
Is er een mooiere gelegenheid dan uitgerekend deze 15de november voor overtuigde Republikeinen om enkele minder gekende feiten over de monarchie en de figuren die er in rondhangen aan de lezers voor te stellen ? 15 november heette vroeger *Dag van de Dynastie* en sedert enige tijd, omdat alles van naam moet veranderen, *Koningsfeest*. Wij geven de voorkeur aan *Koningsveest*
Koningskwesties
Het boek *Koningskwest!es* van Frédéric Deborsu, journalist bij de RTBF, hebben wij doorgelezen, omdat wij behept zijn met een grote dosis nieuwsgierigheid over alles wat er reilt en zeilt binnen het land B, dus ook het leven van de Lakense paleisbewoners die op ons geld teren en omdat we steeds op de hoogte willen zijn van wat zich afspeelt in de kringen en in de hoofden van groepen waar wij niet moeten van hebben. Daarom. Niet zo maar brullen en tieren als een fanatieke nijdas maar argumenten bijeen sprokkelen. Munitie om de tegenstanders met de mond vol tanden te laten staan. Dat is altijd beter dan ze uit te kloppen.
Het boek van Deborsu is vooral een verzameling van oude en nieuwe feiten die we ooit mochten vernemen en die hij samen met nieuwe, hoofdzakelijk anonieme getuigenissen heeft gebundeld tot een vrij ontluisterend maar denkelijk realistisch beeld van het belgische keuningshuis. De zwakte van Deborsu is de dosis getuigenissen van onbekenden. Wekelijks worden een aantal publicaties op de markt gegooid, waarvan het waarheidsgehalte steek houdt tussen fantasie, halve leugen en eenzijdige interpretatie. Dit zijn de zogenaamde *boekskes* die even geloofwaardig zijn dan een aantal beweringen in *Koningskwesties*.
Hollywood
Deborsu houdt vol, dat hij een fan is van deze bizarre Lakense familie. Als dat waar is, moeten we besluiten dat de man er vreemde voorkeuren op nahoudt. De *Koningskwesties* is een weetjesboek en dat is best leuk om in te grasduinen en bij gelegenheid enkele saillante details voor te leggen aan enthousiaste bewonderaars van het royalistische gebeuren. Hoe kan je *Vive le Roi* blijven roepen voor een man die voortdurend het tegenovergestelde aanvangt, van wat hij zijn onderdanen dreigend of smekend oplegt te doen ? Een man die ons heer van het kruis bidt en zijn eigen dochter verloochent ? Een gezin dat soberheid predikt en de centen van anderen door deuren en vensters smijt ?
Al de bewondering die Deborsu veinst op te brengen, verhindert hem niet volgende beschrijving neer te pennen over de familie : Hun bestaan bevat werkelijk alle ingrediënten die ook gebruikt worden in Amerikaanse bestsellers en blockbusters : spanning en zorgen, liefde, geld, verraad, religie, seks, jaloezie, geweld, macht en verzoening.
Vive le roi et sa reine ? Donder ze maar van de scène.
Is de prins een prinses ?
Wat het meest in het oog viel in de perscommentaren over dit boek, handelde over de mogelijke homoseksualiteit van de kroonprins en de weinig hartelijke relatie die er binnen zijn gezin zou bestaan met echtgenote Mathilde. Deborsu levert geen enkel bewijs en baseert zich op onbekende getuigen die evenmin tussen de lakens van de prins en zijn vermeende minnaar hebben gelegen. Je moet eerlijk vaststellen dat het enkel om insinuaties gaat die destijds ook de ronde deden over Nonkel Boudewijn, die een stiekeme relatie zou onderhouden hebben met een Marokkaan. Werd gezegd. Ofwel ben je een onverbeterlijke vrouwenloper, zoals broer Laurent, ofwel ben je een hele of een semi-homo. Ik vind dit onderdeel sensatiejournalistiek, die afbreuk doet aan de rest van de beweringen. Homoseksuele koningen en prinsen, er zijn er plenty geweest en in tijden dat het totaal niet getolereerd was.
