Woensdag 25 januari 2006

'Deus caritas est'

'DEUS CARITAS EST' - ENCYCLIEK VAN PAUS BENEDICTUS XVI

Voorstelling en commentaar door Eric de Beukelaer, woordvoerder van de bisschoppen van België

Een nieuwe stijl

Een encycliek (letterlijk: rondschrijven) is een document van de paus waarin hij zijn onderricht over een welbepaald punt met een zekere plechtstatigheid uiteenzet. Een encycliek valt niet onder pauselijke onfeilbaarheid, maar vraagt als uiting van het hoogste kerkelijke leergezag wel gehoorzaamheid van de katholieke gelovigen.
De stijl maakt de man. De 14 encyclieken van Joannes Paulus II - van Redemptor hominis' (1979) tot Eccelsia de Eucharistia (2003) - waren uitgesponnen meditaties waarin de paus een onderwerp behandelde door het vanuit alle invalshoeken te bestuderen.
Zijn opvolger Benedictus XVI is een Duitse theoloog van de hoogste rang. En dat is zijn encycliek dan ook aan te zien. Rechtlijnig en in een toegankelijke taal behandelt hij zijn onderwerp, met tussendoor een citaat van de filosoof Friedrich Nietzsche, een dialoog tussen René Descartes en Gassendi, maar net zo goed een vers van de klassieke dichter Vergilius of een van de kerkvaders. Bij momente n wordt de pedagoog ook verteller. Zo vertelt hij over het drama van keizer Julius, die het christelijke geloof verwierp omdat hij het verantwoordelijk achtte voor de dood van zijn vader en broer (nr. 24).

"Liefde, liefde. !" over 'Eros' en 'Agape'

Vanaf de eerste paragraaf leidt Benedictus XVI de lezer naar de kern van zijn onderwerp: 'God is liefde' (uit de eerste brief van Johannes, hoofdstuk 4 vers 16). Die liefde vormt het zwaartepunt van elk christelijk leven, lees van elk mensenleven. De paus voegt eraan toe: 'In een wereld waarin de naam van God soms wordt verbonden met wraak of zelfs met de plicht tot haat en geweld, is dit een boodschap met een grote actualiteitswaarde en een heel concrete betekenis.' (nr.1) Hij voegt eraan toe: 'Het begrip liefde is vandaag een van de meest gebruikte en ook een van de meest verkwanselde woorden geworden. Een woord waaraan wij de meest uiteenlopende betekenissen geven.' (nr.2)
Het archetype van de liefde is die, die man en vrouw voor elkaar over hebben. Die passionele liefde noemden de Grieken 'eros. Sinds de verlichtingsfilosofen wordt de Kerk als het tegenovergestelde van dat type liefde voorgesteld: 'Maakt de Kerk, met al haar geboden en verboden, het mooiste dat het leven te bieden heeft voor ons dan niet bitter? Richt zij geen verbodsborden op uitgerekend daar waar de door de Schepper voorziene vreugde ons een geluksgevoel aanbiedt, dat ons een voorsmaak geeft van iets goddelijks? (nr.3) 'Niet zelden wordt het christendom uit het verleden vandaag verweten een tegenstander te zijn van de lichamelijkheid; inderdaad, er heeft altijd al een tendens in die richting bestaan. Maar de manier waarop we vandaag getuige zijn van de verheerlijking van het lichaam is bedrieglijk.' (nr.5)
Benedictus XVI herinnert eraan dat 'eros' zijn plaats moet krijgen in het leven. Maar om naar het geluk te leiden, mag 'eros' zich niet tevreden stellen met het zoeken naar een kortstondig plezier. 'Eros heeft nood aan discipline, aan uitzuivering, om de mens niet het plezier van een moment te geven, maar een zekere voorsmaak van het hoogtepunt van het menselijke bestaan, van de schoonheid waarnaar elk wezen streeft.' (nr.4)
Om daarin te slagen wordt 'eros ' geroepen naar een spirituele eenheid. Op die manier ontmoet hij een ander aspect van de liefde: de 'agapè'. 'Dat begrip drukt de ervaring van de liefde uit die dan een echte ontdekking van de andere wordt en op die manier het tot dan toe duidelijk overheersende egoïstische karakter overstijgt. De liefde wordt nu zorg van en voor de ander. Ze zoekt niet langer zichzelf - de onderdompeling in de roes van het geluk - maar integendeel, het welzijn van de beminde ander.' (nr.6)

'Eros' en 'agapè' zijn de twee facetten van de liefde en kunnen niet van elkaar gescheiden worden. 'In feite laten eros en agapè - de 'stijgende en de 'dalende' liefde - zich nooit volledig van elkaar scheiden. Hoe meer beide liefdesvormen, zelfs in de meest uiteenlopende dimensies, hun juiste eenheid vinden in die unieke werkelijkheid van de liefde, des te meer maakt de ware aard van de liefde in het algemeen zich waar. Ook al is de eros aanvankelijk vooral sensueel en 'dalend' - de fascinatie voor de grote belofte van het geluk - als hij daarna dichter bij de ander komt, zal hij zich steeds minder vragen stellen over zichzelf en steeds meer het geluk van de ander zoeken. Hij zal zich steeds meer bekommeren om de ander, hij zal zichzelf geven en hij zal verlangen er te zijn voor de ander. Dat is het moment waarop de agapè zich in hem nestelt; zoniet vervalt de eros en verliest hij zijn ware aard. Anderzijds kan de mens ook niet uitsluitend in de belangeloze, 'stijgende' l iefde leven. Hij kan niet alleen maar geven, hij moet ook krijgen. Wie liefde wil geven, moet er ook terugkrijgen als een gave.' (nr.7)

