Fiere Sinjoren, bescheiden stadsgenoten,

Wij zullen u even vertellen, waarom de Gazet van Antwerpen nooit een échte stadskrant kan worden, wat nochtans de grote ambitie is van de redactie.

Wij, Antwerpenaars zijn weliswaar vervelende chauvinisten en dikke nekken maar tegelijk ook joviale en open mensen. Snoeverige grapjassen en Spaanse Brabanders, katholieken die zich schaarden achter hun protestantse burgemeester Marnix van Sint Aldegonde. Lastposten die eeuwen later de hoofdstad Brussel een neus zetten en een eigen politieke partij in het staduis installeerden, de Meetingpartij, om onze stad te beschermen tegen militaristische plannen. 

De Schelde heeft altijd "vreemd volk" afgezet bij het Steen en wij sinjoren weten voldoende dat er nu eenmaal niet alleen taalverschillen zijn, die wij proberen te overbruggen met ons universeel Antwerps maar ook leefverschillen tussen mensen van elders en hier.  Dinska Bronska van Karel Van den Oever uit het -toen-  verre Oost-Europa en de Pakistani, of rijstkakkers, uit Het Dwaallicht van Willem Elsschot, die op zoek waren naar de Antwerpse zakkennaaister, Maria van Dam zijn luttele maar gekende sporen in onze letterkunde die iets vertellen over de ziel van deze havenstad en zijn parmantige bewoners.

Het verschil tussen mensen van verschillende nationaliteiten en rassen bestaat over heel de wereld en dan moeten boerkes uit het gehucht Steenkerke met zijn 434 inwoners ons niet komen leren dat de opgelegde multiculturele wereld een verrijking is.  Als een over het paard getilde zuurpruim als Willem Vermandere die enkel zijn dialect wauwelt (waarover wij geen kwaad woord zeggen) een mens in boerka ziet rondlopen -als hij zich uit zijn dorp waagt- barst hij in tranen uit, omdat hij denkt dat het een wandelende boom is.

Bij de Gazet van Antwerpen werken er broodschrijvers die over deze stad een "opvatting" hebben, omdat ze hier werken en misschien wonen, en voor het overige het beeld van de sinjoren willen boetseren naar hun eigen gefantaseerde wereldinzichten. Aan Lex Molenaar is geen zalf te strijken : de man is braaf, dociel en eenvoudig te bespelen als een blokfluit. Kunnen wij het nog vriendelijker zeggen ?  Met de ziel van de Antwerpenaar en de openheid van deze stad heeft hij echter niets te maken. Het zij zo.

De politieke redacteur, Paul Geudens, schrijft vandaag een stuk over de keuzes die politieke partijen al dan niet voor mekaar maken.  Deze wil niet met die, en de andere wil wél met die.  U kent het, de veto's en exclusieven die gesteld worden en waarover wij het gisteren hadden.  Geudens besluit, dat eens de verkiezingen achter de rug zijn, deze bezwaren opgeborgen worden. Dat is evident en dat weten we met zijn allen : de geloofwaardigheid van de politiek wordt vooral ondergraven door de politici die voor een gerookte hesp hun "wuve" verkopen (om even de taal van de Wereldburger uit Steenkerke te gebruiken).

Geudens betrekt er echter ook het unieke Vlaamse cordon sanitaire bij :

"Neem nu het cordon sanitaire rond het Vlaams Belang. Het oudste en duidelijkste veto van allemaal. Wat is daar fout mee? Partijen hebben toch het recht te kiezen met wie zij willen besturen en met wie niet ?  Ook wanneer ze vooraf hun bedoelingen daaromtrent openbaar maken? Wel oerdom is dat cordon plechtig te installeren via een door alle partijvoorzitters ondertekend document en het zo op een piëdestal te zetten."

Antwerpen is niet alleen de bakermat van het politieke Vlaams-nationalisme (zonder afbreuk te doen aan al die velen die in moeilijke omstandigheden elders hun vertrouwen in Vlaanderen beleden hebben en belijden) het is ook de stad waar nieuwe politieke protestbewegingen van de grond zijn gekomen.

Het bestaan van een cordon sanitaire staat haaks op de belevingswereld van ons,  de open tolerante Antwerpenaars met onze zelfingenomen mentaliteit en onze blik op de wereld.  Protest is de zoektocht naar het eigen gelijk maar uitsluiting via een schutskring,  is de weg naar de brandstapel en die is honderden keren opgepookt in deze stad op de Grote Markt en voor de katedraal.  Honderden anabaptisten en andere doopsgezinden zijn hier afgrijselijk aan hun einde gekomen : mannen, vrouwen, kinderen, grijsaards.  Hun jammerkreten zijn verstild maar de onmenselijkheid hen aangedaan blijft in ons historisch geheugen bestaan.

Zolang de zelfverklaarde stadskrant niet de moed zal hebben, het cordon sanitaire te veroordelen als een ondemocratisch politiek misbruik, zullen wij Geudens en Molenaar blijven behandelen als de politieke commissarissen van de Pravda van Linkeroever.

