Archief

Nu de grote dag van de Ronde van Vlaanderen snel dichterbij komt, wordt het weer eens tijd om het parcours te gaan verkennen.  Maar wel met de auto !!  En uiteraard ook niet het eerste gedeelte vanaf Brugge langs de kust en zo over Gistel terug het binnenland in, want dat zijn de normale vlakke wegen.  We zijn begonnen in Kruishoutem om zo al meteen de eerste klim (klimmetje) van Den Ast te doen.  Voor mij onbekend, maar eerst passeerden we wel in Mullen, een echt mooi pittoresk dorpje.  Nadien ging het richting Kluisbergen om dan alle bekende beklimmingen en kasseistroken te verkennen.  En bij het opdraaien van de Côte de Trieu (Knokteberg) zag ik in de verte een auto met fietsen en wielen op het dak, dus dat zouden wel eens profs kunnen zijn die ook nog eens de weg kwamen verkennen.  Dichterbij gekomen zag ik een rode auto, maar doordat er nog enkele autos achter reden kon ik iet goed zien of het nu Radioshack of BMC was.  Dan maar wachten tot de afdaling van de nieuwe Kwaremont om zo te proberen voorbij te steken.  En wie reed daar op het parcours, jawel,  King Lance himself, samen met Popovitch en in de auto gevolgd door Johan Bruyneel.  We konden nog juist de auto parkeren op het Kwaremontplein of daar kwamen ze al naar boven gereden.  We zijn dan gevolgd tot over de Paterberg en de Koppenberg, want op die smalle baantjes is voorbijsteken geen optie.  Nadien kon dat dan weer wel en hebben we ze nog een laatste maal gezien op de Taaienberg, want voor ons was het dan etenstijd.  Later op de dag, op de Muur van Geraardsbergen, kwamen daar plots 2 renners tussen de toeristen naar boven gelaveerd.  Tot onze verbazing waren het de twee Svennen : Nys en Van Thournhout.  Zij hadden blijkbaar ook deze dag uitgekozen om eens van de Ronde te proeven.  Later ook nog Rudy de Bie (vlotjes) en Ludo Dierickxsens, maar bij deze laatste was het toch echt zwoegen om boven te geraken.  Dat ging vroeger wel een beetje vlotter, maar dan ook wel met de nodige kilootjes minder.  Zo werd het een mooie zonnige dag, toch tot 17 uur, want dan gingen de hemelsluizen open, en spijtig voor diegenen die dan nog verder over de Bosberg en zo tot Ninove moesten. 

Bye, bye, Pascalleke !!!

Clubrit 3 naar Berlare, Overmere-Donk en Zele.  Maar wel met een extra ommetje rond het Donkmeer om zo toch aan een 70 km te komen, want de normale clubrit tijdens de maand maart zijn slechts een goede 60 km lang.  En vermits het startuur dit jaar vervroegd werd naar 9 uur zouden we dan reeds rond 11.15 uur terug thuis zijn.  Dat kan toch niet echt de bedoeling zijn voor een sportieve fietser.

Zoals in het clubblad aangegeven wordt het een rit, aangepast aan de weersomstandigheden.  En vermits die goed meevallen wordt het dus de polder in, richting Doel en zo verder langs de Scheldedijk tot aan den beton.  Een voor de meesten zeer gekende rit, waarbij er zelfs al enkelen zich niet konden inhouden om te tonen dat de form al aanwezig was.  Maar de meerderheid bleef rustig bijeen om de volledige afstand van het snelle gedeelte aan een gezapig tempo af te leggen.  En weer vertoonde mijn hartslagmeter zijn kuren, zodat ik geen gegevens heb.  Maar op het gevoel zal ook wel gaan zeker ?

Spinning, maar wel reeds de voorlaatste keer.  Dus nog even doorduwen en er nog een leuk lesuurtje van maken. Dit allemaal in het teken van het komende weekend waar we tweemaal buiten hopen te kunnen gaan rijden. 