Deze visie op de liefde, tegelijk 'eros' en 'agapè', wordt geïllustreerd in de Bijbel: 'Vooral de profeten Hosea en Ezechiël hebben die passionele liefde van God voor zijn volk beschreven in gedurfde erotische beelden. De relatie van God met Israël wordt geïllustreerd door de metaforen van verloving en huwelijk.' (nr.9)
In Jezus Christus krijgt die liefde een gezicht. 'Als Jezus in zijn parabels spreekt over de herder die op zoek gaat naar het verloren schaap, over de vrouw op zoek naar de drachme, over de vader die zijn verloren gewaande zoon tegemoet loopt en hem omhelst, dan gaat het niet alleen over woorden, maar om de verklaring van zijn eigen zijn en handelen. In zijn dood op het kruis vindt de ommekeer van God tegen zichzelf plaats, waarin Hij zichzelf geeft om de mens op te tillen en te redden. Dat is de liefde in zijn meest radicale vorm.' (nr. 12)

De liefde voor God en de liefde voor de mens zijn één

Een christen mag nooit de liefde voor God scheiden van de liefde voor zijn naaste. Benedictus XVI: 'Een eucharistie die zich niet vertaalt in een concrete praktijk van de liefde, beknot zichzelf.' (nr.14) 'De liefde voor God en de liefde voor de naaste baseren zich op elkaar: in het allerkleinste ontmoeten we Jezus zelf en in Jezus ontmoeten we God.' (nr.15)
Van bij haar oorsprong probeert de Kerk die liefde voor de naaste te beleven in verbondenheid met de liefde voor God: 'De liefde beoefenen ten aanzien van weduwen en wezen, van gevangenen, van zieken en van al wie op de een of andere manier in nood zijn, behoort tot zijn essentie en dat op dezelfde manier als de dienst van de sacramenten en de verkondiging van het evangelie.' (nr.22)
Aan de critici van de liefdadigheidsactiviteiten van de Kerk schrijft de paus: 'Sinds de 19de eeuw heeft men bezwaren opgeworpen tegen de liefdadigheidswerken van de Kerk. Bezwaren die vervolgens nadrukkelijk zijn ontwikkeld, met n ame door het marxistische denken. De armen, zegt men, zouden geen behoefte hebben aan werken van naastenliefde, maar eerder aan gerechtigheid. De werken van liefdadigheid - de aalmoezen - zouden in werkelijkheid voor de rijken een manier zijn om zich te onttrekken aan de instelling van de gerechtigheid en om vrede te hebben met hun geweten, om hun posities te behouden en om de armen te beroven van hun rechten. In plaats van door middel van die verschillende werken van naastenliefde bij te dragen aan het behoud van de bestaande levensomstandigheden, zou men beter een rechtvaardige ordening creëren, waarin iedereen zijn rechtmatige deel van de goederen ontvangt en dus niemand nog nood zou hebben aan liefdadigheid. In die argumentatie steekt, het moet toegegeven, iets waars maar tegelijk ook heel wat foutiefs. Het is zeker dat de fundamentele norm voor de staat het zoeken naar gerechtigheid moet zijn en dat het doel van een sociale orde erin bestaat iedereen, in respect voor he t principe van de subsidiariteit, zijn deel van het algemene welzijn te garanderen. Maar dat is wat de christelijke leer over de staat en de sociale leer van de Kerk altijd al hebben onderstreept.' (nr. 26)

Iedereen heeft zijn rol te spelen, aldus de paus. Een meer rechtvaardige samenleving scheppen is niet de allereerste verantwoordelijkheid van de Kerk: 'De Kerk kan noch moet de politieke strijd voor de uitbouw van een zo rechtvaardig mogelijke samenleving leiden. Zij mag noch moet zich in de plaats stellen van de staat. Maar ze mag en kan ook niet aan de kant blijven staan in de strijd voor gerechtigheid.'
In dat domein is het vooral de rol van de Kerk de gewetens wakker te schudden. 'Daar is de plaats van de katholieke sociale leer: zij wil de Kerk geen macht toekennen over de staat. Zij wil zelfs aan hen die haar geloof niet delen geen perspectieven en levenswijzen opdringen die haar toebehoren. Zij wil eenvoudigweg bijdragen tot de uitzuivering van het redelijke en haar bijdrage leveren om ervoor te zorgen dat wat rechtvaardig is hier en nu kan worden erkend en gerealiseerd.' (nr. 28)

De Kerk heeft daarentegen wel de plicht de samenleving de 'dienst van de liefde' aan te bieden. 'Er zal altijd lijden zijn dat troost en hulp vereist. Er zal altijd eenzaamheid zijn. Net zo goed als er altijd situaties van materiële nood zullen zijn waarvoor hulp onontbeerlijk blijft, in de zin van een concrete liefde voor de naaste. De staat die iedereen van alles wil voorzien, die alles in zich opslorpt, wordt uiteindelijk een bureaucratische instantie die niet het essentiële kan verzekeren waaraan de lijdende mens - elke mens - nood heeft: de persoonlijke en liefdevolle toewijding. Wij hebben geen nood aan een staat die alles regelt en domineert, maar integendeel aan een staat die, in de lijn van het principe van subsidiariteit, de initiatieven, die uit de verschillende sociale krachten ontstaan en die spontaneïteit en nabijheid met de mensen die nood hebben aan hulp voorstaan, gul erkent en steunt.' (nr.28)
Op dat domein heeft de Kerk een directe rol te spelen. 'De liefdadigheidsorganisaties van de Kerk vormen integendeel haar 'opus proprium', een taak eigen aan haar wezen, waaraan ze niet op een marginale manier meewerkt, maar waar ze handelt als rechtstreeks verantwoordelijk subject door te doen wat beantwoordt aan haar aard.' (nr. 29)

