De directieraad van het Vlaams Parlement besliste Sven Gatz een uittredingsvergoeding toe te kennen omdat zijn aanvraag volkomen overeenstemt met het reglement. Gatz, fractievoorzitter van Open VLD, nam recent ontslag om directeur te worden bij de Unie van Belgische Brouwers. Gatz was 17 jaar parlementslid: in 1995 kwam hij in het Brussels Parlement, in 1999 in het Vlaams Parlement. Het statuut van de parlementsleden geeft hem dan, ook als hij zelf ontslag neemt en meteen een andere job heeft, recht op een uittredingsvergoeding van 34 maanden, als hij erom vraagt. Hij krijgt twee jaar lang een verhoging, omdat hij fractievoorzitter was. Dat komt neer op een bedrag in de buurt van 300.000 euro. Bruto.
Daarop moet hij nog wel pensioenbijdragen (8,5 procent) betalen en wellicht ook nog de afdracht aan zijn partij. Wellicht rest dan nog 250.000 euro bruto.
Er is al vele malen heisa geweest over die uittredingsvergoeding. Onder meer in 2006 toen Vlaams parlementsvoorzitter Norbert De Batselier (SP.A) vertrok om directeur te worden bij de Nationale Bank. Het statuut zegt dat wie een hoge openbare functie aanneemt, geen recht heeft op die vergoeding, maar de Nationale Bank stond niet in dat lijstje. Hij deed toen afstand van de verhoging als voorzitter. Er was ook heisa in het zuiden van het land toen Waals parlementsvoorzitter José Happart bij zijn afscheid in 2009 ongeveer 500.000 euro kreeg.
Er zijn al meermaals voorstellen ingediend om die vergoeding en andere punten uit het statuut van de parlementsleden - onder meer volledig pensioen na 20 jaar - aan te passen. Sven Gatz diende tien jaar geleden zelf voorstellen in om de uittredingsvergoeding te verminderen tot één jaar.
Maar er is nooit iets van gekomen. De verschillende parlementen willen gelijkaardige regelingen hebben, en de ene kijkt naar de andere, en de andere naar de ene, en zo komt er nooit iets van. Een bijeenkomst van de voorzitters van de zeven parlementen bracht de zaak ook niet in een stroomversnelling, zei Sven Gatz gisteren vanop de luchthaven van Boston, waar hij geblokkeerd zat.
'Ik bepleit al tien jaar een wijziging, maar als de regels nog altijd zijn wat ze zijn, en ik nu recht heb op die uitkering, vind ik dat ik dat recht mag uitoefenen', zegt hij.
Als ministers zelf opstappen, hebben zij ook recht op zo'n uittredingsvergoeding. Bert Anciaux (nu SP.A) maakte daar jaren geleden gebruik van. Als Inge Vervotte (CD&V) zou opstappen als minister, heeft ze recht op 16 maanden, als ze die vergoeding vraagt.
Zaterdag 3 september 2011
Nieuwe regering van Elio Di Rupo
Waar hebben wij dat verdiend? Een Waalse premier afkomstig van de Waalse socialisten. En toch slikken wij dat. Bij God, waar zitten de Vlaamse onderhandelaars met hun gedachten? Van de Vlaamse socialisten en groenen kan je nog begrijpen dat ze hun linkse zusterpartij uit Wallonië steunen. Maar CD&V en Open VLD slaan de bal toch volledig mis. Het valt op dat beide laatste partijen bestuurd worden door relatieve jonge nieuwkomers in de politiek. Zij laten zich rollen. De jonge "baby" Decroo verdenk ik ervan dat hij vooral voor een eigen postje gaat. Hij lijkt te kicken op een ministerfunctie voor zichzelf, misschien wil hij wel minister van Buitenlandse zaken worden ofzo. En bij Wouter Beke? Is hij ook zo'n egoïstische carrièrejager? Ik ken hem niet persoonlijk en kan het moeilijk inschatten. Is het naïviteit is het onkunde? Of is het een vorm van burgerzin die hem aan de onderhandelingstafel houdt? Of is het onder druk van bepaalde interne drukkingsgroepen? Wie zal het zeggen?
