robuuste zwetende mannen die er werkten maar slecht nieuws voor hen die smachtten naar de verheven fjorden van het hogere morele niveau.
 
In 1991 beschikte Israel over atoomwapens en besloot het om Arafat te verslaan met zijn eigen spelregels. Rabin en Peres overtuigden de oude terrorist om naar Washington DC te komen waar ze zich aan hem overgaven tijdens een officiële ceremonie in de Rozentuin van het Witte Huis onder het oog van een stralende Bill Clinton. Eindelijk had Israël het hogere morele niveau gewonnen. En, de Verenigde Staten hadden tevens een groot stuk van dat heerlijke hogere morele niveau voor zichzelf gereserveerd, zelfs wanneer Clinton op zijn stoel in Oslo zenuwachtig moest toekijken hoe zijn Nobelprijs aan de vettige terrorist werd gegeven, hoewel hij die nederlaag ook kon beschouwd hebben als een andere overwinning van het hogere morele niveau.

Geef mekaar een handje, we worden er allen beter van
 

Maar het hogere morele niveau bleek notoir moeilijk bereikbaar voor de Joodse Staat. Er was een korte stilte toen het leek alsof boetedoening voor de erfzonde van terugslaan gedaan werd in de Rozentuin van het Witte Huis; maar dan begonnen de terroristen weer met Israëli’s te doden en de Israëli’s stonden er op om terug te vechten. Op zeer korte tijd werd het morele hogere niveau afgesloten met koorden en een speciaal gereserveerde plaats voor terroristen met de boodschap: “Israëli’s worden niet toegelaten tenzij ze verzaken aan hun regering, het zionisme en het recht op zelfverdediging.”
 
Vrede was de laatste beste hoop van het nieuwe Israëlische volkslied (Hatikvah), niet om een vrij volk te zijn in hun eigen land, maar om een moreel hoogstaand volk te zijn in een land dat aan niemand in het bijzonder toebehoorde maar waar ze met optimisme dachten dat iedereen in harmonie kon samenleven. Maar vrede met terroristen betekende niet terugvechten en er was een grens aan wat 70 percent van het land, dat niet al slapend fantaseerde over vrede, kon aanvaarden in de naam van vrede.
 
En zo doden de terroristen Israëli’s, Israëli’s doden de terroristen en het deel van de wereld gelegen in een lelijk modernistisch gebouw aan Turtle Bay, een baai die de schildpadden graag voor zichzelf zouden terug hebben, veroordeelde Israel en eiste dat het de zaak op een vredevolle manier zou oplossen door meer land aan de terroristen te geven om hen zo het vertrouwen te laten terugwinnen in de toewijding van Israel voor een vredevolle oplossing.
 
Van de terroristen werd geen tegemoetkoming verwacht om het vertrouwen van Israël op te bouwen in hun toewijding voor een vredevolle oplossing omdat zij het hogere morele niveau al bezaten door het verliezen van de laatste dertig schermutselingen met het IDF (Israëlische Verdedigingstroepen) inbegrepen de strijd van de school waar ze hun scherpschutters hadden zitten, de kerk die ze hadden ingenomen en het hospitaal dat ze gebruikten als opslagplaats voor ammunitie.
 
Het grote dilemma voor Israëlische leiders is hoe een oorlog te winnen zonder het hogere morele niveau te verliezen. Het is een netelige zaak die vereist om de oorlog te winnen en tevens de vrede te winnen. En je kunt beide dingen niet samen doen.
 
De oplossing van Israel was om beperkte oorlogen te voeren en tegelijkertijd de vrede volledig toegewijd blijven. Zodra een oorlog begint wordt er druk uitgeoefend om een staakt het vuren te aanvaarden. Om zijn toewijding aan de vrede te tonen wordt van Israel verwacht om het staakt het vuren te aanvaarden. Op dat ogenblik begint Hamas terug met het vuren van raketten en de hele zaak herbegint. Israël heeft het moeilijk met een staakt het vuren te weigeren want de Israëlische leiders geloven nog altijd dat ze het hogere morele niveau kunnen bereiken met aan te tonen dat ze meer toegewijd zijn aan de vrede dan de anderen.
 