Die caritas, die 'dienst van de liefde', is een individuele verantwoordelijkheid voor elke christen, maar net zo goed een collectieve opdracht voor de Kerk: 'Het programma van de christen - het programma van de barmhartige Samaritaan, het programma van Jezus - is een "hart dat ziet". Dat hart ziet waar de liefde nodig is en handelt in overeenstemming ermee. Het spreekt vanzelf dat als de caritatieve activiteit door de Kerk als een gemeenschapsinitiatief wordt opgenomen, die spontaneïteit van het individu moet worden aangevuld met programma's, vooruitzichten en vormen van samenwerking met gelijkaardige instellingen.' (nr.31)
De liefde is gratis en belangeloos. De paus waarschuwt dat naastenliefde er niet is om mensen op een of andere manier te 'recupereren': 'Naastenliefde mag geen middel zijn ten dienst van wat men vandaag proselitisme noemt. De liefde is gratis. Ze wordt niet gebruikt om andere doelstellingen te bereiken (.) Wie de naastenliefde beoefent in naam van d e Kerk zal nooit proberen het geloof van de Kerk op te leggen aan anderen. Hij weet dat de liefde, in haar puurheid en gratuïteit, de beste getuigenis is van de God waarin wij geloven en die ons aanzet lief te hebben. De christen weet wanneer het tijd is om over God te spreken en wanneer het beter is om over Hem te zwijgen en niks anders dan liefde te laten spreken.' (nr.31)

Geschreven door Temmermannen om 19:41 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Woensdag 25 januari 2006

Geef nieuwe encycliek als valentijnscadeau!

SIMONIS: GEEF ENCYCLIEK ALS VALENTIJNSCADEAU
BRUSSEL (KerkNet/KatholiekNederland) - "Met zijn eerste encycliek 'Deus caritas est' reikt paus Benedictus XVI ons een onvoorstelbaar rijk en diepgravend document aan. Hij toont zich daarmee een geestelijk leider en denker van wereldformaat." Dat zegt de Nederlandse kardinaal Simonis in een eerste reactie op de encycliek. De aartsbisschop van Utrecht en voorzitter van de Nederlandse Bisschoppenconferentie vindt Deus caritas est ('God is liefde') een geschikt Valentijnscadeau. "Menigeen had misschien een uiteenzetting verwacht over de Kerk of over een morele kwestie. Door zijn keuze diepgaand te reflecteren over de liefde, leidt paus Benedictus ons op een authentieke wijze naar het hart van het christelijk geloof: de God die liefde ís." De Nederlandse kardinaal wijst erop dat de encycliek in een toegankelijke taal geschreven is: "Deus caritas est is een document dat intensieve bestudering en bespreking verdient en hopelijk zullen velen, ook in Ne derland, dat gaan doen." Aan een Nederlandse vertaling wordt momenteel gewerkt.

Geschreven door Temmermannen om 19:36 Reageer op dit bericht

Woensdag 25 januari 2006

Eerste encycliek: 'Onverwacht en verbazend?'

EERSTE ENCYCLIEK: 'ONVERWACHT EN VERBAZEND'

BRUSSEL (KerkNet/CWN/AP/RadVat/LA.Times) - Om 12 uur werd in Rome de eerste encycliek 'Deus Caritas est' van paus Benedictus door kardinaal Renato Raffaele Martino, aartsbisschop William Joseph Levada en de Duitse aartsbisschop en Cor Unum-voorzitter Paul Josef Cordes voorgesteld. Volgens de meeste waarnemers plaatst de paus zich hier mee in de lijn van zijn voorganger paus Joannes Paulus II, al legt hij ook enkele duidelijke eigen accenten.
Radio Vaticaan zei vanmiddag in een eerste reactie dat deze encycliek duidelijk niet de beleidsverklaring is geworden voor dit pontificaat zoals velen verwacht hadden. "In de plaats daarvan biedt de paus ons een verrassende, bijna intieme meditatie over de liefde in al haar vormen". Volgens Radio Vaticaan draagt vooral het eerste deel van deze encycliek de stempel van de nieuwe paus."Hier worden Nietzsche en Descartes, Vergilius en Plato geciteerd". In het tweede deel wordt voornamelijk geciteerd uit oudere teksten. Radio Vaticaan wijst ook op een detail: Moeder Theresa wordt in de twee delen van de encycliek meermaals genoemd. Volgens Radio Vaticaan kan men de encycliek kort als volgt samenvatten: "De liefde is mogelijk en als beeld van God zijn we ertoe in staat". "Deze encycliek draagt als ondertitel aan alle christenen. Hij eindigt net als bij paus Joannes Paulus II met een gebed tot Maria".

Continuïteit

Veel Vaticanwatchers en kerkelijke verantwoordelijken benadrukken dat het thema van deze encycliek, 'God is Liefde', duidelijk in het verlengde ligt van het denken en het pleidooi van bij het begin van het pontificaat van deze paus. De encycliek maakt ook duidelijk dat de paus veel meer is dan de scherprechter die hij moest zijn, toen hij nog prefect was van de Congregatie van de Geloofsleer. "Deze paus is een theoloog en nu ook een universele herder", zei kardinaal Francis George, de aartsbisschop van Chicago, gisteren. "De encycliek handelt over een bijzonder pastoraal thema. Het toont een kant van hem die er altijd al geweest is, maar die hij in zijn vroegere werk misschien niet zo sterk kon uitdrukken". Volgens kardinaal Francis George ligt de grote verdienste van deze encycliek vooral in het feit dat hij de band legt tussen dingen die gescheiden lijken: "De paus legt ons uit dat de verschillende vormen van liefde - eros en agape, menselijk en goddelijk - niet onverzoe nbaar zijn, maar verenigd zijn in Gods liefde".

Onverwacht

Cor Unum-voorzitter Josef Cordes noemt het thema van deze encycliek "onverwacht en zelfs verbazend". Volgens hem zou men van de voormalige prefect van de Congregatie van de Geloofsleer verwachten dat hij een controversieel dogmatisch thema zou aansnijden: "Maar in de plaats daarvan koos paus Benedictus een thema dat, vanuit zijn visie, de belangrijkste pastorale noden van zijn volk aanbelangt". Aartsbisschop Paul Josef Cordes zei ook dat paus Joannes Paulus II al met het schrijven van een encycliek over de caritatieve inzet van de katholieke Kerk begonnen was: "Paus Benedictus XVI herneemt dat thema, maar vanuit een eigen invalshoek". Volgens kardinaal Kasper, de voorzitter van de Pauselijke Raad voor de Christelijke Eenheid, is deze encycliek ook 'oecumenisch'. Hij onderstreept dat de publicatie van de encycliek samenvalt met het einde van de Gebedsweek voor de Christelijke Eenheid."Dat is geen toeval. Ik denk dat de paus dit zo gewild heeft".