Fiere Sinjoren, beste bescheiden stadsgenoten, u weet wat u te doen staat op 7 juni.

En nu terug naar de rest van de wereld. Ze zullen ons gemist hebben.

Ray

Onterecht bestaat er bij angstige mensen een "gevoel" van onveiligheid, maar dat is op NIETS gebaseerd.  Neem nu onderstaand incidentje op Linkeroever vorige zaterdag : een oude bange, dove vrouw "zou" overvallen zijn. Ja, ja, ze zal misschien voorover gevallen zijn.  Ze kan het niet zeggen, want ze is in coma.   Wij weten allemaal dat oudjes wankel rondlopen en bij het minste zuchtje hun evenwicht verliezen.  En dan maar jammeren, dat ze overvallen zijn en een slechte reputatie bezorgen aan brave medeburgers.

Alleszins de vrouw is nog in leven, dus valt er niet te klagen.

73-jarige in coma geslagen op Linkeroever
Overvallers takelen bejaarde vrouw zwaar toe in appartement

Klikken voor het volledige verhaal uit HET NIEUWSBLAD

De regimepers, met de onvermijdelijke 0000 op kop, doet er alles aan om de Euro-verkiezingen te herleiden tot een spannende strijd tussen twee politieke sumo-worstelaars : de gewezen eerste-ministers van een stervende staat,  Verhofstadt en Dehaene.

Nog maar zelden hebben wij zo bewust aangevoeld, dat niet alleen de politiek ons in de maling neemt, maar dat de journalistiek het spel mede regisseert.  Zeker over Europa.  Er wordt ons ook regelmatig ingepeperd dat de bevolking niet is geïntresseerd ; daarom worden we lekker gemaakt met peptalk over "de clash der Titanen".   

Het Europese project heeft de Vlaams-nationalisten altijd beroerd. Wij hebben van niemand op dat vlak lessen te krijgen. Een verenigd Europa, zoals dat door o.m. een Walter Kunnen voorgesteld werd,  was een middel om onder de belgische realiteit uit te komen, om de vele talen en culturen die dit continent rijk is met mekaar in verbinding te brengen en een economische welvaart te realiseren die gelijke tred zou houden met onze gemeenschappelijke Europese identiteit. Marie-Rose Morel heeft dit op een voortreffelijke wijze verklankt tijdens het laatste VB-congres : een visie die een engagement vertolkte in de lijn van de traditionele Vlaamse beweging.

We zien echter dat het unieke Europese project in handen gekomen is van gevoelloze technocraten, die gedreven zijn door grootheidswaanzin en machtshonger. Europa tot aan de Ganges is voor deze fantasten geen belemmering en zij mogen vooral niet gehinderd worden door democratisch verkozen lastposten.

Het zijn uitgerekend de Vlaams-nationalisten met hun specifieke gevoeligheden, gericht op identiteit, taal, cultuur, traditie en onafhankelijkheid die in de loop der jaren ervaren hebben hoe fout het loopt met dit Europa. 

Als wij in onze directe leefomgeving de greep van een gemeentelijke autoriteit voelen, zijn we bereid dit te aanvaarden : laat de burgemeester zijn wie hij is, in veel gevallen is hij iemand uit ons eigen milieu van wie we wat kunnen hebben en die we bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen een trap kunnen verkopen of kunnen belonen. 

Als we echter vaststellen dat hoog boven ons een aantal onbekenden met onuitspreekbare namen zich gaan bemoeien met wat op ons bord ligt, met wie toegang verkrijgt tot onze gemeentes en steden,

  met welk soort lampen we ons moeten verlichten en met zoveel meer, dan komen wij, Vlamingen in stille opstand tegen deze nieuwe vorm van bezetting. Wij bezitten historische ervaring met bezettingen.

Als het over Europa gaat, zijn àlle traditionele partijen het grotendeels eens en blijkt er maar één partij te zijn met een dissidente stem: het Vlaams Belang.  De Europese lijsttrekker van Groen, Bart Staes, bevestigt dat ook zijn partij zich kritiekloos inschrijft in de logica van de eurocratie. Wanneer het over de – in het Verdrag van Lissabon herdoopte – Europese grondwet gaat, vindt Staes er niet beter op dan te zeggen dat “3 à 4 procent van de Europese bevolking niet het recht zou mogen hebben om alles te blokkeren”, omdat dit niet democratisch is.  Wat Staes er natuurlijk niet bij vertelt, is dat de Ieren de énigen in de hele EU waren die zich op een democratische manier over dat Verdrag mochten uitspreken. Dat hoeft niet te verbazen, want de Europese politieke klasse weet maar al te goed dat zo’n Europese grondwet helemaal niet gesteund wordt door een democratische meerderheid onder de Europese burgers. Iemand als de Franse president Sarkozy verklaarde meermaals letterlijk een volksraadpleging niet eens te overwegen omdat de (negatieve) uitslag al bij voorbaat vaststond.

