Archief

Cheverny. Op een 300m van het kasteel is plaats voorzien voor MH. op P4 achteraan. Het dorpje is klein en op onze vraag, in het toeristenbureau, om een plannetje van het stadje, krijgen we als antwoord 'Cheverny c'est la rue et le chateau'.
Sinds zijn eerste verschijnen in de albums van Kuifje „het Geheim van de Eenhoorn“ en „de Schat van Scharlaken Rackham “, is het chateau van Cheverny beter gekend als het 'Kasteel van Moulinsart'. Het Gebied van Cheverny en de Stichting Hergé hebben zich verenigd en een permanente tentoonstelling verwezenlijkt in La chambre de Tintin over het thema: Les secrets de Moulinsart.
Het kasteel,  in Bourrésteen (een steen die met de jaren witter en harder wordt) is gebouwd in de 17 eeuw voor Henri Hurault. Doorheen de eeuwen is Cheverny twee keer verkocht geworden, maar telkens terug gekocht door de familie. Tot onze spijt hebben we het kasteel niet bezocht. Het zou echt de moeite waard zijn. Het behoort bij de top vijf van de Loire-kastelen. We wandelen toch even richting kasteel maar het park is volledig afgesloten zodat we eigenlijk niets kunnen zien. Dus onze trip gaat verder maar eerst op zoek naar een supermarkt om onze voorraad wat aan te zuiveren.

Zo komen we terecht in Bracieux, gelegen op 8 km ten zuiden van Chambord en 9 km te noorden van Cherverny. We installeren ons op de parking aan de Place Lucien Jardel. Een grote parking dichtbij het centrum. In een supermarktje vinden we alles wat we nodig hebben en na het eten kunnen we nog gezellig buiten van de avondzon genieten. We krijgen zelfs gezelschap van nog 2 andere MH. De volgende dag op stap om de buurt te verkennen. Op weg naar het Tourist Office komen we 'Porthos' tegen. Niet de echte musketier maar een bronzen beeld van de Baron de Bracieux. (Deze titel kreeg hij in het boek "De musketiers 20 jaar later") In de brochure lezen we dat de klokketoren gebouwd is op heipalen en dat vroeger de plaats waar de kerk staat een eiland in de Beuvron was. Naast en achter de kerk is een wandelpad dat je terug brengt in het centrum. Via de Rue Mason komen we aan La Halle de Bracieux. De oude hal biedt op de begane grond plaats aan de weekmarkt op donderdag, boven worden talrijke exposities georganiseerd die tot ver buiten de regio bekend zijn. Bracieux is een ideale plaats om even uit de drukte te ontsnappen. En nu verder....

naar Amboise. Op de route naar Clos Lucé komen we het bordje met MH tegen en komen op een ingesloten parking (geen service) terecht voorbehouden voor MH. Alhoewel er ook de mogelijkheid is te overnachten op de parking van het domein van Da Vinci verkiezen we deze parking omdat we nu even ver staan van het centrum als van Clos Lucé.(ongeveer 500m).  Vele kennen Da Vinci door het schilderij 'Mona Lisa' maar hij heeft veel meer betekend voor de mensheid. Dit gaan we ontdekken. "Entrez dans l'univers de Leonard de Vinci au Clos Lucé", waar hij de laatste jaren voor zijn dood verbleef. Frans I stelde in 1516 de woning ter beschikking van Da Vinci. Hij was aangesteld als schilder, ingenieur en architect des konings. Clos Lucé is nu een museum dat aan Leonardo is gewijd. Het handelt voornamelijk over de uitvindingen van deze geniale man. De modellen, die gebaseerd zijn op zijn tekeningen, kan je al werkend in het park bewonderen. De laatste wens van Da Vinci was om op het Chateau begraven te worden. Hij stierf op 2 mei 1519 en ligt begraven in de Sint Hubertuskapel.

's Avonds nog een bezoekje aan de stad. Amboise is een kleine maar charmante stad. Het aangename centrum wordt gekenmerkt door nauwe straatjes die hun middeleeuwse karakter hebben behouden. Het is vooral bekend door het chateau van Amboise. Het kasteel torent hoog boven de stad uit en is gebouwd op een rots. Het kasteel was tijdens zijn hoogdagen veel groter. In 1631 werden nl. de buitenste vestingwerken afgebroken terwijl aan het begin van de negentiende eeuw een groot gedeelte van de gebouwen is gesloopt. Maar toch is het nu nog zeer indrukwekkend. Op bepaalde dagen worden er nocturnes gehouden in het kasteel. Dit was deze avond ook het geval. Een groots spectakel "A la Cour du Roy François". Kaarten in voorverkoop, dus spijtig, geen spektakel nu voor ons. We maken nog een wandeling over de promenade, met een mooi zicht op de verlichte Loirebrug, het kasteel en de vele andere mooie gebouwen. De volgende morgen, op weg naar de bakker, nog vlug een paar foto's genomen van het kasteel en dan na het ontbijt naar onze volgende stopplaats.