Verkenning

Ook in de Los Angeles Times wordt vooral benadrukt dat dit de eerste encycliek is van de paus: "Hij biedt een verkenning van de goddelijke liefde". De krant wijst erop dat de encycliek ook bij kerkelijke verantwoordelijken verbazing gewekt heeft "omdat hij alles behalve controversieel is". Andere media wijzen erop dat de paus in deze encycliek spreekt over de zorg voor weduwen, zieken en wezen, die evenzeer tot de zending van de Kerk behoren als de viering van de sacramenten of de verkondiging van het Evangelie. Toch benadrukt de paus dat het de taak van de politici, en niet van de Kerk, is om de samenleving vorm te geven. Kerkelijke medewerkers mogen hun werk ook nooit misbruiken om te bekeren of een bepaalde ideologie door te drukken.

Geschreven door Temmermannen om 19:31 Reageer op dit bericht

Woensdag 25 januari 2006

Kardinaal Danneels over de nieuwe encycliek: mooi en sereen!

KARDINAAL DANNEELS OVER ENCYCLIEK: MOOI EN SEREEN EXPOSE

MECHELEN (KerkNet) - Kardinaal Godfried Danneels vindt 'Deus caritas est', de eerste encycliek van paus Benedictus XVI, een mooi en sereen exposé. Het is geen programmaverklaring noch een kerkpolitieke uiteenzetting, maar een rustige en evenwichtige uiteenzetting over de betekenis van de christelijke liefde.

In het eerste deel staat de paus stil bij de liefde waar onze tijd de mond vol van heeft, maar waarvan de betekenis tegelijk gedevalueerd wordt. Hij beschrijft de liefde tot God en de liefde tot de mensen.

In het tweede deel beschrijft de paus de uitdrukking van die christelijke liefde in de caritas. De Kerk is, aldus de paus, wezenlijk caritatief en hij geeft een overzicht van wat de Kerk op dit gebied gedaan heeft.

Geschreven door Temmermannen om 19:25 Reageer op dit bericht

Woensdag 25 januari 2006

Geloven is belachelijk, zeggen ze. Open brief aan kerkverlaters

"Geloven is belachelijk, zeggen ze. Open brief aan kerkverlaters!"

OPEN BRIEF AAN KERKVERLATERS

LEUVEN (KerkNet/DF) - Morgen donderdag 26 januari 2006 verschijnt bij Davidsfonds/Leuven het boek 'Geloven is achterlijk, zeggen ze. Open brief aan kerkverlaters' van Mark Van de Voorde. De auteur is vooral bekend omdat hij jarenlang hoofdredacteur was van Kerk + Leven. Daarna werd hij adviseur van Vlaams minister-president Yves Leterme.
Geloof? Het is een traditie. Een erfstuk dat enkel bij grote familiegebeurtenissen - een geboorte, een huwelijk, een uitvaart - wordt bovengehaald. Niemand weet waarvoor het dient, maar het wordt wel bewaard.
Geloof? Daar praat je niet over. Je doet alsof je er niets mee te maken hebt. Het is privé, want een beetje onwelvoeglijk. Net alsof religie in de westerse samenleving seks heeft vervangen als gesprekstaboe. Maar mensen zitten er wel mee, met hun levensvragen.
Geloof? Het staat meer en meer in de belangstelling. 'God is overal' kopt een krant. In praatprogramma's bekent een BV al eens dat hij in 'I ets' gelooft. Iets: de naam moet nog ingevuld worden, maar het verlangen is er. Wordt God binnenkort een Bekende Verschijning, een BV?
Geloven is achterlijk, zeggen ze is een brutaal boekje van een auteur die veel risico loopt, want wie verdedigt vandaag het geloof? Kerkverlaters, twijfelaars, ontmoedigden en zinzoekers zullen er weerwerk en uitdagende stof tot nadenken in vinden. Auteur Mark Van de Voorde schreef ook mee aan 'Vergrijzing & verkleuring. Uitdagingen bij het samenleven' van Yves Leterme.
Mark Van de Voorde, 'Geloven is achterlijk', Davidsfonds, Leuven, 2006, 14,95 euro, ISBN 90 5826 389 4.

Gelove

Geschreven door Temmermannen om 19:19 Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 januari 2006

BAANBREKEND DOCUMENT OVER GLOBALISERING

BRUSSEL (KerkNet/WCC/ChristianToday) - Een werkgroep van de Wereldraad van Kerken heeft een nieuw document opgesteld dat alle standpunten en visies van de raad over de globalisering samenvat vanaf 1998. Het synthetische, zes pagina's tellende document kreeg de titel 'Agape - Een oproep tot liefde en actie'. Dit document moet een baanbrekende rol spelen bij de komende negende algemene vergadering van de Wereldraad van Kerken, die in februari in het Braziliaanse Porte Allegre plaatsheeft.

Agape
'AGAPE' werd gevormd uit de beginletters van 'Alternative Globalisation adressing peoples and earth'. Het document roept Kerken wereldwijd op zich samen in te zetten voor het ombuigen van de economische onrechtvaardigheid. Volgens de initiatiefnemers zijn de voorstellen in wezen niet anders dan de verdere uitwerking van het denkproces dat al tijdens de vorige assemblee van 1998 in Harare op gang kwam. "Daarna vonden er ruime consultaties plaats in de Kerken, sociale bewegingen en oecumenische overlegorganen, met name in de Wereldbond van Gereformeerde Kerken, de Lutherse Wereldfederatie en de Conferentie van Europese kerken (CEK)."