Staes vindt overigens dat landen die ‘nee’ zeggen maar uit de Unie moeten stappen. Daarmee plaatst hij zich op één lijn met onder meer de voorzitter van de Europese Commissie die de Ieren voor het referendum afdreigde met de boodschap dat “de Europese Unie, maar vooral Ierland een prijs zal moeten betalen” indien zij het lef hadden de grondwet af te keuren. Dit wordt nota bene geponeerd door een vertegenwoordiger van een partij die nauwelijks 8% van de Vlamingen achter zich wist te verenigen in 2004.

Zoals Frank Vanhecke het eerder reeds zegde : dit Europa verdraagt geen democratie. Daarom is er een sterke onafhankelijke, Eurokritische VB-fractie nodig.

Ray

.

Tenzij u weer koppig bent en niet wil, dan moet u de petitie lezen en ondertekenen langs dit bruggetje (en even naar beneden kijken als u ter plekke bent) : daar staat een magnifiek duo u toe te lachen. 

Jongens, wat is het fijn om in Gent een taliban te zijn !

Zie je dat het kan

.

Goedemorgen, lieve lezertjes en kijkertjes.  Hier is ET uit het mooie Land van Waas. Klikt u rustig op zijn neusje, dan verschijnt een mooi verhaaltje uit de Goelag van Sint Niklaas

Weggeplukt uit de reacties :

Vlaanderen geldt voor sommigen als een op te richten schild tegen alles wat vreemd en arm is, maar anderen willen precies bouwen aan een inclusieve en warme gemeenschap. Ik reken mezelf tot de laatste groep. Maar dat betekent inderdaad niet dat ik geen waarde zou hechten aan het streven naar een bepaalde mate van homogeniteit in onze publieke cultuur. Ik geloof immers niet dat het goed is als groepen inwijkelingen zouden uitgroeien tot nationale minderheden, wel dat ze bijdragen tot en uiteindelijk opgaan in een zich eeuwig vernieuwende culturele synthese. In het beste geval gebeurt dit op een spontane manier, met het interculturele huwelijksbed als één van de voornaamste wegbereiders. Alleszins moeten we een beleid durven voeren dat dit bewerkstelligt

Bart De Wever, De Morgen 04-06-07

Het moet toch zijn dat politiek verworden is tot een soort elitestatus, ver weg van het reële leven van de man in de straat. Een privilege gehuld in luxe en niet gebonden aan de wetten en morele plichten die politici zelf aan de bevolking opgelegd hebben. Eenmaal ervan geproefd is men bang om terug te keren naar de rauwe werkelijkheid van het bestaan ; daarom is toegeven en alles verloochenen waar men eens voor stond de leidraad van de huidige politiekers geworden. Het grote geld lonkt en lokt.

Men kan Bart de Wever toch geen wereldvreemdheid verwijten, of toch ? Hij pleit voor een warme en homogene samenleving en dat het niet goed is dat groepen inwijkelingen zouden uitgroeien tot nationale minderheden. Naar welke planeet vertrekt die kerel na zijn optreden in de politieke onderonsjes ?  Is bijvoorbeeld Anderlecht aan zijn aandacht ontsnapt of noemt hij deze gemeente een voorbeeld en het summum van eeuwig vernieuwende culturele synthese ?

Hij gaat toch een stap te ver als hij onze dochters wil laten ge-(mis)bruiken om via het intercultureel huwelijksbed dit te gaan promoten. Hij zegt zelf letterlijk dat een beleid moet gevoerd worden dat de interculturaliteit bewerkstelligt. De imams met hun taalhandicap hebben de ideale spreekbuis gevonden in Bart De Wever. Zegt deze volksvertegenwoordiger nu niet exact wat de islampromotoren verkondigen, nl. dat de wereld zal veroverd worden via de buiken van hun vrouwen? Hij is dringend toe aan een stoomcursus islamologie , of mogen we eens gluren in zijn verborgen agenda?

En wat bedoelt hij eigenlijk met beleid voeren dat dit bewerkstelligt ? Gaan we de Chinese toer op, het regime bepaalt hoeveel kinderen we mogen hebben, met welk ras we ons mogen vermengen, ten bate van het regime. Gaat de De Zever himself de gegevens noteren in een register van stamboekvee, zeg het Bart, hoe ziet ge dat beleid?

Na de bewezen mislukte catastrofe van de verplichte tolerantie voor een totalitaire politieke godsdienstwaanzin, zal men het ons nu de strot induwen via het huwelijksbed.

Dit waren uitspraken in 2007.  Zou  hij nog dezelfde mening hebben ?

Het enige wat wij moeten onthouden uit dat jaar is de 7, de 7 waarvoor we nu zondag moeten stemmen om een rem te zetten op deze collectieve politieke verdwazing.

.

Stradi