De vrede kan echter niet gewonnen worden. Vrede bestaat ofwel als een gegeven conditie of anders wordt ze onderhouden door een sterk leger en de bereidheid tot afschrikking. Vrede wordt niet gevonden op het hogere morele niveau, daar bevinden zich alleen de bergen van graven van de doden.
 
Het hogere morele niveau zoeken is een speurtocht van een gek. Oorlogen kunnen niet gevoerd worden zonder iemand pijn te doen. En door het uitbazuinen van je eigen moraliteit maak je het je vijanden al te gemakkelijk om je van hypocrisie te beschuldigen. De man die het meeste en luidste protesteert om te zeggen dat hij geen dief is, dat hij nooit een cent heeft genomen die aan een ander toebehoorde en dat hij bereid is te zweren op een stapel Bijbels die van de vloer tot tegen het plafond reiken, lijkt schuldiger dan de man die boos kijkt en tegen zijn beschuldigers zegt dat ze zich met hun eigen zaken moeten bemoeien. Hoe meer Israël zijn eigen moraliteit verdedigd, hoe meer het de kettingen van zijn beschuldigers rond zijn eigen nek draait.
 
De verfijning van het oorlogsvoeren met de intentie om een echte morele oorlog te vechten leidt tot verfijnde technieken die terroristen doden maar die toch nog andere slachtoffers maken, en tot soldaten die banger zijn om te schieten dan zelf omvergeschoten te worden. En al die moeilijke inspanningen leiden tot niets want voor de vijanden van Israël maakt het geen verschil of ze een foto van één of van duizend dode moslims boos in de lucht kunnen zwaaien. Beide resulteren in dezelfde aanklacht. Met het doel om de vrede te winnen verliest Israel de oorlog, net zoals alle moderne Staten.
 
De vader van een Israëlische soldaat zegde tegen zijn zoon, nadat hij was opgeroepen, dat hij hem liever in de gevangenis zou bezoeken dan op het kerkhof. “Als men op je schiet, schiet dan terug.” Dat is een goede raad niet enkel voor die jonge man maar voor het ganse land en voor de hele geciviliseerde wereld. Het is beter zelf te schieten dan neergeschoten te worden. Het is beter als een crimineel beschouwd te worden dan in een Holocaust museum herdacht te worden. Het is beter om het hogere morele niveau over te laten aan hen die de romantiek van eindeloos bloedvergieten  aanbidden. Het is beter om de vrede te verliezen en de oorlog te winnen.
 
Bewerking & Vertaling : Foxy

http://sultanknish.blogspot.be/

Goede morgen lieve vrienden,

Heel af en toe krijg ik een bloemetje van een Wurlitzerfan, een e-bloemetje, maar dat doet even goed deugd.  Of een verzoeknummer: daar zal ik zeker later op ingaan.  Het keuzelied van vandaag zal jullie hopelijk ook plezieren.  Het was immers een reuzeschlager op het einde van de vijftiger jaren / begin zestiger jaren.  Ik begin met het vermelden van de doopnaam van de artiest – geen mens weet nog wie er achter hem schuilt - Rolf Erich Osterwalder werd op 18 februari 1922 in Bern geboren en hij overleed op de gezegende leeftijd van 90 jaar op 26 februari van dit jaar in Luzern.  Als kunstenaarsnaam koos hij voor Hazy Osterwald en nu zou er wel een belletje moeten gaan rinkelen.  Alhoewel het er in zijn jeugd helemaal niet naar uitzag dat hij in de artiestenwereld naam zou maken.  

Hazy was de zoon van boekhouder en internationale voetballer Adolf Osterwalder, die ook de bijnaam Hazy droeg.  Hazy Jr. dribbelde liever met een bal dan naar de pianoles te gaan.  Hij maakte het zo bont dat hij zelfs van de les uitgesloten werd.  Maar de muziekmicrobe kreeg hem toch te pakken: hij koopt zich een trompet en onder druk van zijn medeleerlingen wordt hij pianist in het schoolorkest, waarvan hij in 1939 dirigent wordt.  Vanaf toen was er geen weg terug.  Hij schrijft zich in in het conservatorium en hij timmert aan zijn carrière als 2de trompettist in het orkest van Fred Böhlers Big Band en verandert zijn naam in Hazy Osterwald. Zijn muzikale loopbaan wordt echter onderbroken door de militaire dienst, waarna hij in 1944 lid wordt van Reddy Staufers Band. Hij droomt er evenwel van zijn eigen orkest op te richten en op 1 september 1944 is het zo ver: met een 8-mans orkest treedt hij op in Bern, met Kitty Ramon als zangeres. Het succes blijft, mede door de naoorlogse situatie, beperkt tot Zwitserland en als zijn orkest alsmaar groter en bijgevolg ook duurder wordt, besluit hij het in 1949 te herleiden tot een sextet met Ernst Höllerhagen (°1926-+1956, klarinet), Pierre Cavalli (gitaar), Gil Cuppini, Hazy Osterwald., Sunny Lang (bass) en Francis Burger (piano) als leden.  In datzelfde jaar kan hij optreden bij het Festival International 1949 de Jazz in Parijs, waar de jazzgroten der aarde, bv. Sidney Bechet, aanwezig zijn.  