Achtergronddocument
Alle bevindingen werden verzameld in een zestig pagina's tellend achtergronddocument dat dezelfde titel krijgt. Dat moet vooral fungeren als studiegids voor seminaries of discussiegroepen. Het document besteedt bijzondere aandacht aan de tragedies die veroorzaakt werden door de economische globalisering en veranderingen. Volgens dat rapport bezit de rijkste 20% van de wereldbevolking ruim 83% van de rijkdom van de aarde, de volgende 20% bezit 11% en de resterende 60% nauwelijks 6%. Het rapport spreekt in dat verband over de 'champagneglas economie'. Het rapport levert ook felle kritiek op de onaanvaardbare niveaus van armoede, die het gevolg zijn van dat economisch model.
Rogate Mshana, verantwoordelijke van het WCC programma tegen economische onrechtvaardigheid: "Agape, een oproep tot liefde en actie, moet Kerken wereldwijd aansporen zich te buigen over de complexe vragen die betrekking hebben op economische rechtvaardigheid, di e de belangrijkste uitdaging van onze tijd is."

Geschreven door Temmermannen om 20:33 Reageer op dit bericht

Maandag 23 januari 2006

Bij het doopsel van Ella, zij "die zweert bij God"! en haar pleegouders Vèronique en Luci

Effetagebed

…, ik zegen je ogen,

dat je er veel mensen graag mee zou mogen zien,

vooral ooit de allerliefste van je leven, levenslang.

Ik zegen je oren,

dat je er op tijd lieve woorden mee moogt horen,

woorden van bemoediging wanneer je het kwaad hebt,

woorden van troost wanneer je verdriet hebt,

woorden van bewondering wanneer je het goed gedaan hebt,

en dat je er ook mee zou mogen horen het hulpgeroep van de mensen rondom jou,

vooral het geluidloze.

Ik zegen je mond,

dat je er lief mee zou mogen zijn, lief en teder,

dat je er woorden van kracht en troost en bewondering mee zou mogen spreken en

dat je er veel mee zou mogen lachen.

Ik zegen je handen,

dat je ze zou mogen sluiten om degenen van wie je houdt,

dat er meer mee zou mogen genezen dan kwetsen, meer mee zou mogen strelen dan striemen en

dat je ze ook op tijd zou mogen opendoen om het beste weg te geven van jezelf.

Ik zegen je voeten,

dat je ermee zou mogen gaan naar de plaatsen waar je graag naartoe gaat en waar de mensen je graag zien komen,

maar dat er ook mee zou mogen gaan naar de plaatsen waar je niet graag naartoe gaat,

maar waar de mensen je nodig hebben.

Ik zegen heel je lichaam, dat het een teken mag zijn van liefde en tederheid voor heel veel mensen, maar vooral voor de allerliefste van je leven, levenslang.

Geschreven door Temmermannen om 16:58 Reageer op dit bericht

Zondag 22 januari 2006

Doopviering ELLA

Nieuwenhove, 22 januari 2006

Een mens is niet zomaar een dingetje, iets bloots.

Diep in dat dingetje verbergt zich iets groots.

Er woont een wonder in, iets ongelooflijk machtigs.

Een kind is meer dan alleen maar iets engelachtigs.

Ik weet niet wat het is, maar ik maak me sterk:

zo’n mensenkind is niet alleen maar mensenwerk.

“Verwelkoming”

Peter:

Van harte welkom, familie en vrienden,
in deze kerk waarin wij samenkomen
telkens wij willen gedenken en vieren
dat het leven meer is dan het tellen van dagen,
dat het leven ons geschonken is.
Vooral bij de geboorte van een kind
durven wij weer eens stilstaan bij dit geheim.
Want laten we niet beweren
dat de mens alles in handen heeft.
We zijn dan ook vervuld
met gevoelens van dankbaarheid.
Omdat geen mens alleen moet staan,
nemen we dit kind op in onze gemeenschap.

Diaken:
Dit feestelijk samenzijn kent geen champagne,
geen dansmuziek, geen rijk gedekte tafel,
maar wel een rijke symboliek.
In dit samenzijn willen we dit kind
door de taal van het symbool,
het gebaar en het gebed,
laten delen in het wondere geheim van het volle leven,
van het méér dan we vermoeden
en dat we God durven noemen.
Daarom zijn we hier ook samen
in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Peter:

Alledaags en toch zo bijzonder …
Elke dag worden er duizenden kinderen geboren, misschien daarom een alledaags gebeuren…

En toch…Kijk naar dit kindje, dat is toch echt wel bijzonder.
Gewoon en toch zo’n wonder, wonderklein en toch zo groots.

Ella, je was amper 43 cm groot toen je op de wereld kwam, en toch…
Als we naar jou kijken, weten we… jij bent iets groots.
"Als een kindje geboren wordt, beweegt de wereld", zegt een oud chinees spreekwoord.
En dat is ook zo!

“Naamgeving”

Meter:

Je kleine knuistjes bewegen op en neer, net of je op een deurtje klopt.

Net of je wil zeggen: “HALLO WERELD, hier ben ik dan, mag ik binnen?”

Plots doe je je oogjes open en je kijkt met je verwonderde blik rond;

Je vind mijn gezicht en je lacht.

Net of… je weet hoe welkom je bent in deze nieuwe wereld.

Ella klein, altijd met je gulle lach, je straalt met al je liefde, recht in ons hart.

Diaken:

Een naam is gekozen en weerklinkt:

ELLA

Een kind, voorgoed verankerd in de geschiedenis, dit is echter geen droom voor jullie alleen, maar ook voor ons.

ELLA, moge je met deze naam een plaats tussen de mensen krijgen. Moge je naam steeds met liefde en genegenheid worden uitgesproken.

Ook God zal jou voortaan met deze naam aanspreken.

Hij schrijft je naam in de palm van Zijn hand.