Wat er ook van zij, véél belangrijker zijn de feiten die verband houden met de gecrispeerde houding en de ambities van het vreemde prinsenstel en de intelligentie van dit koppel. Zij schrijdt rond als een Houten Clara met een gebeitelde glimlach op het gelaat en hij heeft de taalvaardigheid en de snelheid van geest van zijn Mamma Mia Paola geërfd.
Karakterieel is deze man een complex iemand en intellectueel is hij geen hoogvlieger. Jarenlang zit hij al op hete kolen om kroon en scepter over te nemen maar de ouwe houdt vast aan de verworvenheden van de troon. Niet in het minst omdat Mamma Mia nogal fel schijnt te genieten van de voordelen van het koningschap en zij wil niet in de positie verzeilen waar haar schoonzus Fabiola in verkeert. Deze laatste geniet weliswaar van een ongehoord hoge dotatie maar voor de rest heeft zij veel prestige en aanzien verloren.
Er zijn bovendien voldoende politieke perikelen in het land die Albert nopen om op de troon te blijven. Het vertrouwen in zijn oudste zoon is uitermate gering en ook in de politieke wereld heerst er een consensus dat er met Albert veel meer mogelijk is dan met zijn onberekenbare en minder soepele zoon. Maar toch voorspelt Deborsu dat in juli 2013 er sprake zal zijn van een troonswisseling. Zo lang er in dit land geen meerderheid is die de monarchie weg wil, kan je als overtuigd republikein niet anders dan hopen, dat deze Philippe zo snel mogelijk het zaakje overneemt en er vervolgens niets van terecht brengt.
De charismatische Beweging geneest
In de persoonlijkheid van Philippe en Mathilde speelt godsdienst en geloof een cruciale rol. Trouwens heel het Lakense zootje is doordrongen van religieus fanatisme. Hoezeer ze mekaar ook wantrouwen en misprijzen, ze zijn allen aanhangers van de charismatische beweging, net geen sekte maar een door de rooms-katholieke kerk erkende beweging. Philippe schijnt het enorm moeilijk te hebben met ongelovigen of vrijzinnigen. Hij verstopt zijn afkeer maar hij begrijpt niet hoe je door het leven kan gaan zonder geloof. Tante Fabiola, die aan nonkel Boudewijn gekoppeld werd dankzij de bemiddeling van wijlen kardinaal Suenens die een Schotse non inschakelde, is zo mogelijk nog akeliger katholiek dan een begijn. Toen een familielid van een medewerker van Fabiola ernstig ziek werd en later genas, zegde zij zonder schroom "dat de genezing te wijten was aan een tussenkomst van koning Boudewijn uit de hemel". Voor mij mag hij ook eens tussenkomen : voor mijn rechteroog en voor mijn pensioen.
De charismatischen komen regelmatig bij mekaar in Paray-le-Monial in Frankrijk en daar gaan de belgische royals stilletjes heen. De misvieringen gebeuren met luide toejuichingen en uitroepen om dichter bij god te komen. Het zou dankzij deze beweging zijn waarin de kabinetschef Jonkheer Jacques van Ypersele de Strihou een grote rol speelt, dat Albert en Paola na hun moeilijke huwelijksperiode mekaar teruggevonden hebben en sedertdien een innig stel zijn. De mogelijke problemen binnen het huwelijk van Philippe en zijn Houten Clara zouden ook verholpen zijn dankzij diezelfde beweging.
In feite staan we hier voor een familie met een middelmatige intelligentie (om het eufemistisch uit te drukken) die hun aparte status grondvesten op goddelijke voorspraak. Net zoals alle koningen uit het verleden dit deden. Alleen verbergen de belgische royals hun religieuze overgave enigszins voor het volk om de schijn van neutraliteit te bewaren. Het lukt niet altijd (zie foto bovenaan).
In enkele aparte stukjes gaan wij verder in op weetjes en feitjes uit het leven van Laurent en Astrid. Dit alles ter lering van de publieke opinie en ter versteviging van onze republikeinse opvattingen.
Ray