Archief

aan mijn naasten

ik wil jullie allen zeggen
dat ik jullie ook graag zie
ik ben wel geen zoener
meer een denker dan een doener

het zal aan mij wel liggen
dat ik verkeerd overkom
vooral met mijn problemen bezig ben
en die van jullie niet herken

ik gun jullie je jonge leven
en weet nog hoe ik vroeger was
ik kan er alleen nog van dromen
hoe jeugdig bloed kan stromen

ik heb mijn daden moeten beperken
en probeer nu met woorden te werken
en alles wat ik nog wil vragen
zijn nog wat gelukkige dagen

maar ik denk niet aan het einde
en geniet van elke gezonde dag
en van de innerlijke rust
die vele verlangens blust 

johan

https://blog.seniorennet.be/johan1944/

Bij al dit soort uitspraken zouden tegelijk de namen van rechters, bijzitters en andere betweters moeten vermeld worden. Het zou respect afdwingen en hen een grote eer bewijzen bij een rechtvaardig besluit. Rechtvaardig, niet alleen rechtskundig. Maar het zou hen vooral stimuleren om ook de gevolgen van een lichtzinnig besluit in te schatten. Tenzij ze nu al alle schaamte voorbij zijn.

In dit specifieke geval is het niet zomaar een puber met een leerhandicap, die zich tekort gedaan voelt omdat ze niet door extra begeleiding van de school, bij de haren door de leerstof werd gesleurd. We moeten vooral maar eens nagaan wie haar moeder is, welk curriculum zij kan voorleggen en wat haar formele en informele band is met de justitie. Dan wordt er meteen veel duidelijk.

Elveebee

Even leek het erop dat het blad in deze barre tijden ten onder zou gaan. Maar gelukkig valt 360, tweewekelijkse bloemlezing uit de internationale pers, sinds kort weer gewoon op de mat. Het jongste nummer bijvoorbeeld had ik niet graag willen missen. Dat biedt een dossier 'Arabische vrouwen', vol verhalen uit Arabischtalige nieuwsbronnen.

Nu weten u en ik heus wel dat de Allerhoogste nogal heeft geprofiteerd van de Arabische Lente. En we weten ook dat zoiets weinig goeds belooft voor vrouwen. Of, zoals de Amsterdamse socioloog Abram de Swaan het ooit omschreef: "Overal waar de religie zich in rechtzinnigheid verheft, worden om te beginnen de vrouwen vernederd." Maar wie de actuele feiten tot zich neemt, raakt toch weer onder de indruk.

Zo is in Egypte de situatie ronduit schrijnend. Schrijfster Nawal El-Saadawi constateert dat de meeste van haar seksegenoten sinds de revolutie thuiszitten, 'ingeperkt door de absolute macht die hun echtgenoten bij wet is toegekend'. Vrouwen tellen bovendien totaal niet mee in de nieuwe politieke verhoudingen. Haar grootste grief: de partijen die nu aan de grondwet timmeren zijn het over ongeveer alles oneens - behalve over het familierecht 'waarin de man alle macht krijgt toebedeeld'. Maar wie zich daartegen verzet gaat door voor buitenlands agent, 'waarbij dat buitenland zoals gewoonlijk staat voor de vijand van God en vaderland'.

Zo lijkt in Libië het democratisch proces aardig op gang te komen, met een nieuw Algemeen Nationaal Congres. Maar tijdens de overdrachtsplechtigheid vond een zojuist gekozen afgevaardigde dat de vrouwelijke ceremoniemeester heur haren moest bedekken. Toen zij dat weigerde, beval de voorzitter haar het podium onmiddellijk te verlaten. Wat ze deed, 'uit respect'.

Zo is in Tunesië, van oudsher een liberaal moslimland, de 'gematigd islamitische' partij Ennahda nu veruit de grootste. Die zou gaarne zien dat het gelijkheidsartikel uit de ontwerpgrondwet werd geschrapt. Want man en vrouw, u raadt het al, zijn niet gelijk maar 'complementair'.