Dit levert hen o.a. contracten op voor het Amerikaanse leger en opent de weg naar het buitenland. In de VS worden hun optredens evenwel geboycot door de artiestenvakbond.  Daarom concentreert zich de band op Europa en treedt er in quasi alle West-Europese landen op.  In 1953 volgt de eerste opname voor een plaatje van het Oostenrijkse merk Austroton.  In 1954 mogen ze present tekenen in een Duitse film en in 1955 gaat voor hen de Duitse schlagerpoort open als ze een contract tekenen voor Polydor. Van dan af aan zijn ze niet meer weg te branden uit de Duitse showbusiness. Ook in Frankrijk gaat het hen voor de wind: in 1957 staan ze op de planken van de Olympia aan de zijde van Gilbert Bécaud en Sacha Distel.  In 1958 staan ze er weer op de bühne, maar dit keer hebben ze hun eigen allergrootste hit "Kriminal Tango". Begin 1960 staan ze er ook mee in de Benelux hitparades. Deze compositie van Kurt Feltz, Piero Trombetta en Aldo Locatelli is ook een onvervalste jukeboxhit. The Beatles waren immers nog ver weg en het Hazy Osterwald Sextett kreeg een plaatsje naast andere Duitse schlagergrootheden als Freddy Quinn, Caterina Valente, Conny Froboess en Peter Kraus.  In 1961 werd er zelfs een film gedraaid over hun succesverhaal: Musik ist Trumpf.  

In de zestiger jaren gaat het oostblok voor hen open en in de zeventiger jaren staan ze in de VS op de planken als het “Hazy Osterwald Jetset”… Ze waren o.a. de officiële band van de Olympische Spelen van 1972 in München en van 1976 in Innsbruck.  Ze werden graaggeziene gasten in de populaire tv-shows.  De muzikanten worden regelmatig gewisseld.  Het was een internationaal gezelschap dat in 1989 hun 45-jarig jubileum kon vieren.  N.a.v. zijn tachtigste verjaardag ondernam Hazy een wereldtoernee met het “King of Swing”-orkest.  In 1999 verscheen zijn autobiografie “Kriminal Tango – Die Geschichte meines Lebens”.
Hazy Osterwald was een duizendpoot; misschien heeft het dribbelen van zijn kindheid hem geholpen bij wat men nu “multitasking” noemt.  Hij fungeerde in zijn sextet als trompettist, pianist, vibraphonist, dirigent, componist, tekstschrijver, choreograaf, arrangeur, regisseur en producent.  Quasi een eenmanssextet.  Op het hoogtepunt van zijn carrière, in de zeventiger jaren, had Hazy zijn eigen platenmerk en een reeks nachtclubs in Zwitserland.
Genoeg gepalaberd: tijd voor Hazy Osterwald met zijn onvervalste Kriminal Tango.

Kusjes van Lolita 

 
Dag na dag stellen we vast dat ons land meer en meer naar een toestand van "ondemocratie" naar het toegroeien is. Het is een sisteem waarbij de minst talentvolle beroepspolitiekers meer en meer het heft in handen nemen. Deze laatsten werden hoofdzakelijk verkozen door een snel groeiende groep van mee-eters en profiteurs die weinig motivatie vertonen om te gaan werken en die steeds méér geld opeisen van een snel krimpende groep productieven. Deze evolutie is nefast voor de hele samenleving.
 