Voor onze volgende slaapplaats zoeken we de MH service op in Angé in de buurt van Montrichard. Een klein dorpje met een pleintje, kerkje en enkele huizen maar een mooie Mh plaats aangelegd door de gemeente. Met alles erop en eraan en gratis. Een dagje rust en genieten van het zonnetje, hadden we gedacht. Een landgenoot uit Bree komt ons gezelschap houden. Die komen juist van het dorpje Bourrée en bezochten daar een champignonenkwekerij, gelegen op 2 km afstand. Dat moeten we ook eens gaan bekijken. Dus wij met de fiets op weg naar Bourrée. Daar aangekomen moeten we nog 40 min wachten op het volgende geleide bezoek en zodoende gaan we Bourrée maar eens verkennen.

Tijdens ons fietstochtje in Bourrée komen we een bordje tegen "Troglodytes - La Magnanerie" Toch maar even stoppen en eens een kijkje gaan nemen. Boven aangekomen (was nogal hoog klimmen) is het nog 10 min. wachten voor de volgende begeleide bezichtiging. De gids komt ons halen en laat ons tijdens het eerste gedeelte het hele complex zien met de nodige uitleg over het ontstaan van de grotten en het bewerken van de stenen die vroeger werden gebruikt voor het bouwen van de kastelen. Ook vele huizen in deze streek zijn uit hetzelfde materiaal. Er is momenteel een tekort aan dit gesteente zodat het alleen nog mag aangewend worden voor het restaureren van de kastelen.  De rots is binnenin een leuke woning die winter en zomer een temperatuur heeft tussen de 12 en 14 graden. Het 2de gedeelte van het bezoek handelt over het ontstaan en bewerken van 'zijde'. Ook door de temperatuur in de rotswoningen is het de ideale plaats voor het kweken van zijderupsen en het bewerken van de cocoons waar uiteindelijk het kleine vlindertje uitkomt. De pop gelijkt op een eitje maar bestaat uit een heel fijne draad die ongeveer 2 km lang is. Heel interessant, had er nooit bij stilgestaan hoe de zijde ontstaat (had al wel iets gehoord van zijderupsen) en besef nu ook waarom het zo'n duur materiaal is. Wat je met een fietstochtje toch kan bijleren. De champignonkwekerij die zal voor een volgende keer zijn. Terug op de parking hebben we nog een gezellige babbel met onze limburgse landgenoten en maken nog een avondwandeling in de enkele straatjes die het dorpje vormen.

Terug op kastelenbezoek. Nu is het mooie kasteel van Chenonceau aan de beurt. De MH's krijgen een aparte plaats op de parking waar je ook mag overnachten. Een bezoek mag zeker niet ontbreken. Langsheen de lange dreef, met langs de zijkanten het Labyrinth beplant met tweeduizend taxusbomen en de Kasteelhoeve, komen we op het voorplein met links en rechts de mooie aangelegde tuinen. Deze zijn door de hoger gelegen terrassen beschermd voor het stijgende water van de rivier. Het kasteel, ook het Dameskasteel genoemd, is steeds beheerd geweest door vrouwen. We bezoeken eerst het wassenbeeldenmuseum met alle belangrijke personen die het kasteel gekend heeft. Daarna zijn de tuinen aan de beurt. Zodoende kunnen we het kasteel langs alle kanten bewonderen. Het is gebouwd op de pijlers van een oude versterkte molen. In 1547 schonk Koning Hendrik II het kasteel aan zijn maitresse 'Diane van Poitiers'. Naast architectuur binnen en buiten legt zij één van de meest moderne tuinen uit die tijd aan en laat de brug over de Cher bouwen. Na het overlijden van Hendrik II gaf ze Chenonceau aan zijn weduwe 'Cathérine de Médici' en kreeg hiervoor het kasteel van Chaumont in ruil. Zij brengt het domein en het leven dat men er leidt naar hoopvolle hoogtepunten. Ze breidt de tuinen met pracht en praal uit en laat tenslotte een galerij bouwen op de brug over de Cher. In het kasteel zelf kan je uren rondlopen en met de brochure in de nederlandse taal krijg je een volledige beschrijving van alle vertrekken. Het is al bijna 20.00 u als we het park verlaten. Maar om 21.30 u gaan de poorten terug open en gaan we terug voor een wandeling langsheen de romantisch verlichte dreef en tuinen met op de achtergrond een muziekstuk van Corelli. We blijven in het park tot sluitingstijd.

