Archief

Heiligen. Dat zijn niet alleen de met stof en romantiek beladen dames en heren uit een grijs verleden, die als zoete gipsfiguren vanaf hoge sokkeltjes naar omlaag kijken.

Er is een leger heiligen op de been, nog altijd, die iedere sokkel ontlopen en elke hulde ontwijken.

Een leger onopvallende mannen en vrouwen, die met hun overwinningen wel niet de voorpagina halen, maar er ook hoegenaamd geen prijs opstellen omdat zij de fratsen van de publiciteit al lang hebben doorzien. Zij wijzen niet met teksten naar de nood op de wereld, maar gaan erheen.

Toon Hermans

Wij zijn Gods bijbel

Een lekenhelpster is werkzaam in Indië. Ze heeft het in

al die ellende moeilijk met haar geloof in  een goede God.
Op zekere dag moet ze in het hospitaal waar ze werkt

een ouden man verzorgen die ze juist hebben binnengebracht.

Hij ligt op de grond: uitgemergeld – hij weegt geen 40 kilo meer.

Ze neemt hem voorzichtig op en legt hem op een bed. Daarbij

prevelt deze hindoe haar in het oor: Dank u, Heer God, dank u wel.

Zij vraagt hem: ‘Gelooft gij nog in God?’

‘Jazeker’, fluisterde hij ‘als ik u zie en de dokters en al de mensen die zich inspannen om ons te helpen, dan moet God toch een wonderbaar iemand zijn.’

God heeft geen handen op aarde,

Hij heeft alleen onze handen

om zijn werk te doen vandaag.

Christus heeft geen lippen,

Hij heeft alleen onze lippen

om de mensen over zichzelf te vertellen.

Wij zijn de enige bijbel

die de volkeren nog lezen, 

wij zijn de enige boodschap van God

in woord en werken.

Uit een 14^de-eeuws gebed

Geweldloosheid

Wij onderscheiden niet: goede en slechte mensen:

maar: goede en slechte maatschappelijke verhoudingen.

Ook niet: rechtvaardigen en onrechtvaardigen;

maar : recht en onrecht.

Wij vechten dus ook niet tegen mensen,

maar wij gaan de staat op om te laten zien,

wat rechtvaardigheid is.

Lafaards kunnen we niet gebruiken. De weg van geweldloosheid

is de weg van de sterken.

Uit geweldloosheid kan verbondenheid groeien

tussen vroegere vijanden. Geweld verhevigt de verbittering.

Wij zijn bereid vernedering te doorstaan,

zonder ons te wreken; en slagen te dulden,

zonder terug te slaan.

Als er bloed moet vloeien voor dat ons recht zal worden gedaan,

dan moet dat ons bloed zijn; niet het bloed van onze vijanden.

Wie vecht voor zijn medemensen

vindt zijn grootste kracht in het lijden;

onverdiend lijden is verlossing.

De kracht van het lijden kan de wereld veranderen.

Wie lijden kan is sterker dan de wet van de jungle:

hij kan zijn tegenstreven tot inzicht brengen

en de oren openen van hen die doof zijn voor de vrede.

Wij weigeren tegenstanders neer te schieten.

En wij weigeren ook hen te haten.

De wetten van de vergelding

doen de haat in onze wereld groeien.

Wij geloven, dat het recht een sterker bondgenoot

heeft dan het onrecht.

En daarom zien wij geduldig uit naar de toekomst.

Martin Luther King

Vader is nog zó vitaal

vader heeft ’n topconditie

ook al is z’n koppie kaal

en al hijgt ie soms ’n pietsie

Vader tennist elke dag

doet wat jonge kerels dejen

gist’ren is ie onverwacht

bij de ping-pong uitgegelejen

En nou mot’ie onder ’t mes

tot zijn grote droefenis

ik denk dat hij nu op zaal zes

weer zo oud wordt as ie is

Toon Hermans

Als ik ’s avonds door de donkere straten rijd, op weg naar het theater, kijk ik dikwijls door de halfverlichte erkers binnen in de huiskamers, waar in grote verscheidenheid een aantal mensenlevens is uitgestald. Het is ontmoedigend te zien hoe de mensen huis aan huis halfverdoofd in hun stoelen hangen, uitgeblust; geen tekst, geen lach, geen lied, geen spel, gefixeerd als het ware door het brutale beeldbuislicht dat zich avond aan avond indringerig aandient met de glimlach van een vriendelijk dametje, of als een binnendringer die als het ware de voet aanmatigend tussen de deur heeft gezet bij al diegenen die eingelijk zouden willen zeggen dat ze vanavond niets nodig hebben.