Door het natte weer van gisteren, en het mooiere weer van vandaag moest ik mijn gemiste kilometers ophalen.  En vermits Willy De Clercq eens gevraagd had om hem te bellen indien ik eens wilde gaan rijden, was de deal snel geklonken.  Afgesproken ergens tussen Nieuwkerken en Kemzeke en we waren vertrokken voor een ritje in de polders.  Feitelijk was mijn eerste idee om via Hamme, Waasmunster, Dendermonde en Baasrode te vertrekken om dan met wind in de rug terug naar huis te kunnen komen.  Maar omdat we nu toch al dichter bij de Expresweg en het viaduct van Meerdonk waren, werden de plannen gewijzigd.  En dat hebben we geweten want in het begin liep het heel lekker, want wind bijna voortdurend in de rug.  Maar er was slechts 1 à 2 beaufort voorspeld, dus dat ging wel meevallen.  Maar zoals nogal eens dikwijls het geval is, was er ook nu in de polders weer veel meer wind dan verwacht.  En dus lag ons tempo steeds tussen 28 à 30 km/u, lekker keuvelend en zonder te forceren.  Maar ter hoogte van Prosperpolder maakte ik de vergissing van niet goed op te letten en de afslag te missen.  Doch niet getreurd, we reden verder tot aan de dijkwerken en moesten daar wel rechts een baantje inslaan, wind recht op de neus.  Bovendien was dit een ellendig lang stuk rechte weg, die dan op het einde plots naar rechts afboog zodat we terug langs de dijk stonden waar we een tijdje eerder waren gepasseerd, maar wel op 50 meter van de weg die we hadden gemist.  Dus dat was geen probleem, alleen hadden we toch zeker meer dan 5 kilometers omgereden.  Maar niets aan de hand, want goed voor de conditie.  Alleen begon dan pas de echte ellende met nog 25 km een stevige wind op kop.  Hierdoor lag ons tempo wel een heel stukje lager dan ervoor, want we haalden met moeite nog 24 à 25 km/u.  En dus weer met pijn in de benen thuis languit in de zetel gaan liggen.  Hopelijk helpt het wel voor de verdere opbouw van de conditie.  Maar volgende keer toch een beetje beter op de wind (en de weg) letten.

Vandaag Milaan-San Remo, maar door het heel zachte weer (16 graden) kon niets ons binnen houden.  Dus de digicorder geprogrammeerd en zelf het stalen ros bestijgen om kilometers te malen.  Naar de koers kan ik daarna nog altijd rustig in de zetel zitten kijken.  Het voorstel was om de 65 km rit van onze eigen Tom Steels Classic al eens te gaan verkennen.  Er waren een paar baantjes bij die we nog niet echt kenden, en bovendien moest er eens uitgekeken worden hoe we het beste aan de controlepost konden komen.  En dat zoiets wel nuttig is bleek al toen we plots een gewone verharde kiezelweg moesten indraaien.  Maar niet getreurd, er was slechts een ommetje van 200 meter nodig om aan de controlepost te geraken.  Ikzelf vond het een mooi ritje, mede door die enkele nieuwigheden, want steeds maar diezelfde wegen gaat op den duur toch wel wat vervelen.  Nu zullen we later ook nog eens de 125 km moeten gaan verkennen, maar daarvoor moeten we toch eerst nog wat extra kilometertjes trainen.

Spinningles met een vervangster voor Pascale.  Goede muziek met voldoende beats en een degelijke begeleiding.  Dus alles was aanwezig om er een degelijke training van te maken.  En vermits het gevoel vanaf het begin vrij goed zat, stond niets in de weg om er eens stevig in te vliegen.

Het eerste volledige weekend van dit seizoen is afgewerkt.  Nu maar hopen dat er zo nog veel mogen komen, zonder regen, ziektes of kwetsuren.  Clubrit 1 stond op het programma, maar vermits deze ritten slechts 60 km lang zijn, en omdat wij nu reeds om 9 uur vertrekken, moet er een klein ommetje bij gemaakt worden.  Dit om te vermijden dat we reeds om 11.15 uur terug aan de Nieuwkerkse cafes passeren.  Want een teveel aan koersfietsen op een te vroeg uur voor de café geeft de club rap een minder goede naam.

Een rit, aangepast aan de weersomstandigheden, dus eigen improvisatie.  En vermits de wind uit noorwestelijke richting kwam was het aangewezen om richting Wachtebeke-Axel te vertrekken, om van daaruit met de wind grotendeels in de rug terug huiswaarts te keren.  Het werd een leuke rit op één klein detail na, namelijk onze volgwagen waren we op een bepaald moment kwijt.  Gelukkig bestaat er in deze tijd een GSM en GPS om iedereen terug samen te krijgen.  Wat zijn wij toch een moderne club.