Zo vragen in Saoedi-Arabië vrouwen al jaren om het simpele recht zelf achter het stuur te mogen zitten. Ze dienden eindeloos petities in, plaatsten gewaagde filmpjes op YouTube. De autoriteiten houden zich tot op heden doof. Een van de vrouwen schrijft hoe ze verlangt naar een 'knalrode auto' waarin ze met haar vriendinnen naar zee rijdt 'om te dromen van een vrediger, rechtvaardiger, warmhartiger wereld'.

Fascinerend, evenzogoed, wat de verhalen verbindt. Voor al deze Arabische heren blijkt de prioriteit niet te liggen bij pakweg de bestrijding van armoede, corruptie of analfabetisme in hun land. Hun grootste obsessie is hoe ze het vrouwelijk wezen onzichtbaar kunnen maken - minimaal achter de sluier, nog liever achter de voordeur. Uit naam van de Barmhartige, Edelmoedige en Alziende, dat spreekt.

Zijn er dan geen lichtpuntjes? Jawel. Er is een Facebookpagina opgezet onder het motto 'Intifada van vrouwen in de Arabische wereld'. Zij eisen het recht om 'met opgeheven hoofd' over straat te kunnen lopen, ze willen vrouw zijn 'en geen paria'.

De initiatiefneemsters hopen met hun intifada 'de dictatuur van de man' ten val te brengen. Dat u en ik er nu pas van horen zegt genoeg.

Elma Drayer

http://www.trouw.nl/tr/nl/6847/Elma-Drayer/article/detail/3348393/2012/11/15/Arabische-heren-kennen-maar-een-obsessie.dhtml

Deze titel is enkel toepasselijk voor de heren, die geen twee dingen tegelijk kunnen doen. 

Poging tot objectivering van de huidige geweldsescalatie in het Midden-Oosten. Meer dan 130 raketten werden afgevuurd op Israël en bedreigden een gebied waar 1 miljoen mensen wonen.  Iraël doet wat elke staat zou doen : zijn burgers verdedigen. De gedode Hamasleider was een zware terrorist die reedsin de Israëlische gevangenschap had vertoefd en die na zijn vrijlating zijn activiteiten hernomen had.

Los van de verklaringen zie je in deze reportage overduidelijk dat om 2.14' een man met een beige vest wordt weggedragen als een zwaar gekwetst slachtoffer : zal hij het halen ?  Is hij reeds overleden ?  Om 2.43' kunnen we opgelucht ademhalen : de man loopt terug gewoon rond.  Maar je ziet ook een reddingswerker rondzeulen met een andere reddingswerker op de schouder, gewoon om ambiance te scheppen. Als er camera's in de omgeving zijn, wordt er geïmproviseerd, geënsceneerd en zeer slecht theater gespeeld in de Gaza.

Dank aan Pol D.

Waarschijnlijk voelt Hamas (en andere islamitische groepen) zich niet zozeer sterk door de toenemende invloed van de Moslim Broederschap, maar wel door de steun van Iran, dat al jaren Hamas en Hezbollah bewapent en beide terroristische groepen aanmoedigt Israël aan te vallen.

De herverkiezing van de Islamminnende Obama, die de Palestijnen een eigen staat heeft beloofd na zijn herverkiezing, de slaafse, kruiperige houding van de EU-politici en de linkse pers voor al wat Islam is, speelt natuurlijk ook een niet te onderschatten rol.
De media proberen te laten uitschijnen dat het oproepen van 75.000 reservisten (50 duizend volgen Israëlische bronnen) zwaar overdreven is, wat het echter niet is aangezien Israël een oorlog riskeert op vier tot zelfs zes fronten. De twee eerste zijn dus Hamas & co en vanuit Libanon Hezbollah. Terwijl het Israëlisch leger zich daar mee bezig houdt zal Iran trachten aan te vallen, gevolgd door Syrië.