Toon Hermans

Talen

Chinees is geen Turks

en Japans geen Javaans

Hebreeuw is geen Urks

Joranees is geen Spaanse

maar of je lacht in Manilla

in het Zwitsers of Frans

in een krot of een villa

de lach heeft een kans

om het oog van de mensen

te doen stralen op slag

want verder dan de taal

reikt de klank van de lach.

Toon Hermans 

Mijn gebedstrap

Mister J. Arthur Rank, een van de bigbosses uit de engelse filmindustrie, had de eigenaardige gewoonte altijd langs de lange trap naar zijn bureau te lopen, in plaats van de snelle lift te nemen zoals iedereen.

Aan een journaliste die hem vroeg waarom, zei meneer Rank: “Mij te gemakkelijk, die lift! Ik gebruik liever mijn gebedstrap”.
“Uw wat?” vroeg de kranteman verwonderd.
“Mijn gebedstrap”, herhaalde de glimlachende mister Rank.
“Iedere morgen, terwijl ik naar boven loop, heb ik even de tijd om in een paar gebedjes te vragen dat ik de beslissingen van die dag altijd zal kunnen verantwoorden tegenover de duizende mensen die voor mijn firma werken, en tegenover de miljoenen die onze films zullen zien. En ’s avonds, als ik weer naar beneden kom, geeft die traploperij me de kans om God te danken voor zijn leiding”.

Wij laten ons vangen

Om een klein aapje te vangen stop je wat lekkers in een fles. De aap grijpt door de hals van de fles en houdt de lekkernij in zijn vuist geklemd. Zo krijgt hij zijn pootje niet meer vrij. Want hij wil de fles van zich afschudden en toch zijn buit niet loslaten.

Mensen laten zich even gemakkelijk vangen. Het principe in precies hetzelfde. Ze willen grijpen en bezitten, zonder los te laten. Ze verlangen vrij te zijn en hoeven daarvoor alleen maar hun hand te openen en de gegrepen buit prijs te geven. Ze beseffen niet dat wanhopig grijpen en vasthouden hen onvrij maakt.

U en ik, wij allemaal, springen hopeloos in het rond, met aan onze armen ontelbare flessen, en intussen lachten we om die domme aap, met die éne fles om zijn pooit.

Karel Staes.

Plant een bloem

Enkele weken geleden ontmoette ik een man, een rijzige vijftiger. Op de revers van zijn jasje droeg hij een speldje, zoals ik er nog niet eerder een had gezien. Het stelde een stukje aardbol voor met daarop een zich bukkend figuurtje. Op een daarvoor gelegen moment wees ik ernaar en vroeg hem:

“Wilt U iets over dat speldje vertellen?”

“Jazeker”, glimlachte hij.

“Ziet u wat dat figuurtje doet? Wat hij in zijn hand heeft?”

“Het lijken bloemen”.

“Ja, dit ventje plant een bloem op de plaats waar hij staat. Het speldje vraagt aan de drager ervan en aan iedereen die er naar kijkt, om hetzelfde te doen: een bloem te planten op de plaats waar wij staan, waar wij dagelijks zijn.

Zo’n bloem is dan een vriendelijk woord, een helpende hand, het inslikken van een nare opmerking, een beetje aandacht en begrip voor de ander, een waarderend woord, een schouderklop, een lach, eerlijkheid.

Dit zijn bloemen die geen geld kosten, wel een beetje moeite, maar die de aarde vol kleur maken, veel mooier, veel beter.”

Het mannetje op het speldje…Kijk, hier is hij. Hij gaf mij een boodschap dat wij machtig zijn, al vinden wij onszelf en onze situatie nog zo onbelangrijk. Wij zijn immers in staat om van ons huis, onze straat, onze stad, ons land, onze aarde een feest te maken, een paradijs, een hemel.

Joke Vijn

Wat moet ik veel inhalen. Kijken, ruiken, luisteren, voelen. Ik ben zolang in de weer geweest, in mijn leven, heb zo’n haast gehad. Ik heb hele lentes overgeslagen. Amper gemerkt dat hun bloei begon. Toen de bladeren al langs de weg lagen, was het me niet eens opgevallen dat ze ooit gebloeid hadden. Ik ben er als een gek aan voorbij gerend, in mijn razendsnelle open auto, op weg naar niets. Zoveel herfsten niet opgemerkt. Zomers en winters met al hun tovenarij overgeslagen. Geruild voor wat eigenlijk? In de race voor de suikerspin-medailles.

Toon Hermans