“Kruisje”

Diaken:

ELLA, ’s avonds voor het slapengaan, krijg je een kruisje en een zoen.

Een Kruisje is een teken van geloof in jou en in God, een zoen een tedere wens voor een rustige nacht.

Een kruisje heeft de vorm van een plusteken: iets positiefs, iets goeds.

Hiermee willen we je bevestigen, je een grote eigenwaarde meegeven.

Er zit zoveel in jou, misschien wel meer dan je zelf denkt.

Ik geef jou nu een kruisje in naam van de hele kerkgemeenschap.

Mama, meter en peter, geven nu ook een kruisje op het voorhoofd van uw kindje en petekindje en blijf dit doen, jullie leven lang.

“Voorbeden”

Peter:

Laten we bidden
voor de kinderen in onze parochie,
klein en weerloos: om een gelukkige jeugd
en dat er niets erg gebeuren zal.

Laten we bidden
voor ouders en allen die kinderen opvoeden:
dat zij hen mogen voorgaan op de weg van Christus.

Laten we bidden

voor de kinderen die bedreigd worden
door oorlog, honger, racisme en uitbuiting:
dat zij vrede mogen kennen.
Laten we bidden

voor de kinderen,
die niet in de wieg gelegd zijn,
die geen thuis hebben
en die snakken naar een vader en moeder:
geef hen warmte om zich heen.

Laten wij bidden

voor de mensen
die graag kinderen zouden hebben
en lijden onder het gemis;
voor pleegouders;
voor hen, die een kind verloren;
voor ouders van een gehandicapt kind:
dat zij blijven geloven in het leven.

Laten we bidden

voor alle kinderen van de toekomst:
dat zij niet geboren zullen worden
op een wereld die niet leefbaar is,
maar terechtkomen op aarde
als het door God beloofde land.

“Belofte door mama,

doopmeter en dooppeter”

Wij beloven ELLA in vriendschap en in liefde bij te staan.

Wij beloven dat zij mag rekenen

op onze bijzondere zorg en belangstelling.

Wij willen van harte meewerken aan haar geluk, alle dagen van ons leven.

ELLA,

Wij willen jou het beste van onszelf geven,

Wij willen voor jou alle goeds

in de Geest van Jezus.

Wij willen je trouw blijven,

wat de toekomst ook brengen zal.

Diaken:

Maria,

laat ons in dank bidden,

bewaar en koester in uw moederhart

alles wat wij u toevertrouwen :

de vele kleine zorgen die beginnen wegen,

de bedrukte vragen die blijven hangen,

de weemoed van wat we niet begrijpen,

de pijn bij vertrapte goedheid,

het zoeken naar genegenheid en begrip.

Maria,

bescherm in uw goedheid

uw jeugd en jongeren in onze kleine wereld,

bemoedig alle moeders die met veel zorgen zitten,

bewaar allen die u nu al jaren vergeten zijn

en ook ons die nu bij u bidden.

Blijf voor ons allen de moeder van Jezus.

Maria,

wij danken u dat wij vandaag zo met u konden bidden.

(bloemen worden geplaatst bij Mariabeeld)

Lied "Neem eens een kind bij de hand"

Neem eens een kind bij de hand,
het neemt je mee naar het land
van duizend dromen, een sprookje gelijk,
een kind is de koning te rijk.

Neem eens een kind bij de hand,
je hart haalt het op je verstand,
je maakt een gebaar dat de wereld omspant.
Neem eens een kind bij de hand.
Neem eens een kind op je schoot,
al is zijn verdriet nog zo groot,
een enkel lief woord kan soms wonderen doen, als dank krijg je steevast een zoen.

Neem eens een kind op je schoot
en voel je eens een keer niet te groot
om paardje te spelen, of krijger, of piloot.
Neem eens een kind op je schoot.
Neem eens een kind aan je hart,
zijn wereld is echt heel apart,
je hoeft niet veel woorden, doe liefst heel gewoon, een kind deelt met jou van zijn woord.
Neem eens een kind aan je hart,
al maakt het je eerst wat verward.
Jarenlang leef je alleen of met twee,
plots leeft een kind met de mee. (2x)

Geschreven door Temmermannen om 20:39 Reageer op dit bericht

Zondag 22 januari 2006

Wij mochten vandaag Ella dopen

Doopviering ELLA

22 januari 2006

Een mens is niet zomaar een dingetje, iets bloots.

Diep in dat dingetje verbergt zich iets groots.

Er woont een wonder in, iets ongelooflijk machtigs.

Een kind is meer dan alleen maar iets engelachtigs.

Ik weet niet wat het is, maar ik maak me sterk:

zo’n mensenkind is niet alleen maar mensenwerk.

“Verwelkoming”

Peter:

Alledaags en toch zo bijzonder …
Elke dag worden er duizenden kinderen geboren, misschien daarom een alledaags gebeuren…

En toch…Kijk naar dit kindje, dat is toch echt wel bijzonder.
Gewoon en toch zo’n wonder, wonderklein en toch zo groots.

“Naamgeving”

Meter:

Je kleine knuistjes bewegen op en neer, net of je op een deurtje klopt.

Net of je wil zeggen: “HALLO WERELD, hier ben ik dan, mag ik binnen?”

Plots doe je je oogjes open en je kijkt met je verwonderde blik rond;

Je vind mijn gezicht en je lacht.

Net of… je weet hoe welkom je bent in deze nieuwe wereld.

Ella klein, altijd met je gulle lach, je straalt met al je liefde, recht in ons hart.

Diaken:

Een naam is gekozen en weerklinkt:

ELLA

Een kind, voorgoed verankerd in de geschiedenis, dit is echter geen droom voor jullie alleen, maar ook voor ons.

ELLA, moge je met deze naam een plaats tussen de mensen krijgen. Moge je naam steeds met liefde en genegenheid worden uitgesproken.

Ook God zal jou voortaan met deze naam aanspreken.