Men moet stekeblind en moedwillig zijn om niet te willen toegeven dat het niet meer vijf voor twaalf is maar dat men de slagen van het middaguur reeds kan horen. We vestigen nogmaals de aandacht op een toestand die met de dag erger aan het worden is. De vakbonden zorgen er voor dat staatsbedrijven zoals de NMBS of De Lijn enerzijds meer en meer geld opslokken en anderzijds een steeds dalende service aan de bevolking geven. De beroepspolitiekers, die al dat verbrassen blijven in de hand werken, zorgen er voor dat allerlei belastingen sterk stijgen of dat er nieuwe belastingbronnen worden aangeboord. Deze ondragelijk geworden belastingdruk begint nu het ene na het andere bedrijf te wurgen met een ondragelijke en snel stijgende werkloosheidsgraad als gevolg.
 
Deze nefaste evolutie brengt ons land dichter bij een toestand waarbij de productieven zich ofwel gaan revolteren om de macht terug in handen te kunnen krijgen ofwel massaal zullen afhaken en desnoods het land, dat ons land niet meer is, zullen verlaten. Beide mogelijkheden zouden een werkelijke ramp voor ons land betekenen maar indien nu niet snel wordt ingegrepen zal er geen andere mogelijkheid meer overblijven. Dat een partij zoals NVA tot nu toe zo goed als niets heeft aangevangen met het ruime vertrouwen en met de mogelijkheden die haar werden geschonken is onbegrijpelijk en deze houding ligt mee aan de basis van de huidige rampzalige toestand.
 
Men zegge het voort,

Freddy van Gaever

Zakenkrant Financial Times vindt de Belgische minister Steven Vanackere (CD&V) de meest geloofwaardige minister van Financiën van de Europese Unie. Dat blijkt donderdag uit de jaarlijkse ranking van de krant. In de algemene score komt Vanackere wel pas op de negende plaats, waarmee hij het beter doet dan zijn collega's in Nederland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk.  Tot zover een stukje uit De Standaard.

"Wij willen Tjeven Vanackere als beste minister"

Wie zich bezighoudt met de samenstelling van dergelijke lijstjes weten we niet, maar het zou best kunnen, dat er rekening werd gehouden met de populariteit van Vanackere bij de Libische rebellen. Die hebben een hoge dunk over deze belgische excellentie, daterend uit de tijd dat hij samen met Decrem en Leterme, bombardementen en raketaanvallen liet uitvoeren op Tripoli en andere prachtsteden waar de volgelingen van de religie van de vrede mekaar maximaal uitroeiden uit naam van u weet wel.

Wie zou anders Tjeven veremerken omwille van zijn geloofwaardigheid ?  Wij vragen aan onze lezers ook niet wat zij vinden van de financieminister van Ierland of Polen maar onze  kritische Vlaamse Angeltjeslezers weten vrij nauwkeurig dat Tjeven Vanackere een dienaar van het regime is, die àlles maar dan ook àlles rechtpraat wat krom is.  De man die het Dexia-gesjoemel blijft ontkennen, iemand die zijn nederlagen blijft aankondigen als overwinningen. Ook ten tijde van de Nato-tussenkomst in Libië was het vertoon van Vanackere, samen met De Crem en Leterme, doordrenkt van schaamteloze ongeloofwaardigheid.  En onmenselijkheid. Maar de rebellen waren gebaat bij de houding van deze Westerse marionetten.

Er doen zich incidenten voor met politici waar je na verloop van tijd schouderophalend aan voorbijgaat. Er zijn echter gebeurtenissen die je zo geschokt hebben tot in het diepste van je wdezen, dat ze nooit vergeten worden. En in dit geval ook niet vergeven worden.

U kan de rest van het hilarische artikel lezen bij de vrienden van De Standaard,  die al jaren de eerste prijs verdient bij Angeltjes als dé regimegazet bij uitstek én zonder betwisting de meest Ongeloofwaardige.  Alhoewel De Morgen zich ook erg inspant op dat vlak.

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20121122_00377579

Ray

U weet dat wij ons gewoonlijk niet bemoeien met zaken die geloof aangaan, behalve als het natuurlijk over vermomde religie gaat die wereldse doelstellingen nastreeft. We mazken vandaag een uitzondering voor een opmerkelijke stellingname van de paus.  laat weten dat het vanaf heden gedaan is met die beestenboel in de kerststal.

