Men zegt wel eens van een roosje

dat ze mooi, sterk,

maar breekbaar is

Is dat ook niet zo

van een mens ?

En als dat dan zo is

 mag ik je dan

mijn roosje noemen ?
 
             

Gij maakt mij wilder wilder dan
gras en bloemen, ik die al
wilder dan water ben hoe zal
ik u in mijn hartstocht noemen
u die ik nauwelijks ken.

Zal ik u lief beminde noemen
in hoeveel namen vloeit gij mij
uit nooit stond een zomer zo te
bloeien in al zijn linden in al zijn kruid.

Hoe zal ik u mijn kamer noemen
al gij schreiend uw mond drukt aan
mijn huid als gij stamelend vrouw
wordt in al uw zoenen tederheid zal
ik u noemen.

Twee lieve trouwe ogen.
Vroeger keken ze je aan.
Die knuffel in je leven,
maar alleen liet jij hem staan.

Vergeten, was zijn einde.
Een begin, jou nieuwe tijd.
Twee lieve trouwe ogen
die voelden bij je pijn.

Twee lieve trouwe ogen.
Ja, ze waren ooit voor jou.
Je kon er alles aan vertellen,
wat jij maar zeggen wou.

Twee lieve trouwe ogen.
Zie ze kijken, vol verdriet.
Je vond ze als herinnering
in een hoek waar niemand ziet.

Herinnering aan die knuffel
die met je mee ging elke dag.
Twee lieve trouwe ogen
van een vriend in \'t spinnenrag.

Gevoelens uit verloren tijden,
wannaar je af en toe eens zucht.
Als Twee lieve trouwe ogen
uit een knuffel die hier rust.

Jouw hand in de mijne...

Jouw hand in de mijne,

sterk en hard, verweerd

Ik ken de lijnen en de groeven

gedetailleerd

Handen die hard kunnen werken

handen die kunnen strelen,

op kunnen merken

nooit vervelen

Handen die de kou wegnemen

verwarmen door en door

Handen die soms claimen

in een woordloos verhoor

Jouw hand in de mijne,

vertrouwd, zo voegend naar elkaar

Zo ongelijk,maar sámen 

tóch een handenpaar