Hij schrijft je naam in de palm van Zijn hand.

“Kruisje”

Diaken:

ELLA, ’s avonds voor het slapengaan, krijg je een kruisje en een zoen.

Een Kruisje is een teken van geloof in jou en in God, een zoen een tedere wens voor een rustige nacht.

Een kruisje heeft de vorm van een plusteken: iets positiefs, iets goeds.

Hiermee willen we je bevestigen, je een grote eigenwaarde meegeven.

Er zit zoveel in jou, misschien wel meer dan je zelf denkt.

Ik geef jou nu een kruisje in naam van de hele kerkgemeenschap.

Mama, meter en peter, geven nu ook een kruisje op het voorhoofd van uw kindje en petekindje en blijf dit doen, jullie leven lang.

“Voorbeden”

Peter:

voor de kinderen die bedreigd worden
door oorlog, honger, racisme en uitbuiting:
dat zij vrede mogen kennen.
Laten we bidden

voor de kinderen,
die niet in de wieg gelegd zijn,
die geen thuis hebben
en die snakken naar een vader en moeder:
geef hen warmte om zich heen.

Laten wij bidden

voor alle kinderen van de toekomst:
dat zij niet geboren zullen worden
op een wereld die niet leefbaar is,
maar terechtkomen op aarde
als het door God beloofde land.

“Belofte door mama,

doopmeter en dooppeter”

Wij beloven ELLA in vriendschap en in liefde bij te staan.

Wij beloven dat zij mag rekenen

op onze bijzondere zorg en belangstelling.

Wij willen van harte meewerken aan haar geluk, alle dagen van ons leven.

ELLA,

Wij willen jou het beste van onszelf geven,

Wij willen voor jou alle goeds

in de Geest van Jezus.

Wij willen je trouw blijven,

wat de toekomst ook brengen zal.

Diaken:

Maria,

laat ons in dank bidden,

bewaar en koester in uw moederhart

alles wat wij u toevertrouwen :

de vele kleine zorgen die beginnen wegen,

de bedrukte vragen die blijven hangen,

de weemoed van wat we niet begrijpen,

de pijn bij vertrapte goedheid,

het zoeken naar genegenheid en begrip.

Maria,

bescherm in uw goedheid

uw jeugd en jongeren in onze kleine wereld,

bemoedig alle moeders die met veel zorgen zitten,

bewaar allen die u nu al jaren vergeten zijn

en ook ons die nu bij u bidden.

Blijf voor ons allen de moeder van Jezus.

Maria,

wij danken u dat wij vandaag zo met u konden bidden.

(bloemen worden geplaatst bij Mariabeeld)

Lied "Neem eens een kind bij de hand"

Neem eens een kind bij de hand,
het neemt je mee naar het land
van duizend dromen, een sprookje gelijk,
een kind is de koning te rijk.

Met dank aan de mama, meter en peter.
Onze doopcatechiste Viv.
Onze 'engel doe al' Emilienne.

Geschreven door Temmermannen om 18:47 Reageer op dit bericht

Zaterdag 21 januari 2006

Bij de uitvaart van mevr. Alma De Cooman te Grimminge

De zegen van een bejaarde
Gezegend ben je, als je verstaat
dat mijn handen beven
en mijn voeten langzaam geworden zijn.
Gezegend ben je, als je eraan denkt
dat mijn oren niet goed meer horen
en dat ik niet alles meer versta.
Gezegend ben je, als je weet,
dat mijn ogen niet goed meer zien,
als je niet kwaad wordt
omdat ik de mooiste tas liet vallen
of omdat ik voor de zoveelste maal hetzelfde vertel.
Gezegend ben je, als je me toelacht
en me vraagt naar de dagen van mijn jeugd.
Gezegend ben je, als je zacht met me omgaat
mijn stille tranen begrijpt
en me laat voelen, dat ik bemind wordt.
Gezegend ben je, als je iets langer bij me blijft
wanneer het overal donker wordt
en als je even mijn hand vasthoudt
wanneer ik alleen de nacht in moet.

Geschreven door Temmermannen om 08:10 Reageer op dit bericht

Vrijdag 20 januari 2006

Diaken Marc Van Beek overleden

DIAKEN MARC VAN BEEK OVERLEDEN

GENT (KerkNet) - Diaken Marc Van Beek is in Sint-Niklaas overleden op 20 januari 2006. Marc Van Beek, echtgenoot van Agnès Gijsbrechts, werd geboren op 1 juni 1938 in Borgerhout en op 24 mei 1986 tot diaken gewijd in Gent. Hij was sindsdien als diaken verbonden aan de Sint-Andreas- en Sint-Ghislenusparochie van Belsele. Daarnaast was hij vanaf 1961 en dit tot aan zijn pensionering in 1998 als regent verbonden aan de Bisschoppelijke Normaalschool van Sint-Niklaas. Het echtpaar Van Beek heeft twee kinderen en vijf kleinkinderen.
De uitvaartplechtigheid vindt plaats op zaterdag 28 januari a.s. om 10.30 uur in de Sint-Andreas- en Sint-Ghislenusparochie van Belsele.

Geschreven door Temmermannen om 17:28 Reageer op dit bericht

Donderdag 19 januari 2006

Met je tijd meegaan? en de geloofsgemeenschap?

Met je tijd meegaan? en de geloofsgemeenschap?

"Over smaak valt niet te twisten,
over oordelen ook."

"Wie met de tijdgeest trouwt,
is gauw weduwnaar."

Uit artikel van Harry Spee in Mensen Onderweg, jan-febr. 2006, n°1, p. 18 - 23

Geschreven door Temmermannen om 11:14 Reageer op dit bericht

Donderdag 19 januari 2006

Met je tijd meegaan? en de geloofsgemeenschap?

Geschreven door Temmermannen om 11:14 Reageer op dit bericht

Woensdag 18 januari 2006

Voor mensen die rouwen!

Een schip zonder koers

Mijn schip bewoog zich op rustige wateren.