En van het ene kasteel naar het andere. Komen terecht in Azay le Rideau, in het dal van de Loire net naast de bekende stad Tours. We rijden de MH parking (met service) op gelegen op 200 m van het centrum, op een pleintje aan de camping. In de brochure lezen we dat Azay diverse bezienswaardigheden heeft zoals een museum met drieduizend oude machines, de vallei van Goupillères met zijn troglodietenwoningen  .. en het chateau. Dus op verkenning. Het kasteel is eerste dat we tegenkomen en we besluiten toch door de poort te gaan. We kunnen het niet laten, we zijn weer op kasteelbezoek. Het ligt op een eilandje in de Indre. Men moet zich voorstellen dat het ranke kasteel van vandaag oorspronkelijk een middeleeuws versterkt landhuis was dat in de 16de eeuw verbouwd werd tot dit modern meesterwerk. Het hoofdgebouw aan het voorplein wordt gedomineerd door een monumentale open trap. In de zijvleugel is een passage die via een ophaalbrug over de voormalige slotgracht naar het park leidt dat pas in de 19de eeuw aangelegd werd ter vervanging van het moerassige weideland. De kamers zijn gemeubileerd en gedecoreerd nadat de staat het heeft gekocht in 1905, maar de meubels, wandtapijten en andere stukken zijn afkomstig uit andere kastelen. Vanaf maart tot oktober is er 's avonds ook een nocturne, "Songes et Lumières" een mooi klank en lichtspel in het kasteelpark. Via het pleintje aan het kasteel kom je langsheen een gezellig straatje met restaurantjes en expositiehuisjes in het centrum. Op de oude markt staat de kerk uit de XI eeuw met nog elementen uit de X eeuw. De andere gebouwen van de priorij werden opgeofferd voor de bouw van het kasteel. Verder langsheen de Indre, bij het bruggetje komen we de oude watermolen tegen. 's Avonds maken we nog een wandeling door het stadje en proberen tevergeefs door het dichte struikgewas een glimp te pakken te krijgen van het sfeervolle verlichte park. Maar niet getreurd want we hebben vanavond nog iets te vieren. De Nationale feestdag van België....en de champagne...die staat koud op ons te wachten. En deze keer is het België....santé.

Volgende stop op onze route is een schilderachtig dorpje, gelegen op een helling met kleine steegjes en oude geklasseerde huizen. Oorspronkelijke naam Candata maar werd Candes Saint Martin vanaf 1949 en kreeg de vermelding "L'un des plus beaux villages de France". MH's mogen niet in het dorpje, maar er is wel een grote parking voorzien.  De collegiale kerk, die het dorpje volledig beheerst, werd gebouwd in de XII eeuw op de plaats waar de heilige Martin in 397 stierf. In de hoofdstraat zijn er verschillende kleine steegjes die ons langsheen de oever van de Vienne leiden. Je kan er ook een boottochtje maken met één van de typische bootje die je veel op de Loire ziet. We volgen het bordje 'panorama' via een weggetje aan de rechterkant van de kerk. Het  is wel wat klimmen tot op de top van de helling, maar eens boven hebben we een prachtig uitzicht op de samenvloeiing van de Loire en de Vienne. Op de terugweg komen we het oude kasteel tegen dat in de XV eeuw de zomerresidentie was van de aartsbisschoppen van Tours. Terug op de parking vervolgen we onze weg naar het volgende stadje. Volgens de GPS een 1,5 km verder. Probleem, de route gaat langsheen de hoofdstraat waar MH's niet toegelaten zijn. Dus een alternatieve route dan, ... 12 km ! 
 

Alhoewel verwijderd op enkele km's van elkaar ligt Montsoreau in een ander departement. We steken de Loire terug over. De brug is tamelijk smal en bij het passeren van een tegenligger horen we een gekletter langs de rechterkant en... vaarwel zijspiegel. Tegen één van de ijzeren peilers van de brug. Nog een geluk, alleen de spiegel is weg, het omhulsel hangt nog vast. We zoeken eerst de MH plaats (met service) op in Turquant enkele km verder. Daar aangekomen repareren we de zijspiegel door het vastbinden van een handspiegeltje op het omhulsel. Maar het ene probleem opgelost en het andere doet zich voor. Het rechter voorwiel wordt eigenlijk te warm tijdens het rijden. Het is vandaag zondag, dus morgen toch even langs een garage passeren. Turquant is een klein dorpje met maar enkele straatjes in het centrum en rondom wijngaarden. Aan de parking is een groot speelterrein met picnictafeltjes. Eén supermarktje met caféetje, een kerkje en een kasteeltje van een wijnboer. De tweewielers worden van het fietsrek gehaald en we gaan Montsoreau verkennen per fiets.