Mogelijk zal Egypte, die de nakba (nederlaag) uit het verleden nog niet vergeten is en nu geregeerd wordt door de Moslim Broederschap, aansluiten. Hoewel men daar rekening zal moeten houden met een nog altijd niet gestorven oppositie.
Turkije dat nog altijd aast op de olievelden rond Cyprus kan ook een medespeler worden, maar dat is wel minder waarschijnlijk.

Israël met zijn amper 6 miljoen inwoners staat mogelijk een zware tijd te wachten, ik wens ze in alle geval veel geluk.

Wes Hardin.

Zich in de eigen voet schieten lijkt wel een nationale sport te worden in België. Om vervolgens de oorzaak van het onheil bij een ander te leggen.

Neem nu de recente Europese solidariteitsactie onder de werknemers. Tegen de afspraken in werd ze door de Waalse bonden aangegrepen om er een stakingsdag van te maken, o.a. bij de spoorwegen. En dat viel uiteraard niet goed bij de publieke opinie. Commentaarschrijvers waarschuwen dat het stakingsrecht geen vrijgeleide mag zijn en dat bij de bonden bezinning nodig is. 'Krampachtig vasthouden aan verworvenheden – zoals ook nog de index en het brugpensioen - maakt dat de weerstand alleen maar toeneemt tot er veel drastischer wordt ingegrepen. Wat neerkomt op in de eigen voet schieten', luidt het. Het werk neerleggen uit solidariteit met wie geen werk heeft is ook maar raar, kan men stellen. Misschien was het beter dubbel hard te werken om de economie vooruit te helpen zodat werklozen ook aan de slag kunnen.

In de afwikkeling van de gemeenteraadsverkiezingen zijn er ook die zich ondoordacht in eigen voet hebben geschoten. In Antwerpen bijvoorbeeld heeft de SP.A zichzelf buitenspel gezet. Na 90 jaar een socialistische burgemeester te hebben geleverd aan de koekenstad, ziet het er naar uit dat deze partij er zelfs niet aan het beleid zal deelnemen. Tenzij van op de oppositiebanken, van waar men niet veel invloed kan uitoefenen.

Zoals bekend moest de 'Stadslijst', een kartel tussen SP.A en CD&V, en met op kop uittredend burgemeester Patrick Janssens, met een nogal aanzienlijk verschil de duimen leggen voor de NV.A met als kopman Bart de Wever. Voor de hand lag een bestuurscoalitie vormen met de twee winnaars die het meest stemmen kregen en met als burgemeester De Wever dus. Maar zo simpel was het niet. De SP.A - die het zwaarst weegt in de Stadslijst - zei niet te willen meedoen als Groen er niet bij zou zijn. Maar Groen wou alleen mee in de coalitie stappen als het akkoord in de Vlaamse regering over de Oosterweelverbinding die de Antwerpse verkeersknoop moet oplossen, zou worden herzien. Terwijl het hier om een overeenkomst gaat tussen de Vlaamse regeringspartners, zowel de CD&V, de NV.A als de SP.A dus. Beide eerstgenoemde partijen stelden daar zelfs niet aan te denken. Voor de SP.A werd het moeilijk te weten op welk been dansen. Enerzijds moest ze als lid van de Vlaamse regering solidair zijn, en anderzijds wilde ze in Antwerpen niet meedoen zonder Groen. Op de koop toe wou Patrick Janssens niet langer meedoen aan de onderhandelingen omdat hij niet wenst deel te nemen aan het bestuur onder De Wever. Het kwam er aldus op neer dat Groen en de SP.A zichzelf buitenspel zetten in de onderhandelingen. Marc van Peel, de leider van de CD&V op de Stadslijst had van zijn kant wel volgehouden dat het kartel één en ondeelbaar was, maar wil de kartelgenoten niet volgen op de oppositiebanken. Wat hem vanwege de SP.A de beschuldiging oplevert van ontrouw en huwelijksbedrog. Terwijl hij volhoudt dat het zijn partner is die ging lopen.