Op de Vlaamse partijen rust er een grote verantwoordelijkheid. Vlaanderen kiest rechts, wil een andere migratiepolitiek, wil minder sociale zekerheid en minder belastingen. Wallonië en vooral de Waalse socialisten kiezen voor net het tegenovergestelde: Meer migratie, meer sociale zekerheid, meer belastingen op kap van de werkende Vlaming. Hoe gaat men water en vuur kunnen verzoenen? Gaan de Vlaamse "bleukes" genoeg weerwerk bieden?
De situatie waarin we nu verzeild geraakt zijn, is het resultaat van jarenlange halve beslissingen en maatregelen. Staatshervormingen die nooit afgerond werden, politieke organen die gecreëerd werden en andere die gewoon bleven bestaan. Nergens te wereld telt men zoveel politici per inwoner. Structuren bovenop andere structuren. Soms probeer ik eens te kijken naar actua TV of live uitzendingen uit de Kamer. Eén ding is zeker; het zijn praatbarakken, bezigheidstherapieën die ons land handenvol geld kosten en eigenlijk te weinig positief bijdragen tot een goed functionerende maatschappij. Elke parlementariër wil zich wel eens in the picture werken met één of andere tussenkomst. Eerlijk gezegd, het hele gedoe is een saaie nutteloze bedoening.
Wat is dan de oplossing voor dit land? Eén ding is duidelijk: Met de huidige structuren komt men geen stap meer vooruit. Men zit vast, men kan niet meer vooruit en niet meer achteruit. Ik vrees dat men tabula rasa dient te maken. Een splitsing van het land is een mogelijkheid. Een referendum samen met de verkiezing van een constitutionele vergadering is een andere. Nu nog wat aanmodderen is een slechts een uitstel van executie.
De Vlaamse partijen aan de onderhandelingstafel moeten inzien dat ze nog weinig krediet over hebben bij de Vlaamse bevolking. Indien ze ons zullen opzadelen met een zoveelste linkse regering met nog extra sociale uitgaven en maatregelen zal de bom vroeg of laat barsten. Deze situatie wordt onhoudbaar. Elke mens heeft zijn breaking point en dat geldt ook voor de Vlaamse bevolking.
Op de Vlaamse partijen rust er een grote verantwoordelijkheid. Vlaanderen kiest rechts, wil een andere migratiepolitiek, wil minder sociale zekerheid en minder belastingen. Wallonië en vooral de Waalse socialisten kiezen voor net het tegenovergestelde: Meer migratie, meer sociale zekerheid, meer belastingen op kap van de werkende Vlaming. Hoe gaat men water en vuur kunnen verzoenen? Gaan de Vlaamse "bleukes" genoeg weerwerk bieden?
De situatie waarin we nu verzeild geraakt zijn, is het resultaat van jarenlange halve beslissingen en maatregelen. Staatshervormingen die nooit afgerond werden, politieke organen die gecreëerd werden en andere die gewoon bleven bestaan. Nergens te wereld telt men zoveel politici per inwoner. Structuren bovenop andere structuren. Soms probeer ik eens te kijken naar actua TV of live uitzendingen uit de Kamer. Eén ding is zeker; het zijn praatbarakken, bezigheidstherapieën die ons land handenvol geld kosten en eigenlijk te weinig positief bijdragen tot een goed functionerende maatschappij. Elke parlementariër wil zich wel eens in the picture werken met één of andere tussenkomst. Eerlijk gezegd, het hele gedoe is een saaie nutteloze bedoening.
Wat is dan de oplossing voor dit land? Eén ding is duidelijk: Met de huidige structuren komt men geen stap meer vooruit. Men zit vast, men kan niet meer vooruit en niet meer achteruit. Ik vrees dat men tabula rasa dient te maken. Een splitsing van het land is een mogelijkheid. Een referendum samen met de verkiezing van een constitutionele vergadering is een andere. Nu nog wat aanmodderen is een slechts een uitstel van executie.
De Vlaamse partijen aan de onderhandelingstafel moeten inzien dat ze nog weinig krediet over hebben bij de Vlaamse bevolking. Indien ze ons zullen opzadelen met een zoveelste linkse regering met nog extra sociale uitgaven en maatregelen zal de bom vroeg of laat barsten. Deze situatie wordt onhoudbaar. Elke mens heeft zijn breaking point en dat geldt ook voor de Vlaamse bevolking.
