Na een verschrikkelijke biologische en chemische oorlog heeft het leven op aarde een fikse klap gekregen. Vele platen -en diersoorten -waaronder de mens- zijn sterk uitgedund. De overlevende soorten herstellen zich slechts langzaam omdat ontelbare reukloze, onzichtbare maar schadelijke deeltjes in de lucht de immuniteit en genetische samenstelling aantasten.
Op Alex en Antina Vindevogel blijkt de vervuiling weinig vat te hebben. Alhoewel het leven niet gemakkelijk is en ze volledig op zichzelf aangewezen zijn, zijn ze gelukkig en gezegend met gezonde kinderen, wat maar weinig mensen kunnen zeggen.
Wanneer wetenschappers, die de mensenlijke soort proberen te redden, van dit uitzonderlijk vruchtbare paar horen, is de jacht geopend. Ze slagen erin Alex, Antina en hun twee dochtertjes te pakken te krijgen en laten hen verschrikkelijke testen en experimenten ondergaan. Het lukt deze wetenschappers echter niet het volledige gezin in handen te krijgen. Hun tienjarige zoon Ethan blijft achter.

Een roman die een beeld schept van een toekomst die ooit de onze kan zijn.

aquarel

portret in pastelkrijt

Celien Cobbe vertelt het verhaal van een jong weesmeisje dat, samen met haar zusje, opgenomen wordt in een Kempens doktersgezin. Het is oorlog, overal heerst armoede maar de meisjes stellen het vrij goed. Tot op zekere dag het noodlot toeslaat...
Het toeval wil dat Celien in het verzet terecht komt waardoor haar situatie er niet gemakkelijker op wordt. Gelukkig is er de liefde om in te geloven en voor te vechten. Celien wordt verliefd op de jonge graaf Dilon. Ondanks de klassentegenstellingen die voortdurend als een dreiging op de achtergrond aanwezig zijn, beseffen ze beiden wat ze willen bereiken en waarom.
Hoop, wanhoop, eenzaamheid, twijfel, vastberadenheid, angst, inzet, overgave,... Het zijn allemaal gevoelens van de hoofdpersonages die bereid zijn om op absolute wijze in elkaar te geloven.

Een meeslepende en krachtige liefdesroman die zich afspeelt in de Kempen tijdens de Tweede Wereldoorlog.

portret in pastelkrijt

aquarel

Ruths verhaal begint in 1975. In de maand juni. Het lijkt lang geleden, maar het kan ook vandaag gebeuren. Gevoelens kennen nu eenmaal geen tijd. En toch was er één verschil! Toen Ruth zestien werd en haar dieet uitgroeide tot een haast volkomen voedselweigering, was anorexia nog zo goed als onbekend. Niemand besefte wat er met haar aan de hand was. Ze stond alleen in een wereld die haar niet begreep.

In deze jeugdroman, verteld vanuit Ruth zelf, wordt omschreven hoe eenzaamheid en verwarring leiden tot een misvormd zelfbeeld dat uitmond in anorexia nervosa, een ziekte die in die tijd nog niet snel herkend werd.

olieverf op doek