Het kleurde de dagen met geluk en zonder veel drukte.

Plotseling, een onverwachte rukwind.

Totaal verrast…een koerswijziging.

De dreiging om te slaan was voelbaar.

De zeilen wapperen geweldig.

De touwen spannen, de romp overhellend.

Ik verloor de controle over mijn schip.

Ik was niet langer meester aan boord.

Mijn schip gehoorzaamde niet meer.

Dronken door de onstuimige golven, slingerde het rond.

Wankel, afgedreven, op en neer zwalpend zonder richting.

Wanhopig klampte ik mij vast aan het roer.

Daarna hield de paniek op en liet de wind zich temperen.

Dezelfde wind die me in de ruwe zee wou werpen,

hijst nu de zeilen en leidt me naar de haven.

Kalmte na de storm! Op dit moment word je overmand door duizend en één vragen, twijfels die je van de ene toestand in de andere brengen zonder dat je de goede koers vindt. Als de zeeman erin slaagt om de storm te weerstaan, dan kun jij ook deze overlast van innerlijke conflicten het hoofd bieden. Stel daarom jezelf tot doel om te genezen, om te groeien. Geef jezelf de tijd op je heden en je toekomst op te bouwen.

Deze avond komen wij voor de vierde keer samen met zelfhulpgroep voor rouwenden

Geschreven door Temmermannen om 17:10 Reageer op dit bericht

Zaterdag 14 januari 2006

Even naar de 'schouwing'

Beste lezers van ons blog,
De hoofdauteur van 'annenmaurice' neemt even 'gedwongen' vacantie'!

Geschreven door Temmermannen om 21:21 Reageer op dit bericht

Zaterdag 14 januari 2006

Rijst (met dank aan pater Luc Versteylen)

rijst
	een geaard pastoor hing bij elke trouwmis volgende tekst boven de uitgang van zijn kerk : hoeveel van honger stervende kinderen kunnen ginder niet in leven blijven met de rijst die u straks hier nutteloos gaat verloren werpen (Overgenomen van Luc Versteylen. Zie onder 'Luc Versteylen': méér dan de moeite waard!)

Geschreven door Temmermannen om 21:19 Reageer op dit bericht

Vrijdag 13 januari 2006

Over vitalogie!

Over vitalogie!

In Tertio van 11 januari 2006, p. 15 las ik een zeer goed artikel van de hand van Hildegarde Vansintjan: "Kameroense filosoof Martin Nkafu doceert 'Vitalogie- 'Voor Afrikanen is God vanzelfsprekend'.
Een citaat: "In alle vriendschap en zonder rancune kan ik de westerling de hand reiken en een ander gelaat van Afrika tonen dan dat van de ellende. Er is ook het Afrika van de menselijke en spirituele waarden die en die ook veel kunnen betekenen voor de rest van de wereldgemeenschap.
Een belangrijk waarde is de FAMILIE. We zijn geroepen om in gemeenschap te leven. De gemeenschap is verantwoordelijk voor het individu en omgekeerd. Wat de samenleving samenhoudt, is niet het individu maar de gemeenschap. Doe je kwaad aan een individu, dan berokken je kwaad aan de samenleving."

"Afrika heeft ons ook zinnige dingen te vertellen over de sacraliteit van het leven, bij uitstek een geschenk van God. "Vanaf het ogenblik dat een mens is verwekt, bestaat hij en is hij lid van een familie. Wanneer hij dood is, blijft hij een lid van de familie."

Geschreven door Temmermannen om 20:37 Reageer op dit bericht

Donderdag 12 januari 2006

Generatiekloof

Gaston Durnez en de 'Generatiekloof'

"Er is toch echt iets met die Vijftigplussers", zegt mijn vriend. Zeker. En ik weet wat het is: er wordt gelogen. 'Men' is de Vijftigers liever kwijt dan rijk. Want zij hebben een eigen gedacht gevormd, en zij zijn niet meer met wat linzensoep te kopen. Aan de voordeur staan de Dertigers te dringen. (Ik heb niets tegen hen, ik ben altijd zelf heel graag Dertiger geweest.) De Dertigers zijn veel afhankelijker. Zij hebben net een veel te duur huis gekocht, voor een veel te riskante lening. Zij kunnen zich niet veroorloven niet akkoord te gaan. Zij kunnen zich geen 'eigen gedacht' permitteren. Zij kunnen wel met z'n tweeën werken voor de wedde van één Vijftiger.
Soms denk ik dat de nieuwe generatiekloof dáár ligt."

Gaston Durnez in Tertio van 11 januari 2006, p. 12.

Geschreven door Temmermannen om 16:15 Reageer op dit bericht

Donderdag 12 januari 2006

Uit Tertio

Citaat uit Tertio:

"Het toeval is Gods incognito"

Albert Schweitzer

Geschreven door Temmermannen om 09:46 Reageer op dit bericht

Woensdag 11 januari 2006

Kartouch en alleen de ogen

Kartouch
& alleen de ogen

we zijn rondgeweest in de klas voor bloemen voor stanneke en ruben met de krollekes en arnout van tvlaams vierkant en ikke mochten ze hem gaan brengen die twee omdat zij de slimsten van de klas waren en ikke omdat ik zijne maat was en ook omdat walledrie nogal goed overeenkwamen hij lag niet meer op zijn kamer maar op de intensieve zorgen wij moesten blauw dinges aantrekken die veel te groot waren en boven onze maskers zagen wij alleen ons ogen en toen mochten wij op ons blauw sokken naarbinnen en nu verschoot ik nog meer dan de eerste keer hij lag vol draden en buiskes en der was een apparaat dat altijd maar piepte en zijn moeder knikte ons stillekes toe zijn armen lagen onbeweeglijk op

Overgenomen van de website van Luc Versteylen

Geschreven door Temmermannen om 08:36 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Kartouch& alleen de ogen

Meer van Wie niet dient, dient tot niets

Kartouch
& alleen de ogen