Archief

Bidden op jouw manier

In het leven van Mozes volgens een joodse volkstraditie komt een opmerkelijke passage voor.

Mozes ontmoet in de woestijn een herder. Hij brengt de dag samen met de herder door en helpt hem bij het melken van zijn schapen.

Aan het eind van de dag ziet hij dat de herder de beste melk die hij heeft in een houten nap giet, die hij op enige afstand op een platte steen plaatst.
Dan vraagt Mozes hem waar dat voor dient, en de herder antwoordt: “Dat is de melk voor God.”
Mozes snapt het niet en vraag wat hij bedoelt.

De herder zegt: “Ik neem altijd de beste melk die ik heb om die aan God te offeren.”
Mozes die veel meer verstand heeft dan de herder met zijn naïeve geloof, vraagt hem: “En drinkt God die op?” “Ja”, antwoordt de herder, “dat doet hij”.
Dan ziet Mozes zich verplicht de arme herder voor te lichten, en hij legt hem uit dat God, omdat Hij zuiver geest is, geen melk drinkt. Toch is de herder er zeker van dat Hij dat wel doet, en zo redetwisten zij een poosje.
Het loopt hierop uit dat Mozes tegen de herder zegt dat hij zich achter de bosjes moet verbergen om te zien of God inderdaad de melk komt opdrinken.

Mozes gaat dan de woestijn in om te bidden.
De herder verbergt zich, het wordt nacht en in het maanlicht ziet de herder een klein vosje uit de woestijn komen aantippelen; het kijkt rechts, het kijkt links en gaat recht op de melk af, likt die op en verdwijnt weer in de woestijn.

De volgende morgen vindt Mozes de herder helemaal ontdaan en terneergeslagen.

“Wat is er aan de hand?”, vraagt hij. De herder zegt: “U had gelijk, God is zuiver geest en Hij heeft mijn melk niet nodig.” Mozes is verbaasd. Hij zegt: “Je zou blij moeten zijn; je weet nu meer van God dan eerst.”

“Dat wel”, zegt de  herder, “maar het enige wat ik kon doen om mijn liefde voor Hem tot uitdrukking te brengen is mij nu ontnomen.”
Mozes begrijpt wat hij zeggen wil. Hij trekt zich terug in de woestijn en bidt met aandrang.
In de nacht spreekt God tot hem in een visioen: “Mozes, je hebt verkeerd gedaan. Het is waar dat Ik zuiver geest ben. Maar toch heb Ik de melk die de herder mij offerde altijd in dank aanvaard als het bewijs van zijn liefde, maar omdat Ik als zuivere geest die melk niet nodig had, deelde Ik hem met dat kleine vosje, dat zo dol is op melk.”

De groten der aarde

Ik kan maar niet geloven

dat ze zijn opgehouwen

die grandioze levens

van mannen en vrouwen

die zoveel schoonheid schonken

een Rembrandt of Van Gogh

Picasso, Klee, Bonnard, Gauguin

jawel, ze leven nog

en Bach, Chopin, Ravel of Strauss

ik hoor ze telkens weer

maar de groten uit de politiek

het spijt me wel, geacht publiek,

ik hoor ze nergens meer

Toon Hermans

Wie ik vasthoud,

geeft mij houvast

De monteur Ronald Belle (USA-Wisconsin), bezig in een hoogspanningsmast, komt met een kabel in aanraking en valt, zwaar verbrand. Een collega, twee meter lager aan het werk, vangt hem op en weet hem vast te houden tot er hulp komt.

Het samenlopend publiek ziet een schouwspel waarover het nog lang kan nadenken. De een houdt de ander vast, ofschoon hijzelf geen steun heeft en het dubbele gewicht op de draad onder zijn borstkas hem haast de adem afsnijdt. Zo hangen ze daar tussen hemel en aarde.

Dikwijls vragen wij ons af, of we wel in staat zijn anderen te helpen, als we onszelf onzeker voelen. Of we anderen de weg kunnen wijzen, als we zelf uit de bochten, de zijwegen, de kruisingen en dwaalwegen geen wijs kunnen. Of we andere houvast kunnen geven, als we het zelf niet hebben.

Maar vast staat: als Ronald Bell nog leeft, is dat omdat zijn kameraad zich niet afvroeg: zou ik hem kunnen houden; maar domweg zijn armen uitstak en hem opving. Degene die ik vasthoud, geeft mij houvast. Degene die ik de weg wijs, geeft mij de zekerheid, dat ik op de goede weg ben. Degene die ik liefheb, is de bron van mijn geluk. En dat gaat dan rechtstreeks in tegen de wijdverbreide opvatting, dat mijn geluk ervan af zou hangen of iemand van mij houdt.

J. Zink

Ontwikkelingslanden

Wij spreken van ontwikk’lingslanden

steeds tot mijn grote ergernis

alsof ons eigenheimers-volkje

zo clever en ontwikkeld is

o, o, wat zijn we toch bevoorrecht

o, o, wat hebben wij geboft

‘k hoor voor mijn deur ’n bromfiets knallen

zó onbeschaafd…zó onbeschoft…!

Toon Hermans

Wens

Ik doop je in de naam van de Vader,

die je het leven heeft geschonken.

Met open handen

mag je dag na dag dat leven ontvangen

als een gave die groter is

dan alles wat leven in jou kan afbreken.

Laat al het goede dat in jou leeft

tot ontplooiing komen.

Zo word je die unieke mens

die God met jou heeft bedoeld.

Ik doop je in de naam van de Zoon,

die zelf zijn weg doorheen het water is gegaan.

Hij kwam op voor het leven van alle mensen,

vooral van hen wier leven tekort werd gedaan.

Zijn ‘weg ten leven’ nodigt je uit tot navolging.

Dat is niet gemakkelijk, maar wel boeiend.

Ook voor jou wordt dit een weg

naar het volle leven van de verrijzenis.

Ik doop je in de naam van de heilige Geest,

de Geest van God, die Jezus heeft gedragen en geleid.

Hij moge ook jou tot kracht zijn.

Ervaar die Geest in de gemeenschap die je omringt,

je ouders, peter en meter, je hele familie

en allen die je bij je doopsel nabij zijn.

Laat je door die Geest aansteken

om zelf leven door te geven aan heel veel mensen,

in trouw aan wat in je doopsel wordt gevierd.