|
“Een nadenkertje Vandaag hebben wij hogere buildings en bredere autostrades, maar kortere temperamenten en kleinere gezichtspunten. We geven meer uit, maar genieten minder. We hebben grotere huizen, maar kleinere families. We hebben meer kennis, maar minder inzicht. We hebben meer geneesmiddelen, maar minder gezondheid. We hebben onze bezittingen vermeerderd, maar onze waarden verminderd. We praten meer, we beminnen maar weinig, en haten te veel. We bereikten de maan en kwamen terug, maar we vinden het lastig onze eigen straat over te steken en onze buren te ontmoeten.
We hebben de buitenwereld veroverd, maar niet ons binnenste. We hebben een hoger inkomen, maar minder geweten. Het zijn tijden van meer vrijheid, maar met minder vreugde. We hebben meer voedsel, maar minder voeding. Het is de tijd waarin we twee inkomens hebben per huisgezin, echtscheidingen inbegrepen. Het is een tijd ven leuke woningen, maar met meer gebroken gezinnen. Het is daarom dat ik voorstel om vanaf vandaag… Niet uit te stelen tot een ‘speciale gelegenheid’, omdat elke dag van ons leven een ‘speciale gelegenheid’ is. Te zoeken naar kennis, meer te lezen, in je voordeur te staan en het gebeuren te bewonderen zonder aandacht te schenken aan uw noden. Breng meer tijd door met uw familie en vrienden, eet uw favoriete gerechten, bezoek de plaatsen die je graag ziet. Het leven is een ketting van vreugdemomenten; niet van overlevingskansen. Gebruik uw kristallen glazen. Spaar uw beste parfum niet, maar gebruik het telkens je voelt dat je er behoefte aan hebt. Schrap uit uw woordenschat zinnen als: ‘een deze dagen’ en ‘eerstdaags’. Laat ons nu die brief schrijven waarvan we dachten hem ‘een dezer dagen’ te schrijven. Laat onze families en vrienden weten hoeveel wij van hen houden. Schrap niets dat plezier en vreugde kan bijbrengen in je leven. Iedere dag, ieder uur en iedere minuut is speciaal. En je kunt nooit weten of het niet je laatste ogenblik kan zijn. (Boodschap ontvangen van J.V.)
|
Hij groeide op in het dorp Sint-Denijs onder de goede en vrome zorgen van moeder en vader.
Net als alle andere kinderen ging de boerenknaap naar school. "Stefan is een flink leerling, hij moet verder studeren!" zei de leraar.
En zo komt Stefan terecht in de middelbare school van Roeselare. Niet vanzelfsprekend, want de school is duur en boerenjongens horen thuis op de boerderij te werken...
Maar Stefan werkt hard en goed en studeert verder in Sint-Niklaas. Daar leert hij priesters kennen en wordt hij geboeid door hun levenswerk. De beslissing ligt vast!
Tijdens de vakantie op de boerderij vertelt hij aan moeder: "Moeder, ik zou graag priester worden!".