Wat dan ook: daardoor is de baan nu vrij voor onderhandelingen tussen NV.A, CD&V en Open VLD. En krijgt Antwerpen de komende zes jaar wellicht een 'rechts' stadsbestuur. In feite is dat de schuld van (extreem-)links zelf. Om de aversie voor De Wever duidelijk te demonstreren gaf men er veel stemmen aan PVDA+ en Groen, stemmen die Patrick Janssens misschien de meerderheid hadden opgeleverd.

In het 'in eigen voet schieten'-verhaal was ook Aalst interessant om volgen. Samen met de, hier ook, winnende NV.A en de CD&V willen de Aalsterse socialisten de komende zes jaar de carnavalstad besturen. Er werd zelfs al een bestuursakkoord getekend, waarin voorzien de aanstelling van een schepen voor Vlaamse Zaken. Ingegeven door de vaststelling dat nu ook Aalst meer en meer geconfronteerd wordt met Franstalige inwijkelingen. Aangetrokken door de goede treinverbindingen met Brussel, en ook door de goedkopere bouwgronden en de betere woonmogelijkheden.
Zijn opdracht is waken over het Vlaamse karakter van Aalst en de inwijkelingen een zetje geven om zich te integreren. Men was zelfs al akkoord dat het gewezen Vlaams Belanger Karim van Overmeire zou zijn. Die is overgestapt naar de N.VA omdat hij het niet meer eens was met de politiek van zijn vorige partij.

Kwam zich daar nu nationaal SP.A-voorzitter Bruno Tobback mee bemoeien met de verklaring dat het niet kan dat een ex-Vlaams Belanger er schepen van Vlaamse Zaken zou worden. Kennelijk wou hij van het cordon sanitair – destijds opgeworpen door de andere politieke partijen rond het racistische en intussen tot Vlaams Belang vervelde Vlaams Blok - een levenslang stigma maken. Zelfs ook voor wie deze partij de rug toekeerde omdat hij het niet langer eens was met haar politiek. De toekomstige nieuwe burgemeester van Brugge, Renaat Landuyt, en zijn Gentse collega Daniël Termont lieten hun profileringsdrang vrije teugel en sprongen ook op de kar. Er voor het gemak niet aan denkend dat het in dit landje niet tot de politieke zeden behoort een veto uit te spreken over kandidaten van andere partijen. Toch niet publiekelijk, want dergelijke discussies leveren onvermijdelijk gezichtverlies op. En zo geschiedde. Ondanks druk van de socialistische vakbond bleef een meerderheid van de Aalsterse SP.A. achter het toekomstproject van de toekomstige coalitie staan, inbegrepen de ex-Vlaams Belang-schepen.

Het partijbureau van de SP.A. was not amused maar kon niet anders dan zich - ook al werd dit verbloemd met wat forse uitspraken - neerleggen bij de autonomie van de lokale afdeling. Men gaat nu ‘nauwlettend opvolgen wat er de komende weken en maanden in Aalst gebeurt en niet aanvaarden dat de waarden van de partij met de voeten worden getreden’. Eén en ander zou, hoewel men dit niet met zoveel woorden wou gezegd hebben, betekenen dat de Aalsterse SP.A-schepenen moeten vrezen uit de partij te worden gezet als ze het te bont maken. Wat dit laatste ook moge betekenen. De algemene perceptie bij het publiek is anders. Het lijkt erop dat de jonge SP.A-voorzitter die graag, in navolging van zijn vader, nog al eens fors uit de hoek komt, zijn hand overspeelde. En zich dus ook in eigen voet schoot.
14 november 2012

© Manu de Tremerie

http://www.viw-costablanca.com/