Buiten Jozef en Maria en hunne kleine is er niks of niemand meer aanwezig in de stal. Daarmede komt een einde aan een mythe die volgens de paus ergens in de 7de eeuw ontstaan is. Het sprookje van de kerststal in zijn geheel zal op een later tijdstip uit de bijbel geschrapt worden. De os en de ezel gaan nu naar het slachthuis en de drie wijzen worden uitgewezen.

Ook het bijhorende engelengezang wordt opgedoekt wat een lelijke streep door de rekening van de dieven van Sabam is. Of er enige druk was van uit moslimhoek om deze christelijke traditie de nek om te wringen is niet geweten. Kwade tongen beweren dat de moslimmetjes het niet langer meer pikten dat er geen kamelen en geiten in de stal mochten plaatsnemen. Na het verdwijnen van de kerstmarkten en de kerstboom die vervangen werden door een wintermarkt en een koude stalen constructie, gaat de kerststal voor de bijl. Als atheïst kan het me geen kerstbal schelen hoor maar feit is en blijft dat sinds de invasie van de baardmansen in de Westerse contreien onze cultuur stelselmatig afgebroken wordt.

Binnenkort zal de Club van Rome  de ganse boetiek opdoeken en vervangen door enkele jaarlijkse suiker- & slachtfeesten i.p.v. stukje bij beetje de  traditie van de gelovigen  te verkwanselen. Amen.

Alle vreemdelingen die naar het land B verhuizen, doen dit om ons, de lokalen,  bij te springen en te zorgen dat wij later behoorlijke pensioenen kunnen verkrijgen.  Deze mensen zijn hier om onze economie een por te geven en de arbeidsmarkt  te verrijken met hun diverse talenten en bekwaamheden. Het is dan ook normaal dat wij ons soepel opstellen ten overstaan van deze vreemdelingen die hier koude, regen en zure smoelen trotseren om ons een beter leven te geven.

Onze bestuurlijke gastvrijheid is gekend en geroemd alom, daar niet van, en het ligt vaak aan details waarmede wij de vreemdeling onze dankbaarheid voor zijn aanwezigheid betonen. Neem nu, het simpele feit van autorijden. Een auto is een auto en of je nu rijdt in Abuja, Casablanca of Islamabad, het is overal hetzelfde : starten, sturen, gas geven, remmen, tegen mekaar roepen, toeteren, stoppen om een praatje te maken, enz. Om dat te kunnen doen, heb je echter een rijbewijs nodig en daar wensen wij niet moeilijk over te doen voor al die aardige vreemde mensen die hier hun ontwikkelingstaak komen vervullen.

Heb je een rijbewijs uit je vaderland ?  Dat kan je omwisselen zonder examens tegen eentje uit het land B.  Niets is makkelijker dan dat. Even naar de burgerlijke stand van de gemeente waar je verblijft, toestappen en klaar is K ... Mohammed. 

Er verschijnen echter donkere wolken aan de horizon, opgewekt door staatssecretaris  Wathelet.: *Voor sommige landen beschikken wij over onvoldoende garanties dat de aanvragers ook effectief over de nodige vaardigheden beschikken om op de openbare weg te verschijnen.  Sinds 2010 hebben bijvoorbeeld 9.480 Marokkaanse nieuwkomers hun rijbewijs omgeruild. Marokkaanse rijbewijzen worden vaak aangekocht zonder opleiding.* Wathelet vreest dat dergelijke praktijken een ernstige bedreiging kunnen vormen voor de verkeersveiligheid die de federale overheid hoog in het vaandel voert.

En nu is het weer aan u ! Wathelet heeft jarenlang inspanningen geleverd als staatssecreatris om de grenzen wagenwijd open te houden voor de honderdduizenden bereidwilligen die ons land kwamen helpen en nu die mensen hier aan de slag zijn, gaat hij ze het leven lastig maken door hun rijbewijzen niet langer te erkennen.  Gaan die mensen nu autorijlessen moeten volgen en er voor betalen ?  Dit noemen wij een pure schande.

Er is nog heel wat werk voor de boeg en sta ons toe op te merken, hoe kwetsend en beledigend het overkomt bij onze vreemde vrienden dat wij hun hoogstaande gebruiken niet respecteren en erkennen.  Is dit geen materie voor het Spionnencentrum ? 

Ray